วันที่ ศุกร์ มกราคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บทกวีจากโลกที่หายไป... บทที่ 2 จงหยัดยืนต่อไป



เดือนดับ อับแสง สิ้นแรงฟ้า
เสียงกาเหว่า แผ่วมา วังเวงหวน
รอยน้ำตา แห้งเป็นสาย พรางอำยวน
กลิ่นลำดวน ชวนร่ำถึง คนลับลา

ระทมแสน ร่ำไห้ ใจเจียนขาด
ก็ไม่อาจ ทำฉันฟื้น กลับคืนหา
มิอยากไป แต่ต้องจำ ตามเวลา
จากเธอไกล ล่องวิญญา สุขาวดี

เมื่อใกล้จาก เคยขอ เธอข้อหนึ่ง
ฉันซาบซึ้ง ในความรัก ประจักษ์ศรี
และรู้ว่า ทุกสิ่งอัน เธอพร้อมพลี
แต่อย่าคิด ปลิดชีวี ตามฉันไป

ทุก ๆ วัน ฉันยังยืน เฝ้ามองเธอ
ตาชะเง้อ คอยเป็นห่วง มิห่างหาย
ยามเธอล้ม เป่าสายลม ส่งแรงใจ
เหนื่อยคราใด ให้เธอฟัง สื่อสัญญาณ

เธอจงหยัด ยืนอยู่ สู้ต่อเถิด
สานความรัก ก่อกำเนิด สืบลูกหลาน
ฉันจะรอ เธอที่ปลาย จักรวาล
ถึงวันนั้น คงคู่กัน นิรันดร์เอย

.

.


ภาพต้นฉบับ : http://res1999.blogspot.com/2007_04_01_archive.html

.

โดย หน่อไม้ไร่

 

กลับไปที่ www.oknation.net