วันที่ จันทร์ มกราคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นกนางแอ่นผู้บินจากปัญหา


ทุกปี เมื่อเริ่มเข้าฤดูหนาว นกนางแอ่นจากประเทศทางเหนือจะอพยพเข้ามาในประเทศไทย ช่วงนั้นทุ่งนาแถวบ้านทุ่งปลายคลองจะเต็มไปด้วยฝูงนกนางแอ่น ที่บินโฉบไปมาอย่างร่าเริง

ท่ามกลางสายลมเย็นๆ ฝูงนกนางแอ่นบินว่อนอยู่เหนือแปลงนาที่รอไถ มันมีความสุขกับการจับแมลงกิน หลังจากอพยพมาจากดินแดนที่ห่างไกล  นกตัวน้อยอพยพหนีความหนาวเย็นที่ส่งผลต่อการดำรงชีวิต  อากาศหนาวอันโหดร้ายจากธรรมชาติทำให้อาหารที่ขาดแคลน 

 

การเปลี่ยนแปลงของอากาศเป็นปัญหาที่นกนางแอ่นไม่มีทางแก้ไข และมันก็ปรับตัวให้อยู่ร่วมกับอากาศที่ลดต่ำลงขนาดนี้ไม่ได้  สิ่งที่เจ้านกน้อยทำได้มีเพียงบินหนีจากความหนาวเย็นเท่านั้น

การอพยพของนกนางแอ่น ทำให้ผมคิดว่าปัญหาบางเรื่องก็เกินกำลังกว่าเราจะแก้ไข แม้จะดูไม่ใช่หนทางที่น่าภาคภูมิใจเท่าการเอาชนะปัญหา แต่การเดินห่างออกมา และรอให้ปัญหาคลี่คลายไปเอง ก็เป็นทางออกทางหนึ่งเหมือนกัน  ดังเช่นเจ้านกนางแอ่นพวกนี้ ที่อพยพหนีความหนาวเย็นจากทางเหนือ เดินทางมาที่ที่อบอุ่นกว่าในประเทศไทย  เมื่อหมดฤดูหนาว พวกมันก็จะอพยพกลับไปอีกครั้ง ซึ่งนับเป็นทางเลือกที่เหมาะสมแล้วของนกตัวน้อยในการต่อกรกับความเปลี่ยนแปลงธรรมชาติที่แสนยิ่งใหญ่

 

 

มองดูนกนางแอ่นเกาะหลักกลางทุ่งนาสีเขียว แล้วคิดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับตัวเอง หลายครั้งที่ผมต้องเดินจากปัญหามาเหมือนกัน  ปัญหาบางเรื่องก็เป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าจะเปลี่ยนแปลงมันได้ เราทำได้เพียงอยู่ให้ห่าง และรอให้มันคลี่คลายหรือเบาลงไปเอง

ดูเป็นหนทางที่น่าจะดี แต่ในความจริง ปัญหาไม่ใช่เรื่องง่าย และผมไม่ใช่นกนางแอ่น...

มนุษย์ไม่ใช่นกนางแอ่นที่บินจากความหนาวเย็นได้อย่างอิสระ บางครั้งเราไม่สามารถเลี่ยงจากปัญหา (หรือทุกข์) ด้วยเงื่อนไขบางอย่างที่พันธนาการตัวเองไว้  ทั้งสิ่งจำเป็นที่ทิ้งไม่ได้หรือการเกี่ยวโยงกับผู้อื่น  การเดินจากปัญหาที่รุมเร้าในวิถีชีวิตประจำวันจึงทำได้ยาก  ถ้ายังมีภาระและข้อผูกมัดกับสิ่งรอบตัว

บางครั้งผมสงสัยว่าสิ่งที่เกี่ยวพันเราอยู่นี้ เป็นเรื่องที่เราสร้างขึ้นมารัดตัวเองหรือเปล่า มันจำเป็นจริงๆ หรือไม่  ชีวิตของเราจึงติดอยู่กับบ่วงแห่งปัญหา ต่างจากนกนางแอ่นที่บินหนีออกมาเพราะหาทางออกให้ตัวเองได้  มันไม่ต้องยึดติดอยู่กับดินแดนบ้านเกิดที่ความหนาวเย็นเข้าปกคลุม

ผมอิจฉาปีกที่ไร้พันธนาการของนกนางแอ่น และรู้สึกเศร้าใจ แม้แต่จะเดินให้ห่างจากปัญหา ผมยังไม่สามารถทำได้...

ซึ่งคงไม่ใช่เพราะมนุษย์ไม่มีปีก จึงบินหนีปัญหาไม่ได้ แต่ใจของเราต่างหากที่ถูกกักขังไว้  ปัญหาที่แก้ไม่ได้ว่าน่ากลัวแล้ว แต่ตรวนที่เหนี่ยวรั้งให้เราต้องทนกับมันนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า ความทุกข์เลยยังอยู่ในใจของเรา

นกนางแอ่นก็เช่นกัน ต่อให้มีปีก แต่ถ้าใจของมันไม่หาญกล้า มันก็คงไม่บินหนีจากความหนาวเย็นมาไกลขนาดนี้  เราต่างหากที่มีทั้งขา มือ และสมอง  แต่กลับไม่กล้าเดินออกมาจากต้นตอของความทุกข์ 

นกนางแอ่นบินโฉบอย่างเริงร่า บอกผมว่าเราควรปล่อยให้หัวใจโบยบินจากปัญหาบ้าง  ความกล้าและการปล่อยวางคือปีกที่จะพาเราโบยบินไปอย่างอิสระ...

 

โดย นาฬิกาลืมเวลา

 

กลับไปที่ www.oknation.net