วันที่ พุธ มกราคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

UNSEEN ถ้ำเป็ดทอง ที่อำเภอปะคำ บุรีรัมย์


วันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11281 มติชนรายวัน


UNSEEN ถ้ำเป็ดทอง ที่อำเภอปะคำ บุรีรัมย์


คอลัมน์ สยามประเทศไทย

โดย สุจิตต์ วงษ์เทศ



อนุสรณ์สถานวีรชนประชาชนอีสานใต้ ตั้งอยู่ที่บ้านโคกเขา ตำบลโคกมะม่วง อำเภอปะคำ จังหวัดบุรีรัมย์ ใกล้ถนนสายประคำ-เสิงสาง-ครบุรี (นครราชสีมา) แนวขนานทิวเขาพนมดงเร็ก

ลึกจากริมถนนบ้านโคกเขาถัดอนุสรณ์สถานเข้าไป จะเป็นที่ลาดต่ำลงไปถึงบริเวณที่ลุ่มกักน้ำไว้ใช้เรียก ฝายปะคำ

ตรงขอบฝายปะคำด้านหนึ่งมีเนินสูงเหมือนหลังเต่า ตรงนี้มีโขดหินปูนทั้งที่เป็นเพิงผากับมีทั้งโพรงลึกเข้าไปเป็นถ้ำคูหา ชาวบ้านเลยเรียก ถ้ำเป็ดทอง ตำบลโคกมะม่วง อำเภอปะคำ จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นแหล่งเรียนรู้ประวัติศาสตร์สุวรรณภูมิ(South East Asia)ที่สำคัญแห่งหนึ่งในอีสานและสองฝั่งโขง เพราะมีจารึก 3 แห่งอยู่บนผนังถ้ำด้านนอก

จารึกถ้ำเป็ดทอง ใช้อักษรปัลลวะของอินเดียใต้เป็นภาษาสันสฤต ทำขึ้นราวหลัง พ.ศ. 1100 (หรือพุทธศตวรรษที่ 12) โดยคำสั่งของเจ้าชายจิตรเสนที่ต่อไปจะเสวยราชย์เป็นกษัตริญ์กัมพูชาในพระนามมเหนทรวรมัน

(บน) บริเวณลานหลังเต่าเหนือถ้ำเป็ดทอง ที่ชุมชนชาวบ้านร่วมกันปรับปรุงแล้วปั้นรูปจระเข้ไว้เพื่อแสดงว่าเคยมีอยู่ที่นี่ (ล่าง) บริเวณปากถ้ำเป็ดทองเป็นผนังหินมีช่องทางเข้า แต่มีน้ำอัดแน่นปิดทางเข้าจนไม่มีใครเข้าถ้ำได้อีก


ข้อความจารึกถ้ำเป็ดทองชุดแรกที่ผนังหินด้านนอกมี 1 บรรทัด มีผู้รู้และผู้เชี่ยวชาญเอาหัวข้อที่อ่านได้ไปเทียบกับจารึกอื่นๆที่พบในกัมพูชาทำขึ้นยุคเดียวกัน แล้วอธิบายไว้ในหนังสือประชุมจารึกฯ มีความโดยสรุปว่า

จารึกถ้ำเป็ดทอง ทำขึ้นโดยรับสั่งของเจ้าชายจิตรเสนแห่งรัฐเจนละ โดยในขณะนั้นยังมิได้ขึ้นครองราชย์(จึงน่าจะมีบ้านเมืองอยู่ทางลุ่มน้ำมูล-ชี บริเวณยโสธร-อุบลราชธานี) พระองค์ทรงขออนุญาตพระบิดาและพระมารดา สถาปนาศิวลึงค์ขึ้นด้วยศรัทธา

ตรงนี้แสดงว่า เจ้าชายจิตรเสนนับถือศาสนาพราหมณ์ ลัทธิไศวนิกาย บูชาศิวลึงค์ แล้วสร้างศึวลึงค์ไว้ในถ้ำเป็ดทองนี้?

อาจารย์สุขุม เกตุใหม่ แห่งโรงเรียนบ้านโคกเขากับสหายและภิกษุ นำทางให้ผมเข้าไปถึงบริเวณฝายปะคำ ถ้ำเป็ดทอง แล้วขึ้นเนินสันหลังเต่าถึงโขดหินที่เคยมีถ้ำคูหาอยู่ข้างล่าง มีน้ำฝายอัดแน่นมองเห็นจากร่องหิน แสดงว่านับแต่สร้างฝายปะคำเสร็จแล้วมีน้ำล้น ก็ไม่มีใครเข้าถ้ำเป็ดทองได้อีก จารึกของเจ้าชาย จิตรเสนก็เป็นอันดูไม่ได้อีกต่อไป

นี่ไงล่ะ UNSEEN THAILAND ที่มีในตำบลโคกมะม่วง อำเภอปะคำ จังหวัดบุรีรัมย์

สหายและภิกษุที่นำทางเล่าว่าแต่ก่อนบริเวณนี้มีบึงหนอง แล้วมีจระเข้เหราคลานไปมาเป็นปกติ ชาวบ้านยกย่องว่าเป็นจระเข้ศักดิ์สิทธิ์ เลยร่วมมือกันปั้นรูป จระเข้ไว้บนโขดหินที่พากันมาถากถางไว้

ขอย้ำตรงนี้ว่าบริเวณถ้ำเป็ดทองเคยเป็นแหล่งศักดิ์สิทธิ์ต่อเนื่องถึงถ้ำวัวแดง(ที่ครบุรี นครรราชสีมา)เพราะดึกดำบรรพ์นานมาเป็นบริเวณเดียวกัน นับถือศาสนาพราหมณ์ไศวนิกายเหมือนกัน เป็นกลุ่มเดียวกันกับดินแดนยโสธร-อุบลราชธานี ที่น้ำมูล-ชี สบกันแล้วไหลลงแม่น้ำโขง

สถาบันการศึกษาท้องถิ่นและองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ควรสนับสนุนให้ปรับปรุงบริเวณหลังเต่าถ้ำเป็ดทองของฝายปะคำ เป็นแหล่งเรียนรู้และแหล่งท่องเที่ยวทางเลือก โดยจัดนิทรรศการย่อยๆไว้ประจำพื้นที่ตรงนี้ มีรูป-แผนผัง-แผนที่ และข้อความจารึกทั้ง 3 ชุด ซึ่งมีสั้นๆแล้วอธิบายเชื่อมโยงท้องถิ่นกับศูนย์กลางสำคัญที่นครวัด-พิมาย-พนมรุ้ง จนถึงรัฐเจนละที่จะเป็นอาณาจักรกัมพูชาต่อไป

ทั้งหมดนี้คือความสัมพันธ์ทางการเมืองในวัฒนธรรมเครือญาติของภูมิภาคสุวรรณภูมิที่มีประเทศไทยเป็นแกนสำคัญแห่งหนึ่งรวมอยู่ด้วย


หน้า 20  http://www.matichon.co.th/matichon/view_news.php?newsid=01pra03280152&sectionid=0131&day=2009-01-28


โดย news123

 

กลับไปที่ www.oknation.net