วันที่ เสาร์ มกราคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บทกวีจากโลกที่หายไป บทที่ 3 รักที่ตายไปพร้อมกับร่าง


แสงจันทร์ส่อง หล่อหลอม แสงนีออน
ทุกชีวิต ล้วนเข้านอน นิ่งหลับไหล
สงบเงียบ เรียบเย็น หริ่งเรไร
ราวโลกนั้น ไม่มีใคร เหลือชีวี

ในขณะ ทุกคนหลับ ฉันกลับตื่น
ออกมายืน มองรอบบ้าน เป็นสักขี
ก็จะหลับ ลงอย่างไร งานศพมี
อันเจ้าภาพ คือฉันนี้ ยืนนี่ไง

ชะตาตก โชคร้าย ฉันตายก่อน
ยืนอาวรณ์ เรื่องหลายอย่าง ติดค้างไว้
หนึ่งสำคัญ ในนั้นหรือ คือเรื่องใจ
อมพนำ ด่วนจากไป ลาไม่ทัน

จดหมายรัก เขียนเก็บไว้ ล้นลิ้นชัก
ยิ่งมองแล้ว สลดนัก น่าสงสาร
ลายมือน้อย เขียนบรรยาย ซึ้งดวงมาลย์
หากบัดนี้ เหลือวิญญาณ สุดบอกเธอ

หลั่งกลืนกล้ำ ร่ำไห้ น้อยใจท่า
แม้งานศพ เธอไม่มา หน้าเสนอ
ชีวิตฉัน ช่างไร้ค่า สำหรับเธอ
ทุกสิ่งอย่าง ฉันละเมอ เพ้อผู้เดียว

oooooo

.

หยิบปรอท วัดไข้ ใจเพ้อหนัก
กินลำบาก อยู่ลำบน ไร้คนเหลียว
ขาดญาติมิตร อยู่ลำพัง ตัวคนเดียว
ใจซีดเซียว ร่วงระทวย อ่อนโรยรา

จิตวนเวียน ครวญหา น้ำตาหยด
ยากกำหนด ฝืนลิขิต วาสนา
หญิงคนหนึ่ง ที่ฉันรัก ตายจากลา
สุดทำใจ ใยเธอมา ด่วนลาไกล

รักล้นจิต ปิดเอาไว้ ไม่ได้เอ่ย
โทษตัวเอง ทำเนิ่นเฉย มัวสั่นไหว
บอกไปแล้ว หากผิดหวัง ช่างประไร
วันนี้คง ไม่เสียใจ ได้บอกเธอ

แม้งานศพ ก็มิอาจ ไปเยือนได้
ด้วยเสียใจ ถูกพิษไข้ แทรกทีเผลอ
หากพรุ่งนี้ ยังหายใจ อยู่นะเออ
ฝืนสังขาร ไปหาเธอ เพื่อเอ่ยลา

oooooo

ขอบคุณภาพก่อน Retouch จาก www.animepaper.net

โดย หน่อไม้ไร่

 

กลับไปที่ www.oknation.net