วันที่ พุธ กุมภาพันธ์ 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ในที่สุดก็หาเธอเจอ


โลกของฉัน สู้เดียวดาย ล่วงหลายปี
สุขทุกข์มี เคล้าปะปน พอทนไหว
เธอซ่อนตัว อยู่สักแห่ง โลกกว้างไกล
ยังอ่อนวัย ก้าวเรียนรู้ สู่มายา

อย่ากังวล หากเธอปอง ท่องโลกกว้าง
ลองหลายอย่าง เรียนสิ่งใหม่ ใฝ่เดียงสา
โลกผืนใหญ่ เปลี่ยนไวราว กระพริบตา
ขาดคนคอย ชี้นำพา มาเดียวดาย

บัดนี้หนา ฉันหาเธอ จนเจอแล้ว
จักไม่ยอม ให้คลาดแคล้ว พรากจากหาย
ที่เธอฝัน ฉันจะยืน เคียงข้างกาย
ดุจผืนทราย จดทะเล ทุกเวลา

ห้องว่างใจ ฉันไม่เหลือ เผื่อใครอื่น
จะมีเธอ เท่านั้นยืน อยู่แน่นหนา
เธอรู้ไหม ฉันคอยเธอ กับน้ำตา
เธอที่รัก จึงมีค่า ยิ่งยาใจ

โดย หน่อไม้ไร่

 

กลับไปที่ www.oknation.net