วันที่ จันทร์ กุมภาพันธ์ 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...... เพียงเราเข้าใจ ภาค ตามหาบ่อทองคำ - บทที่ 5 มหัศจรรย์แห่งน้ำ


บทที่ 5 มหัศจรรย์แห่งน้ำ

 

                หลังช่วยลุงหมอล้างถ้วยล้างจานแล้ว รวยก็เข้าไปในอ็อฟฟิตลุงวารินอีกครั้ง เขาไม่กลัวเปียกอีกแล้วเพราะเขารู้ว่าจะได้เรียนรู้อะไรอีกหลายอย่าง ก็ทีแรกเขาไม่มีเหตุผลที่จะลงไปยืนคุยในนั้น นี่นา เขาคิด

                ลุงวารินกำลังจัดก้อนหินเสียใหม่พร้อมกับวางสายยางวนไปตามร่องที่ทำไว้ รวยสังเกตุเห็นว่ามีสายยางหลายสายที่ปลายหันออกมาด้านหน้าของน้ำตก ส่วนอีกปลายสอดขึ้นไปรับน้ำจากแอ่งเล็กๆที่ลุงสร้างรอไว้ อ้อ น้ำที่ตกที่ไหลด้านล่างได้มาจากแอ่งน้ำข้างบนผ่านทางสายยางโดยตรงนี่เอง ทำให้ดูเหมือนว่าน้ำตกมีพลัง และก็เพิ่มน้ำตรงจุดที่น้ำน้อย แล้วยังเพิ่มความสวยงามด้วย นั่นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง น้ำที่เหลือมีทั้งที่ล้นจากแอ่งข้างบนและที่มาจากส่วนอื่นๆของน้ำตกชึ้นบนขึ้นไป ลุงวาริน นี่ช่างคิดออกแบบได้ซับซ้อนจริงๆ 
                “อยากจะลงมือ ดูมั่งไหมล่ะ ไอ้หนู” ลุงวารินหันมาถาม
                “ครับ ลุงสอนผมบ้างสิครับ ผมอยากเอาไปทำที่บ้านบ้าง”
                “มันก็ไม่ยาก แต่ก็ไม่ง่าย มานี่มาจะอธิบายอะไรให้ฟัง”

                รวย ผลักกระเป๋าสะพายไปด้านหลัง แล้วเขยิบเข้าไปหยิบก้อนหินเล็กๆมาเรียงตามที่ลุงบอก ส่วนลุงก็เดินสายยางไปด้วย 
               
“ต้องเดินให้ได้แนวจากสูงลงล่าง จะเอียงอย่างไรไม่สำคัญ แต่ต้องทำให้น้ำไหลลงเสมอ เว้นแต่ส่วนที่ต้องใช้ปั๊มดึงน้ำกลับขึ้นไปบนยอดน้ำตกเท่านั้น และนั่นแหละคือสิ่งที่ลุงบอกว่ากำลังคิดหาทางจะนำพลังน้ำมาใช้ทดแทน“ได้ยินมาว่าพลังงานเชื้อเพลิงของโลกร่อยหรอลงไปทุกที ราคาก็ต้องแพงขึ้น ประเทษไทยเราไม่ได้ผลิตเชื้อเพลิงพวกนี้ หากต้องไปนเข้ามามากๆ คิดดูประเทศจะสูญเสียเงินงบประมาณซะขนาดไหน แล้วยังภาวะโลกร้อนที่ฮิตๆกันอยู่ตอนนี้อีก ก็เป็นผลพลายได้จากการใช้พลังงานกันอย่างไม่บันยะบันยังนี่แหละ” ลุงเล่าไปเรื่อยๆ

ส่วน เด็กชายรวยก็ฟังไปตื่นเต้นไป คิดในใจว่า เพียงแค่คนคนหนึ่ง ยังสามารถคิดสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติได้ขนาดนี้ นี่ไม่นับนะว่า ถ้าเกิดลุงวาริน คิดค้นขึ้นมาได้จริงๆละก็คงได้สนุกกันละ แสดงว่า ถ้าคนไทยทุกคนรู้จักคิดแบบลุงวารินนี่ เราคงได้อยู่ในประเทศที่ไม่มีวันล่มสลายแน่ๆเลย รวยนึกอยู่คนเดียว 

               

รวย สังเกตุว่า น้ำตกจำลองนี้ไม่ได้ใช้น้ำจากที่อื่นเลยนอกจากน้ำที่หมุนเวียนอยู่ในน้ำตกนี้ เมื่อจะเติมน้ำก็เพียงเปิดก็อกให้น้ำจากแท้งก์ไหลเข้ามา ก็จะได้ปริมาณน้ำมากขึ้น น้ำที่หมุนเวียนก็มีพลังมากขึ้น แล้วเขาก็นึกได้ว่า น่าจะถามอะไรที่ฉลาดๆซะหน่อย เอาตรงไหนดีนะ

“ลุงครับ เมื่อเช้าลุงพุดถึงก็อกที่น้ำไหลไปอย่างเปล่าประโยชน์ แต่ผมเห็นวิธีทำน้ำตกของลุงแล้ว คิดว่าลุงค้นพบวิธีเอาน้ำที่ไหลไป กลับมาทำประโยชน์ได้แล้วนะครับ ทีนี้ ถ้าเอามาเปรียบเทียบกับในชีวิตคนเราละครับ ผมรู้สึกเหมือนจะคิดออกๆ แต่ยัง งงๆ อยู่ครับ”

“เจ้าหนุ่มน้อยนี่ฉลาดพอตัวนะ แม่พอใจ หมอ ช่วยฉันตอบหน่อยเถอะ ฉันพูดไม่เก่งหรอกเรื่องนี้”

“รวย น้ำในน้ำตกนี่ก็เหมือนกับเม็ดเงินที่ไหลหมุนเวียนอยู่ในวงจรชีวิตเรา ครอบครัวเรา ในหมู่บ้าน ในเมือง ในจังหวัด ในประเทศ ในโลก จะมองแบบไหนล่ะ” ป้าพอใจมายืนกางร่มอยู่ข้างหลังเมื่อไรก็ไม่ทราบ ตอบขึ้นมา

“เห็นไหม น้ำในน้ำตกมีแหล่งกำเนิดตรงไหนบ้าง” อยู่ดีๆป้าก้หันมายิงคำถามใส่ เด็กชาย

“ก็มีจากแท็งก์น้ำ แล้วก็ภายในน้ำตกเอง จากแอ่งน้ำที่ลุงวารินทำขึ้นมาน่ะครับ”

“ถูกต้อง วงจรเศรษฐกิจ ก็เหมือนกัน มีคนผลิต คนขาย คนซื้อ คนให้บริการ คนรับบริการ ต่างก้เป็นแหล่งกำเนิดซึ่งกันและกัน คนผลิตขายไม่ได้ ก็ไม่มีเงินมาลุงทุนผลิต คนขายขายไม่ได้ก็ไม่มีตังมาซื้อผลผลิตจากคนผลิต คนงานลูกจ้างก็ไม่มีรายได้ เม็ดเงินจึงเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงวงจรเศรษฐกิจให้อยู่ไปได้”

“ถ้าเธอจะมองว่า น้ำตกนี้คือที่รัฐบาลก็ยังได้นะ รายได้รัฐมาจากประชาชนที่มีรายได้ ทั้งคนกินเงินเดือน นักธุรกิจ มีการเก็บทั้งทางตรง ทางอ้อม เห็นไหมในน้ำตกมีทั้งที่น้ำล้นออกมาและน้ำที่มาจากสายยางโดยตรง ความหมายคือ รัฐบาลเก็บภาษีอากรทั้งทางตรง ทางอ้อม เอาเงินมาเป็นงบประมาณใช้จ่าย ซื้อของจากเอกชน พ่อค้าแม่ขาย จ่ายเดือนข้าราชการ ลูกจ้างรัฐ คนเหล่านี้ก็มีเงินมาจับจ่ายใช้สอย เงินบางส่วนก็กลับมายังรัฐบาลในรูปภาษีอากรอีก วนเวียนอยู่อย่างนี้”

“แล้วถ้าเงินไม่พอจะทำยังงัยล่ะครับ” รวย สงสัย

“ก็กู้เขาสิ รัฐบาลมีวิธีกู้หลายอย่างเช่น ออกพันธบัตรรัฐบาล กู้จากธนาคารใน นอกประเทศ ไม่ก็ขอรับบริจาคเป็นกรณีๆไป เงินบางส่วนยังมาจากเงินช่วยเหลือจากองค์กรนานาชาติเพื่อสนับสนุนกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อมนุษยชน เป็นต้น อีกทางหนึ่งที่ช่วยได้มากคือการประหยัดรายจ่ายไงล่ะ”

“รู้ไหมว่า เงินที่รัฐบาลต้องเสียไปเป็นค่าคอมมิชชั่นให้คนกลางโดยไม่จำเป็น หรือ เงินค่าจัดซื้อจัดจ้างที่แพงเกินความเป็นจริงนั้นมากมายมหาศาลแค่ไหน ถ้าตัดตรงนี้ออกไปได้ ก็จะลดภาระการกู้ ที่ต้องเสียดอกเบี้ยให้สิ้นเปลืองงบประมาณลงไปได้” ป้าพอใจ คงจะบรรยายต่อไปเรื่อยๆ ถ้าลุงหมอไม่มาเรียกเสียก่อน

“อากาศร้อนมาก ไปนั่งในชายคากันดีกว่า วันนี้แม่บ้านทำน้ำมะตูม มาดื่มกันให้ชื่นใจเถอะ” ลุงวารินเก็บเครื่องมือ แล้วพยักหน้าให้รวยกับป้าพอใจ เข้าข้างในด้วยกัน

                พวกเรานั่งดื่มน้ำมะตูม ฟังเพลงที่คุณหมอเปิดให้ฟังอย่างชื่นใจ ลุงวารินนั่งเก้าอี้โยกหลับตาเฉยอยู่ รวยเลยไม่กล้าถามอะไร เลยหันมามองป้าพอใจกับคุณหมอก็เห็นท่านทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ รวยจึงหยิบสมุดโน๊ตมาจดสิ่งที่เขาได้ฟังในวันนี้ และไม่ลืมเขียนตัวโตๆว่า

มหัศจรรย์แห่งน้ำ

                เพราะมันช่างน่าทึ่งจริงๆ  แล้วเสียงลุงวารินก้ดังแทรกพะวังของเขาขึ้นมา ว่า
                “มาต่อที่เราคุยกันก่อนทานกลางวันมั้ยเจ้าหนู ที่ฉันวาดให้ดูแค่ก็อกน้ำอันเดียวใช่ไหม อยากดูไหมว่าการที่คนเรามีหลายๆก็อก มันจะดีแค่ไหน”
                “ครับ” แล้วรวยก็ลุกไปนั่งคุกเข้าข้างๆลุงวาริน พร้อมกับยื่นสมุดโน๊ตหน้าที่ว่างๆกับดินสอให้ทันที ลุงวาดรูปขยุกขยิกลงไป เป็นรูปก็อกน้ำซ้อนกันหลายอัน แต่ละอันมีน้ำไหลมากบ้าง น้อยบ้าง ก็อกบางอันก็ไปต่อกับก้อกอันอื่นๆ และแต่ละก็อกก็มีน้ำส่วนที่ไหลลงพื้นไป

 

               แล้วลุงวาริน อธิบายให้เด็กชายรวยฟังว่า ไดอะแกรมนี้ วาดจากแนวทางที่ลุงต้องการให้ตัวเองทำ
              
“แต่ละคน สามารถออกแบบ ตามแต่ที่จะพอใจ บางคนทำแต่งานประจำ บางคนมีงานอดิเรกที่ทำรายได้ได้ด้วย เหมือนกับมีก็อกหนึ่ง ก็อกสอง บางคนอาจจะมีอ่างเดียวคือเงินออม บางคนมีหลายอ่าง หลายก็อก ที่น่าห่วงคือ คนที่ไม่มีอ่างเลย”
              
“เห็นมั้ย ถ้าเราไม่เอาอ่างมารองรับน้ำไว้ น้ำก็จะไหลลงท่อน้ำทิ้งหมด ถึงจะเก็บน้ำสำรองไว้ ก็ไม่ควรทิ้งไว้เฉยๆโดยเปล่าประโยชน์ เหมือนคนมีเงินแล้วไม่ใช้จ่ายเลย พ่อค้า ห้างร้าน ก็ไม่ได้เงินหมุนเวียนซื้อขายสินค้า จ้างแรงงาน พอเข้าใจไหม ถึงตรงนี้” ลุงหันมาถาม

               รวยพนักหน้าหงึกหงัก เหมือนจะบอกว่า พอจะเห็นภาพตามที่ ป้าพอใจและลุงอธิบายให้ฟังมากขึ้นแล้ว 
               “ลุงพูดมากเดี๋ยวเจ้าจะง่วงนอน เอางี้นะ กลับไปทบทวน ทำความเข้าใจให้มากขึ้น นึกถึงน้ำตก และ ภาพนี้ สงสัยก็ถามป้าพอใจได้ เค้าเป็นคนสอนให้ลุงคิดเอง เหอๆๆ”
                ส่วน รวย ก็อดหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้ เพราะขำตัวเอง ที่ดันคิดไปถึงน้ำตกที่เป็นอาหารว่า คนบางคนก็ไม่ยอมกินน้ำตก จะกินแต่ลาบ  ฮิฮิ เอาแต่ไปหาเลขมาแทงหวย ไม่ทำมาหากิน             
               
“แหม พ่อวารินละก็ มายอกัน เรื่องแบบนี้ใครที่เรียนมาก็รู้กันทั้งนั้นแหละ” ป้าพอใจออกตัว
               
“อ้าว ก็แม่พอใจ มาชี้ทางให้ฉันเอามาใช้กับตัวเองได้ผลนี่จ๊ะ ขอชมหน่อยก้ไม่ได้รึ ฮ่าฮ่าฮ่า”
              
“ได้เวลาแม่อีหนู มันสั่งให้กลับแล้ว ฉันต้องขอตัวไปก่อนล่ะ เจ้าหนูจะกลับรึยัง เราไปพร้อมกันก็ได้ ฉันไปส่งให้ที่ท่ารถ ปล่อยสองคนนี้เค้ากระหนุงกระหนิงกันไปเถอะ ฮ่าฮ่าฮ่า” ลุงวารินหัวเราะอย่างอารมณ์ดี รวยจึงลุกตามแล้วไปกราบลาคุณป้า คุณลุงหมอทั้งสอง ขออนุญาติกลับมาเยี่ยมในสัปดาห์ถัดไปอีก ก่อนจะขึ้นรถมากับลุงวาริน

โดย ปิรันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net