วันที่ ศุกร์ กุมภาพันธ์ 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เราต่างร่วมทุกข์ร่วมสุข


ยอดไผ่พลิ้วไหวในรุ่งอรุณกลางเดือนกุมภาพันธ์  ขณะที่ฤดูกาลหมุนเวียนไปตามวันเวลา

ชีวิตวันใหม่ของผมเริ่มต้นคล้ายๆกับทุกๆวันที่ผ่านมา

ตื่นเช้า  สวดมนต์ รดน้ำผัก กินอาหารเช้า และทำงาน

............

ในช่วงเวลาสั้นๆที่ผมมาใช้ชีวิต เรียนรู้ชีวิตที่นี่....

บ้านสวนสายลมจอย   ผมรู้สึกถึงความสุข ความสงบ  และง่ายงาม อย่างที่ผมใฝ่ฝันมาครึ่งค่อนชีวิต...

นับตั้งแต่เริ่มตั้งคำถาม หานิยามชีวิตและลองผิดลองถูกกับรูปแบบชีวิต ในแบบต่างๆ รวมถึงทำร้ายฟาดฟันเพื่อน มิตรสหายในวันเวลาที่เรียนรู้ชีวิต  โอ้...ชีวิต เราร้ายกาจถึงเพียงนี้ได้เลยหรือนี่?

อยากจะหัวเราะและอยากจะร้องไห้ในขณะเดียวกันให้กับเรื่องราว และมหกรรมแห่งชีวิตตัวเองหาก......

และแล้ววันเวลา ชะตากรรม และมิตรสหายก็นำผมมาสู่ทิพยสถานแห่งนี้...บ้านสวนสายลมจอย  บ้านสวนรกๆแสนธรรมดา หากเป็นที่ที่ทำให้ผมได้ซาบซึ้งและตระหนักถึงคุณค่าของชีวิต ในยุคที่คนหนุ่มสาวต่างไม่อาจนิยามตัวเองได้

วันนี้ผมได้เรียนรู้ที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมๆกับฝึกฝนตนเองเป็นมนุษย์ที่เต็ม ในวันเวลา เพื่อเป็นการชดเชยความผิดในครั้งอดีตและเยียวยาความป่วยไข้ของผมเอง ในภาระกิจหมอเข็มฝึกหัด

แม้วิทยาการทางการแพทย์จะก้าวไปไกลเพียงไร หากผมก็ยินดีที่จะศรัทธาต่อภูมิปัญญาบรรพชนที่เรียบง่าย ลุ่มลึกและขรึมขลัง ถ้าวันเวลาที่เหลืออยู่เป็นโอกาสของการมีชีวิตที่สามารถกำหนดเองได้ ผมปรารถนาเป็นอย่างยิ่งว่าผมจะได้ปลดปล่อยตัวเองไปสู่อิสรภาพที่แท้จริง  พร้อมๆกับได้รับใช้เพื่อนมนุษย์ที่กำลังแสวงหาทางเลือกในการดูแลสุขภาพที่เราทุกคนมีสิทธิในการกำหนดชีวิตเราได้ด้วยตัวเราเอง

ขณะที่ดวงตะวันเคลื่อนโคจรไปตามวิถี

หากบ้านสวนสายลมจอยก็ยังยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุทุนนิยมที่เริ่มอ่อนเเรง  ความฝันของหลวงพ่อเจริญ แม่นาง พี่เอกและทุกๆคนแห่งบ้านสวนสายลมจอย ใกล้ความจริงในทุกๆลมหายใจเข้าออกเต็มที หากเราก็ยังรอคนหนุ่มสาวที่มีฝันคล้ายกันร่วมฝันกับเรา  เพื่อสร้างสังคมใหม่ที่ทุกคนมีส่วนร่วมกำหนดอนาคตของเราเอง ประชาธิปไตยเราอาจสู้และสร้างได้ในเวลาเดียวกัน และเราเชื่อว่าทุกๆคนมีศักยภาพในการสู้และสร้างอยู่ในจิตเดิมแท้อยู่แล้ว รอเพียงคุณเชื่อมั่นในศักยภาพของคุณและเมื่อนั้นเราจะก้าวไปด้วยท่วงทำนองเดียวกัน

สายลมพัดแผ่วพริ้ว ยอดไผ่ไหวเอนตามแนวลม ลมหายใจเข้าและออกของผมยืดยาว และผ่อนคลาย วันนี้แม้ส้นเท้าของผมจะแห้งแตก นิ้วมือหยาบกร้าน หากผมก็รู้รสชาติของ ชีวิตเป็นสุขว่าเป็นรสที่รู้ได้เฉพาะตนเช่นนี้เอง

สายลมพัดแผ่วพริ้ว ยอดมะพร้าวน้ำหอมเล่นลมคล้ายจะบอกว่า.....

บ้านสวนสายลมจอย

รวิน

กุมภาพันธ์ ปีชวด จ.ศ.๑๓๗๐

ขณะนี้คุณใช้พื้นที่ แล้ว  
12 K / 300 M
สร้างเรื่อง แก้ไข จัดการความเห็น หมวด ลิงค์โปรด blog เพื่อนบ้าน จัดการโหวด

โดย รวิน

 

กลับไปที่ www.oknation.net