วันที่ พฤหัสบดี มีนาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เสียงเคาะที่เงียบงัน


"เสียงเคาะที่เงียบงัน"

สมัยก่อน..โรงเรียบบอกเวลา เข้า-เลิกเรียนจากการเคาะระฆัง

หมู่บ้านในชนบทแจ้งสัญญาณนัดหมาย-เตือนภัยจากเสียงตีเกราะเคาะไม้

รถไฟจะเข้า-ออกจากสถานีก็มีเสียงเคาะระฆังเตือน

เด็นซนโดนเคาะตาตุ่ม..เจ็บจนแทบขาดใจ

เสียงเคาะจึงดังสนั่นไปไกล

การเคาะจึงสื่อความหมายบอกเจตนาของผู้เคาะ

แต่น่าแปลก..

เสี่ยงเคาะหนึ่งที่เกิดในตัวคนกลับเงียบงัน..ไม่มีเสียง

แต่ก้องกังวานอยู่ในใจ..เป็นคลื่นความคิดอยู่นานแสนนาน

เมื่อจิตขุ่นมัวด้วยความโกรธ   เห็นพฤติกรรมที่ไม่ได้ดังใจ

ณ  ช่วงเวลานั้นอยากจะทำอะไรก็ได้ให้หายแค้น

แต่เมื่อประคองจิตให้หยุดนิ่ง..สติได้เคาะเตือนอยู่ในตน

จิตค่อย ๆ ใส ใจเริ่มเป็นสุข

หัวใจจึงมีพื้นที่สำหรับความเมตตาและการให้อภัย

ภาวะนี้เกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ แต่เกิดผลเป็นพลังแห่งชีวิต

เมื่อใดที่ใจเครียด..ให้หยุดนิ่งสักครู่อยู่กับความเงียบ

กายนิ่ง   ใจนิ่ง   เสียงเตือนคือสติจะค่อย ๆ ดังกังวาน

บอกให้รู้ว่า  ละเสียบาง   ลดกรอบและเกณฑ์ลง

เมื่อละวาง  จิตจึงว่าง  เสียงเคาะก็หายไป

                         บทความจาก "จดหมายข่าวสานจิต" (สุมน  อมรวิวัฒน์)

โดย ฝันสีขาว

 

กลับไปที่ www.oknation.net