วันที่ ศุกร์ มีนาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องสั้น The Book of Fate บทที่1.2


                            ผมกลับมาจากการเข้าค่ายแล้วครับ  เรามาออกทะเลกับผมเจ้าหมีน้อยต่อเลยครับ

                                        มีผู้กล้าที่อาสามาปราบยักษ์มีจำนวน  5  คนคือ    เซโงะนักรบเพลิง     ไดโกะครูสอนเวทมนตร          วิเวียนนักรบสาวห้าว     ลูมิเนนักบวชหน้าใส   และ...... “ขาดไปคนหนึ่งนี่”    เรย์มุกล่าว   ทันใดนั้น   มีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น !!!!!

                                 อดีตนักรบผู้มีนามว่า  ซากะ   ได้กล่าวว่า “ขอโทษนะที่เรา มาช้า”    แต่ไดโกะกลับต่อว่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ  “นักฆ่าอย่างเจ้า มาทำอะไรที่นี่”   แต่เรย์มุ ก็ให้รวม ซากะเข้าไปด้วย  

 

                                              เรย์มุได้ให้ภูตินำทางชื่อยูยูโกะนำทางเหล่าผู้กล้าทั้ง 5        ไปยังภูเขาที่ยักษ์ซุยกะอาศัยอยู่   ในระหว่างทางไดโกะ และวิเวียนไม่ได้พูดอะไรกับซากะเลย      มีเพียง เซโงะกับลูมิเนเท่านั้นที่คอยช่วยเหลือบ้าง

                                  ในขณะเดียวกันยักษ์ซุยกะกำลังสนทนากับชายลึกลับคนหนึ่ง     ซึ่งกำลังจะนำตัวเจ้าหญิงมาริสะกับคัมภีร์ไปซุยกะพูดว่า “  คัมภีร์เวทมนตร์เล่มนั้นเป็นของเรานะโอนิ”     แต่ชายคนนั้นกลับพูดว่า   “  เจ้ามันไม่มีประโยชน์อีกแล้ว” พอกล่าวเสร็จก็เดินจากไป

                                   อีกด้านหนึ่งลูมิเนได้นำทุกคนแวะไปที่หมู่บ้านโมริยก่อน       เพราะต้องการไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนคนหนึ่ง

                                  ลูมิเนได้ขอร้องคานะโกะเจ้าเมืองโมริยะให้มาช่วยกันปราบยักษ์       เจ้าเมืองคานะโกะจึงส่งนักดาบชื่ออีซามุมาช่วย

 

                                            ทุกคนได้เดินทางต่อไป  จนมาถึงภูเขาที่ยักษ์ซุยกะอาศัยอยู่   ทุกคนได้พบว่าซุยกะอยู่ที่นั่น “ทำไมเจ้าจึงจับเจ้าหญิงมาด้วย!” ซากะถามด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด    แต่ซุยกะตอบว่า       “พวกเจ้าต้องล้มข้าให้ได้ก่อน    ข้าจึงจะยอมบอกนะโอนิ”

 

                                    แต่ทว่าไม่มีใครสามารถเอาชนะเจ้ายักษ์ซุยกะได้เลย        “แม้แต่วิชาของอาจารย์ยังทำอะไรมันไม่ได้เลย”       วิเวียน พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ     “เป็นเพราะพวกเราไม่สามัคคีกันจึงเอาชนะมันไม่ได้”           ซากะกล่าวเตือนสติทุกคน          ทุกคนจึงฮึดสู้อีกครั้ง แต่....

.

                                ในขณะเดียวกันซุยกะที่กำลังเผอเรอเพราะมั่นใจใน ชัยชนะของตน      ก็ต้องช๊อคสุดๆเมื่อเห็นยูยูโกะเขมือบขวดน้ำเต้าใส่เหล้าของตนไป    “ขวดน้ำเต้าของเจ้าอร่อยดีนะ “                 ยูยูโกะกล่าวพร้อมกับเคี้ยวกร้วมกร้วม

                                 เจ้ายักษ์ซุยกะจึงยอมแพ้       เพราะขวดน้ำเต้านั้นเป็นขวดน้ำเต้าวิเศษ     ที่ดื่มเท่าไหร่เหล้าในนั้นก็ไม่มีวันหมด        และซุยกะจึงพูดว่า   “มีคนบังคับให้ข้าทำนะโอนิ”  

 ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดวิธีที่จะไปหาผู้บงการ   ก็มีเสียงลึกลับว่า    “ให้เราช่วยมั้ยล่ะ”

               ผมขอหยุดตอนนี้ไว้แค่นี้ก่อนนะครับ   คราวหน้าจะได้รู้ว่า   เสียงลึกลับนั้นเป็นเสียงของผู้ใด    อย่าเพิ่งเบื่อนะครับ   คราวหน้าเป็นตอนที่น่าสนใจ

ป.ล.   รู้สึกว่าออกทะเลหรือเปล่าครับ     ชักจะมั่วไปกันใหญ่แล้วหรือเปล่าครับ

ขอร้องให้ติดตามตอนต่อไปนะครับ

โดย เจ้าหมีน้อย

 

กลับไปที่ www.oknation.net