วันที่ อังคาร มีนาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เสน่ห์เสี่ยวไทบ้าน...กับดอกตะแบงบานที่บ้านยายบุญ....


             เสน่ห์เสี่ยวไทบ้าน...กับดอกตะแบงบานที่บ้านยายบุญ.....


.........แทบไม่น่าเชื่อว่าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางเข้าบ้านของเสี่ยวไทบ้าน...จะสัมฤทธิ์ดั่งใจปรารถนา..ครั้งแรกก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้ากับแสงสีส้มระเรื่อ..เสี่ยวไทบ้านได้พาฉันไปกราบไหว้...และชื่นชมเจ้าความงามของปรางกู่สวนแตง...ฉันก้มลงกราบและตั้งจิตอธิฐานเบาๆในใจว่า..ขอให้ฉันได้หม้อหุงข้าวพัดลม..และมุ้งสี่สาย..มาให้ยายบุญด้วยเถิดในคราวหน้าโน้น....วันไหนก็ได้..ฉันมาคราวนั้น...เจ้าดอกทองกวาวร้องเพลงโบกมือไหวๆ..คล้ายกับยินดีปรีเปรมไปกับยายบุญกับนางตุ้ม..ผู้เป็นลูกสาว....

             


.........เชื่อแล้วว่าศักดิ์สิทธิ์..ฉันนั่งรถกลับสำนักงานตำรวจแห่งชาติ..ของเช้าของอีกวัน.แฟนคลับของฉันเดินทางมาจากประเทศฮ่องกง.กับเงิน 4,000 บาท (สี่พันบาทถ้วน) ที่ให้ฉันไว้...เชื่อไหมครับฉันขนลุกซู่..ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเยือนบุรีรัมย์ในเวลาไม่กี่ข้ามคืน.....ได้ในสิ่งที่ต้องการทั้งหม้อหุงข้าวพัดลมและมุ้งสี่สายให้ยายบุญ....


.......มาครานี้ฉันไม่โดดเดี่ยวยังหอบเจ้าความรัก.ความศรัทธาจากพี่มะอึกและพี่มะยง..มาเต็มเปี่ยม..ทั้งลมฝนหลงฤดู..ที่กระหน่ำตกราวฟ้ารั่ว.เหมือนสั่งลาความโหดร้าย.เจ้ากลิ่นขี้หมูหน้าบ้านยายบุญให้จางหาย.หอมกลิ่นดินหลังฝนตกหมาดๆ..เจ้าดอกตะแบงบานทางเข้าบ้านยายบุญ..และริมปรางกู่สวนแตง..กำลังบรรเลงเสียงเพลงบทใหม่...แทนเจ้าดอกทองกวาวที่ร่วงโรย...


........รอยยิ้มเต็มใบหน้าของเสี่ยวไทบ้าน...กับรอยยิ้มกว้างของยายบุญกับนางตุ้ม..ที่เห็นตำรวจบ้ากับพี่มะอึก..ชายบ้าผู้อหังการ์...ที่กล้าก้าวเดินกับฉัน..ยังพ่วงพี่มะยงอีกหละ..ฉันกังวลไปหมด.กับเดินทางระหว่างรายทาง..เพราะก้าวย่างของฉัน...มันไม่มีการวางแผนใดใด..รู้เพียงแค่ว่า....อยากมีใครสักคนร่วมยินดีกับฉันที่ได้เจ้าหม้อหุงข้าวและพัดลมกับมุ้งสี่สายไปให้ยายบุญกับนางตุ้ม..แล้วพี่ทั้งสองก็ตอบตกลงแบบง่ายๆ..แค่บอกว่าสี่ทุ่มเจอกันที่ขนส่งหมอชิตใหม่นะครับ....

                         

..........น้อยคนที่จะร่วมเดินไปกับถนนสายฝัน..ที่ไร้รางวัลใดใดตอบแทนเช่นนี้...กับงานที่แทบจะหาใครมองเห็นไม่..อยากจะร้องเพลงดอกตะเบงบานแล้ว...ให้พี่มะอึกกับพี่มะยงฟังตลอดรายทางเดิน...ฉันดีใจ..เหมือนตัวคนเดียวที่เดินหลงทางท่ามกลางทะเลทรายที่ไร้จุดหมาย..มาปีนี้ที่โอเคเนชั่น..

.............หลายๆที่ที่ไปมา..อุ่นใจทุกคราที่มีพี่ทั้งสองร่วมสานฝันไปกับฉัน...ไม่มีของขวัญใดใดจะมอบให้...นอกจากรักและห่วงใย..ฉันรู้ว่าพี่ทั้งสองจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจฉัน...ในวันที่ไปกราบลาปรางกู่สวนแตงและปรางปราสาทนางรำที่ถนนสายบ้านของเสี่ยวไทบ้าน.....


.......ที่หมู่บ้านเล็กๆ..ตำบลเล็กๆ...อำเภอเล็กๆ...ที่เพิ่งแยกออกมาจากอำเภอใหญ่พุทไธสง..จังหวัดบุรีรัมย์...ที่แห่งนี้หละ...ที่ทำให้ฉันได้มารู้จักกับผู้ชายคนนั้น...รูปร่างสูงโปร่ง..จมูกที่รั้งๆจะว่าโด่งก็ไม่เชิงจะว่าหักก็ไม่ใช่..กับผมหยักโศกนิดๆ..กับสีดอกเลาประปราย..กับรอยยิ้มกว้าง..ที่จริงใจ...แต่ในความเล็กๆของเขา..มีอะไรมากมายให้ค้นหา....กับความหมายของชีวิต...ที่ไม่ใช่แค่กินขี้ปี้นอน...เขามีอะไรมากมาย..ในแววตาคู่นั้น....


.........หากจะเริ่มกับคำว่ายกที่หนึ่งเขาคิดบวก..เขาคิดดี.เขามองโลกกว้างมิใช่กอบโกยเพื่อตนเองและครอบครัว...การต่อสู้ของชุมชนหลายๆโครงการที่เขาเป็นสื่อกลางตัวเชื่อมระหว่างชาวบ้านและรัฐบาล..เขากล้าชนกล้าเรียกร้องเพื่อความยุติธรรม....

..............ขวางโลกไหม.เปล่าเลย..ฉันรู้ว่าสังคมไทยกำลังขาดแคลนบุคคลเช่นเขา....ความถูกต้องความยุติธรรม...แต่มันยากเหลือเกินเสี่ยวไทบ้านเอ๋ย...กับถนนสายที่เสี่ยวไทบ้านเลือกแล้ว...ฉันรู้ว่าห้ามไม่ได้.แต่จะยืนเคียงข้างให้กำลังเสมอ...สิ่งที่เสี่ยวไทบ้านทำมันยิ่งใหญ่เสมอในสายตาฉัน...


..........มายกสุดท้าย...เสี่ยวไทบ้านเป็นผู้ให้.อีกรูปแบบหนึ่งที่ต่างกับฉัน..แต่มันยิ่งใหญ่กว่าฉันทำยิ่งนัก..อาจจะเป็นเพราะระบบการเรียนที่เสี่ยวไทบ้านร่ำเรียนมาจากเมืองนอกเมืองนา..โลกและความคิดของเสี่ยวไทบ้าน...จึงดูกว้างกว่าฉัน..เพียงแค่รับฟังแนวคิด..และการวางตัว..ฉันก็สัมผัสได้ถึงหัวใจของผู้ให้ที่ยิ่งใหญ่....เวลาผ่านไปแค่ไหน.ฉันก็ยังเชื่อว่าเสี่ยวไทบ้านก็คือเสี่ยวไทบ้าน..ผู้ทุ่มเทความรัก.ความจริงใจ..ให้กับพี่น้องชาวไทย...คนไทยและทุกๆคนที่เสี่ยวไทบ้านโอบกอดอ้าแขนรับไว้...เขาจะทำทันที....เขาจึงเป็นอีกคนหนึ่งที่อยู่ในหัวใจจ่าตำรวจอย่างฉัน..ที่สัมผัสได้ด้วยเสน่ห์ในตัวของเขาเอง...


..........ขอให้โชคดีกับถนนสายฝัน..อเมริกามันกว้างยิ่งนัก..ฉันคงไปไม่ถึง...สองเดือนหรือสองปี..มันก็ไม่ต่างกันนักหนา..อยู่ที่เส้นขอบฟ้าย่อมมีวันบรรจบกันเสมอ..เจ้าดอกตะแบงบานแล้ว..ยายบุญกับรอยยิ้มกว้างเต็มหน้ากับน้ำหมากสีดำที่ริมปาก...เสี่ยวไทบ้านจะอยู่ในใจของยายบุญและนางตุ้มตราบแสนนาน..ฉันเชื่อเช่นนั้น...โชคดีครับท่านเสี่ยวไทบ้าน....

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net