วันที่ พุธ มีนาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นักเขียน..นักกวี.นักดนตรี..ผมยาว..ที่ฉันรู้จัก..ที่รักของยายแพรจารุ...


            กับนักเขียนผมยาว...ที่ฉันรู้จัก....ถนอม...ไชยวงษ์แก้ว...กับยายแพรจารุ...

       

......เมื่อตอนเป็นนักเรียนพลตำรวจจำได้ว่า...รักใครคนหนึ่งและถูกรัก....ช่างเป็นบทกวีอะไรที่โดนใจมาก.ไม่รู้หรอกครับว่า.ถนอม...ไชยวงษ์แก้วคือใครและเป็นผู้ใด...ยิ่งได้มาอ่านเพลงเศร้าในคืนเปลี่ยว...ทำไมมันโดนจังหนึบ...กับชีวิตเส็งเคร็งของตัวเองเช่นนี้หนอ...

             


.....เพียงโดดเดี่ยวเดียวดายภายในโลก...
.....กับใจโศกชาชืดมืดสนิท....
.....ไม่มีดาวสักดวงในความคิด....
.....ไม่มีมิตรมิ่งขวัญร่วมฝันเศร้า....


........ไม่น่าเชื่อเลยว่า..โลกออนไลน์จะนำพาให้ฉัน.ได้มารู้จักเจ้าของบทกวีเหล่านั้น..กวีที่ฉันละเลียดอ่านมันด้วยหัวใจ...ความรักคือการให้...กับเพียงเพราะฉันหวัง.เคยอ่าน.มัน..ณ.ที่หนใด..บอกไม่ถูก..แค่ชื่อถนอม..ไชยวงษ์แก้ว..ฉันก็ไม่รั้งรอ..ที่จะซื้อมาครอบครอง...แต่พอมาวันนี้..วันที่ฉันมาจมจ่อมกับนักเขียนผมยาวในดวงใจ..กับเสียงกีตาร์เคล้าคลอ...หลากหลายบทเพลง..โด่งดัง
ในอดีต.กับบทเรียนสอนใจ..ของภูสมิง หน่อสวรรค์..หรือแม้แต่ดั่งเม็ดทรายของสุชาติ ชวางกูร..


.....จึงไม่แปลกใจเลยว่า..ยายแพรจารุ...จะหลงมนต์เสน่ห์ของหนุ่มผมยาว...กับหยาดเพชรที่เสียงร้องแทบหัวใจละลาย.แววตาทอประกาย..ที่ฉันสัมผัสได้..เป็นทั้งนักดนตรี.เป็นทั้งกวี.และนักเขียน..กับเรื่องสั้นยิ่งกว่าขุนเขาตราบชั่วฟ้าดินสลาย...ที่ฉันอ่านและขอลายเซ็นไว้เป็นที่ระลึก...หวังว่าสักวันหนึ่งความคิดถึงและดอกเบญจมาศ..ฉันจะได้อ่านมัน.ในวันที่ฟ้าบนภูเชียงดาวมันเปิดกว้างต้อนรับฉันอีกครา....


.....ที่กระท่อมทุ่งเสี้ยว..บ้านหลังเล็กๆที่ซุกซ่อนอยู่ในป่าชุมชน..ฉันกับเป้บนหลังสะพาย..กับสมุดไดอารี่เล่มเล็ก..ตั้งใจไว้มากมายว่าวันนี้..ของขวัญปีใหม่..ที่มันจะตามติดฉันไปตลอดทั้งปี.ฉันอยากจะได้อะไรก็ได้ที่มาจากหัวใจของนักเขียนในดวงใจ...มีความสุขทุกครั้งที่หยิบไดอารี่ขึ้นมาเขียน...คือฮี่โร่...คือความหวัง...คือความฝัน...นักกวีนักดนตรีและนักเขียน...


.......”...ผมรู้สึกเป็นมงคลแก่ชีวิตของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง..ที่คุณจ่าจินต์..ให้เกียรติมาเยี่ยมและพักที่กระท่อมทุ่งเสี้ยว...ขอเป็นกำลังใจให้คุณทำสิ่งที่ดีงามที่ยากใครจะทำได้..เท่าที่คุณปรารถนาอยากจะทำครับ....”     มันมีค่ากว่าแก้วแหวนเงินทองที่ฉันได้รับ...สามสี่เดือนแล้ว.กับหน้าแรกของสมุดไดอารี่เล่มนั้น..ที่มันติดตัวฉันไปทุกรายทาง.ที่ก้าวเดิน....ยามที่ท้อแท้..ฉันยังคิดถึง...เจ้าดอกเบญจมาศสองดอกที่ทุ่งเสี้ยว..ที่ให้ที่พักพิง.กับอารมณ์ที่โหยหา..มาแสนนาน...


.........ตอนนี้ฉันกำลังจะฝัน..ฝันที่เป็นรูปเป็นร่าง...ฉันจะมีหนังสืออัตตะชีวประวัติของตนเอง..โดยมีนักเขียนในดวงใจของฉัน.คุณถนอม.ไชยวงษ์แก้ว..นักเขียนผมยาว...สมญานามที่ฉันตั้ง...กำลังขุดคุ้ย..และเรียบเรียง..มันเดินทางมาถึงซึ่งจุดเกินฝันแล้วกระมัง..หรือว่าฟ้าขีดเส้นพานพบ..กับคืนเพลงเศร้าในคืนเปลี่ยว...ฉันคงไม่เดียวดายอีกต่อไป...ฉันไม่ใช่นักเขียน.ไม่ใช่นักดนตรี.ไม่ใช่กวี..ฉันแค่ตำรวจบ้าที่ผ่านรายทาง..มาขอพักพิง..ที่กระท่อมทุ่งเสี้ยว..


.....กับวิถีของต้นไม้...
.....ยิ่งชูก้านกิ่งใบไปสู่ฟ้า...ราวจะคว้าดวงตะวันอันสุกใส...
.....ลงจากฟ้ามาเล่นเป็นโคมไฟ....ส่องดวงใจตกอับคนคับแค้น....
.....กับวิถีของฉัน....
.....แค่เพียงได้รับรู้...สุขสบายดี...
.....เจ้านักกวี..นักดนตรี..และนักเขียน...
.....ในม่านหมอกสลัว..ฉันมีความสุข...
.....ดอกเบญจมาศที่เฝ้ารอ...ไม่อาจเอื้อมที่จะขอ...
.....แค่วันนี้...พรุ่งนี้...ที่รอคอย...


..........ดอกเบญจมาศสองดอกที่รักของฉัน...ดอกทองกวาวมันร่วงแล้ว..เจ้านักร้องฮิปปี้ผมยาวกับกีตาร์ตัวโปรดกำลังออกเดินทาง..กับหญิงสาวผมหยิกหยอย..ที่แบกเป้แห่งความฝันมาจากแดนใต้.กำลังเริงระบำ.ภายใต้เสียงเพลง...เหล้ากลิ่นควันบุหรี่...ของผับยามราตรีค่อนรุ่งสาง...ฉันแปลกใจว่าว่าเจ้าเสี้ยวป่าและดอกกันตรัง...มาบรรจบพบกันได้เช่นไร.วันนี้ฉันมีคำตอบแล้วหละ.เจ้าเสี่ยวป่าเจ้าเอ๋ย..กันตรังบวกกาสะลองกลายเป็นดอกเบญจมาศ....ที่กระท่อมทุ่งเสี้ยว...สันป่าตองเจียงใหม่เจ้า....

           

                            ฉันรัก.....   โอเคเนชั่นครับผม...

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net