วันที่ อาทิตย์ เมษายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

Wonderful Memory : ความงดงามเหนือฟูจิซัง


เมื่อมีโอกาสได้ไปเรียนที่ประเทศญี่ปุ่น ก็มีความใฝ่ฝันว่าจะต้องไปปีนฟูจิซังสักครั้ง

For climbing Mount Fuji, someone will probably quote:  "You are wise to climb Fuji once and a fool to climb it twice."

เมื่อได้มีโอกาสไปปีนมาแล้วก็เริ่มเห็นด้วยกับคำกล่าวข้างต้น เพราะทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่จุดเริ่มต้นคือชั้น 5 ของฟูจิซัง ผ่านชั้น 6 ก็ยังเดินสบายๆ แต่เมื่อเริ่มขึ้นชั้น 7 เส้นทางเริ่มแคบและเต็มไปด้วยโขดหินน้อยใหญ่ หน้าผาสูงชัน ชั้น 7 ยังแบ่งออกเป็นฐานย่อยๆ อีก 9 ฐาน ตั้งแต่ 7.1 ถึง 7.9 ก่อนจะถึงชั้น 8, 9, 10 ตามลำดับ  การปีนฟูจิซัง  จะต้องปีนให้ถึงชั้น 8 ถึงจะมีทางลง ฉะนั้นใครที่คิดจะไปปีนฟูจิซัง  ก่อนที่จะก้าวเดินผ่านชั้น 5 ไปนั้น ขอให้ตัดสินใจให้แน่วแน่ว่า ไม่ว่าจะเจออะไรข้างหน้าก็จะต้องปีนให้ถึงชั้น 8 เพราะถ้าผ่านชั้น 5 ไปแล้ว จะไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีก ต้องก้าวไปข้างหน้าอย่างเดียวเท่านั้น


ในคืนวันเสาร์ที่ 26 สิงหาคม 2549 เวลาประมาณ 21.00น.  พวกเราก็เริ่มเดินออกจากชั้น 5 ผ่านชั้น 6 และเมื่อถึงชั้น 7 ฝนเริ่มตกปรอยๆ พวกเราก็เริ่มแบ่งกลุ่มไปตามสมรรถภาพทางร่างกายของแต่ละคน ซึ่งก็แน่นอนว่า ผมก็ต้องอยู่ในกลุ่มรั้งท้าย โดยมีกอล์ฟ เพื่อนร่วมชะตากรรม น้องพลัง พี่นก เบน ต่าย และเปิ้ล คอยดูแลและเป็นกำลังใจ เนื่องจากสภาพร่างกายไม่อำนวยก็เลยปีนไปได้ช้ามาก ต้องพักอยู่เป็นระยะๆ


เมื่อปีนไปถึงชั้น 7.3 ขณะที่นั่งพักอยู่ ก็เริ่มหายใจติดๆ ขัดๆ มือเย็นเฉียบ ชาวอินเดีย ที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นอาการ ก็เลยเข้ามาถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่า? และช่วยถูฝ่ามือของผมเพื่อให้ความอบอุ่นและบอกให้เพื่อนของเขาเข้ามาช่วยถูมืออีกข้างของผมด้วย แต่อาการก็ยังทรงๆ อยู่ ชาวอินเดียเลยให้เพื่อนของเขาไปเอาอ๊อกซิเจนมาให้ผม แต่ผมบอกว่า ของผมก็มีแต่อยู่ในกระเป๋าเป้ เขาพยายามหาก็หาไม่เจอเพราะมืดมาก  ตอนนั้นผมพอจะอาการดีขึ้นมาบ้างก็เลยมีสติ เรียกให้พี่นกมาช่วยหยิบอ๊อกซิเจนให้  เมื่อพักอีกสักครู่ก็เริ่มปีนต่อ แต่เมื่อดูเวลาแล้ว ถ้ายังปีนด้วยความเร็วขนาดนี้คงไปไม่ถึงชั้น 10 แน่ๆ  น้องพลังก็เลยให้พี่นก เบน ต่าย และเปิ้ล ล่วงหน้าไปก่อน ณ วินาทีนั้น ผมประมาณตัวเองแล้วว่า ผมจะปีนให้ถึงชั้น 8 ก็พอแล้ว (ปีนให้ถึงทางลง) ยึดตามคำกล่าวที่ว่า

DO NOT feel bad if you have to call it quits, for any reason, before you reach the top.


ราตรีนี้อีกยาวไกล

ขณะที่ปีนผ่านในแต่ละฐานของชั้น 7 ผมกับกอล์ฟก็ผลัดกันหยุดพักบ้าง ล่วงหน้าไปบ้าง โดยมีน้องพลังคอยเป็นกองเชียร์  พอปีนมาถึงชั้น 7.5 ผมก็เลยบอกให้น้องพลัง เดินล่วงหน้าไปรอที่ชั้น 7.6 แล้วพวกผมจะค่อยๆ ปีนกันไป 2 คน ขณะที่ปีนกันไป พอผมรู้สึกเหนื่อยก็จะนั่งพัก นอนพักตามโขดหิน โดยที่ไม่ได้คำนึงเลยว่ามันจะสกปรกหรือชื้นแฉะแค่ไหน? จะมีสัตว์ร้ายหรือเปล่า? ขณะที่นั่งพัก นอนพักอยู่นั้นฝนก็ยังคงตกปรอยๆ เพื่อนร่วมทางที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คนแล้วคนแล้วที่เดินผ่านผมไป มีทั้งชาวญี่ปุ่น ชาวต่างชาติอื่นๆ วัยรุ่นหนุ่มสาว เด็กๆ ที่มากับพ่อแม่ หรือคนมีอายุ บ้างก็มองแล้วเดินผ่านไป เพราะเห็นเป็นเริ่องคุ้นตาที่มีคนหยุดพักข้างทาง บ้างก็เข้ามาถามว่า เป็นอะไรมากหรือเปล่า?  ไปไหวไหม?  บ้างก็เข้ามาให้กำลังใจว่า พยายามเข้านะ สู้ๆ ทั้งภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส (เท่าที่ฟังออก) ทำให้รู้ได้ว่ามีผู้คนมากมายจากทั่วทุกมุมโลกที่มาพิชิตฟูจิซัง และต่างก็เข้าใจความรู้สึกเหนื่อยล้าของเพื่อนร่วมทางแต่ละคน แล้วจะมีสักกี่คนที่ได้สมหวังก้าวไปถึงชั้น 10 ของฟูจิซัง?

พระอาทิตย์ยอแสงท่ามกลางทะเลหมอกยามเช้า

หลังจากความพยายามปีนป่ายอยู่หลายชั่วโมง ผมก็สามารถปีนมาถึงชั้น 7.9  และได้ทันดูพระอาทิตย์ยอแสงท่ามกลางทะเลหมอกยามเช้าที่ชั้น 7.9  ได้เห็นแล้วก็ทำให้คลายความเหนื่อยล้าลงมาบ้าง

พระอาทิตย์ยอแสงที่ชั้น 7.9

ขณะที่กำลังถ่ายรูปอยู่นั้นก็ได้เจอต่ายกับเปิ้ลออกมาจากโรงแรมที่ชั้น 7.9 ได้พักเหนื่อยสักครู่ก็ต้องปีนไปที่ชั้น 8  เพื่อที่จะเดินลงไปที่ชั้น 5 พอไปถึงชั้น 8  ก็ได้เจอน้องบอลกับน้องต้นออกมาจากโรงแรมที่ชั้น 8 ก็เลยเดินลงไปที่ชั้น 5 ด้วยกัน ในที่สุดผมก็เดินลงมาถึงชั้น 5 เวลา 9.45น. ของวันอาทิตย์ที่ 27 สิงหาคม 2549 โดยสวัสดิภาพ

หน้าโรงแรมที่ชั้น 7.9

ถ่ายรูปเก็บความประทับใจและความทรงจำที่ดีที่ชั้น 7.9

ต้องปีนขึ้นไปชั้นที่ 8  (ทางลง)

เดินลงมาจากชั้นที่ 8

ผู้คนกำลังปีนขึ้นฟูจิซังขณะที่ผมเดินลงมา


ความงดงามของฟูจิซังยังคงรอคอยให้ทุกคนได้ไปพิสูจน์ และจะเป็นความทรงจำที่ดีๆ ของผมตลอดไป แต่สิ่งที่อยู่เหนือความงดงามทั้งปวงก็คือ ความงดงามของจิตใจที่โอบอ้อมอารีและมิตรภาพความเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือดูแล เป็นกำลังใจซึ่งกันของเพื่อนร่วมทางทั้งที่รู้จักและไม่รู้จักกันมาก่อน

ภู  ยะมะ

Mini player HTML Code by feng_shui

โดย phuyama

 

กลับไปที่ www.oknation.net