วันที่ อังคาร เมษายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เจ้าแมงมุม ... ฉันขอโทษ


เช้าวันนี้บนสวนน้อยริมระเบียง
มีบางสิ่งสะท้อนแสงมากระทบสายตา
ความไม่เคยคุ้นชวนให้ชะโงกหน้าพิจารณาดูให้ใกล้
จึงเห็นเส้นสายบอบบางส่องประกายเป็นระเบียบ
ต้านแสงแดดดูระยิบพราวราวเส้นไหมสีเงิน
เจ้าตัวสีน้ำตาลตัวน้อยเริ่มขยับแปดขาของมันขยุกขยิก
คงไม่สบายใจนักที่โดนจ้องมองใกล้ๆ
ฉันมองเพลินจนได้ยินเสียงพึมพำของใบไม้
ที่ต้องลมเสียดสีราวเสียงที่เปล่งออกจากลำคออันแห้งผาก
จึงละสายตาจากงานศิลป์ที่ศิลปินตัวน้อยบรรจงแต่ง
แล้วหันไปจัดการเติมน้ำให้ดินในกระถางที่หิวโหย

อากาศร้อนยิ่งร้อนเมื่อลมโชยไอระอุมา
ใบไม้ดูเหลืองซีดเซียวราวขาดความรัก
ทั้งที่ทุ่มเทเอาใจใส่ แต่ธรรมชาติยังมีชัยเสมอ
จึงไม่เพียงแต่รดน้ำลงดิน หากยังชูบัวรดน้ำสูง
หวังให้หยาดน้ำโปรยปรายคล้ายหยาดฝน
ไม้ใหญ่น้อยดูกระปรี้กระเปร่าเมื่อต้องละอองน้ำ
ดูสดชื่นเมื่อหยดน้ำเกาะใบ

ฉันวางบัวรดน้ำลง หันหลังกลับเข้าบ้าน
แต่ไม่วายสอดส่องหาแขกตัวน้อยของฉันวันนี้
โอ... ดูนั่น
แปดขาขยุ้มเกาะเส้นใยบอบบาง
ที่หลงเหลืออยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ขาดวิ่น
อย่างหวงแหน... อย่างหวงแหน
สิ่งที่เธอบรรจงสร้างมาทั้งคืน ถูกทำลายลงแล้ว
อาหารเช้า... อาหารเช้าที่เธออุตส่าห์หิ้วท้องรอ
ยังมาไม่ถึง และจะมาไม่ถึงอย่างแน่นอน

โอ... ฉันทำอะไรลงไปนี่
ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษอย่างแท้จริง
คือความไม่ตั้งใจ ความสะเพร่า หรือความไม่ใส่ใจ
คืออะไรก็แล้วแต่ ฉันมันเป็นแค่ไอ้หน้าโง่ผู้สักแต่เดินสองขา
ฉันยอมรับทุกอย่างในความผิดที่ฉันก่อขึ้น

ได้โปรดเถอะนะ
ได้โปรดรับคำขอโทษของฉันด้วย

ขอโทษนะ...เจ้าแมงมุม...



เสี้ยวตะวัน พระจันทร์ข้างฝา -- เรื่อง

โดย เสี้ยว

 

กลับไปที่ www.oknation.net