วันที่ ศุกร์ พฤษภาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บ้าบี๋สุดที่รัก


ความเดิมตอนที่แล้ว...(ใครยังไม่ได้อ่านควรย้อนไปบล็อกหัวข้อ เมื่อมาม่ายังเด็ก ตอน: ฝาหอย http://www.oknation.net/blog/tootoomama/2007/05/16/entry-1)มาม่าเกิดมาท่ามกลางบรรยากาศกองถ่าย คุณตาของมาม่าเป็นคนเขียนเนื้อเพลง ส่วนคุณยายเป็นนักแสดงรุ่นใหญ่ (ท่านหม่อมแม่ของชายกลาง และบทบาทประมาณนั้นอีกหลายบท)

มาม่าเกลียดการไปโรงเรียน "เอาชุดนักเรียนไปหมกขี้โคลน"
และสาเหตุที่มาม่าตัวเล็กกะทัดรัด คือการหยุดดื่มนมตั้งแต่ห้าขวบ มาม่าขี้งอนเอาแต่ใจเพราะเป็นสุดที่เลิฟของคุณตาคุณยาย ดังนั้นน้องชายนาย "โมไนย" จึงกลายเป็นสุดที่รักของแม่

ยายเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว ส่วนตาเป็นคนใจดีตั้งแต่เกิด มาม่าไม่เคยนอนกับแม่เลยตั้งแต่จำความได้ ดังนั้นเราจึงไม่ค่อยสนิทกันนัก

มาม่ามีอีกคนที่พิเศษ "อู๋" ลูกพี่ลูกน้องของยายที่มาอยู่ด้วยที่บ้านและมีหน้าที่หลักเลี้ยงและดูแลมาม่าและโม อู๋เป็นคนใจดี ม๊าก อยากได้อะไร อยากกินอะไร อู๋เป็นหามาป้อนให้ถึงปาก โดนใครดุใครด่าไม่ได้ อู๋เป็นต้องคอยปกป้องอยู่ใต้ปีก ...เด็กสปอยล์ของแท้

มาม่าเกิดที่บ้านสำโรง แต่ไม่ช้าไม่นาน เราก็ย้ายบ้าน ...อย่างที่เล่าตอนที่แล้ว เมื่อไหร่หนังทำเงินเราก็ซื้อบ้านใหญ่ ช่วงไหนย่ำแย่บ้านเราก็ลดขนาดลง เราย้านบ้านใหม่ใหญ่กว่าเดิมไปอยู่หมู่บ้านเมืองทอง 1 เนื้อที่ 250 ตารางวา ในนั้นมีทั้งบ้าน บ่อน้ำที่มีน้ำตก ส่วนอีกด้านกั้นด้วยกำแพงศิลาแลงเป็นที่ตั้งของโรงถ่ายย่อมๆ ของหนังทุกเรื่องที่ตายายสร้าง โดยมีห้องพักของทีมงานถ่ายหนังสร้างเป็นห้องแถวชั้นเดียวเรียงอยู่ใกล้ๆ โรงถ่าย นับว่าเบ็ดเสร็จ

สวรรค์ของมาม่าและโมน่ะซี เรามีบ่อน้ำไว้เล่นน้ำ จับกบ ช้อนปลากะลูกอ๊อด วันดีคืนดีถ้ายายเกิดขยันขึ้นมาอยากทำความสะอาดบ่อปลา ก็จะเกณฑ์เหล่าคนงานและแรงงานหลานๆ มาช่วยกัน "เล่น" ขัดบ่อ ถึงจะกลางวันแดดแจ๋มาม่ากับโมไม่เคยบ่น มือถือแปรงขัดขี้ตะไคร่ ตาก็เหล่สอดส่ายหากบเขียด

ยามโรงถ่ายว่างงาน มาม่า โม และเหล่าเด็กๆ ในสังกัด (ลูกหลานคนในกองถ่าย) จะรวมตัวกันเล่นซ่อนแอบ ก็มันสุดยอดจริงๆ นี่นา เพราะโรงถ่ายมีซอกมีหลืบ และที่ซ่อนตัวที่แจ๋วที่สุดในโลก กว่าจะโป้งกันทีเหงื่อแตกเหงื่อแตน เพราะไม่เห็นมีใครตามหาเราเจอ

เวลาว่างอื่นๆ ก็ถีบจักรยานเล่นในหมู่บ้านกันเป็นแก็งค์ ถ้าเห็นลูกกะทกรกเมื่อไหร่เป็นต้องเก็บมาปลิ้นกินสดๆ เปรี้ยวซี๊ดชื่นใจ และแน่นอน เราเหล่าเด็กเปรตชอบเล่นขี่จักรยานไปกดออดบ้านคน เล่นไปทุกซอย โชคดีที่ไม่เคยเจออะไรปาใส่กบาลเลยซักที

ตรงสนามหญ้าใกล้ๆ ประตูหน้าบ้านจะมีซุ้มกอไผ่อยู่ซุ้มนึง เวลานึกอยากจะปิกนิกตอนบ่ายๆ แดดคล้อยๆ ลมโชยเย็นๆ อู๋จะตระเตรียมของว่าง และน้ำหวานมาจัดไว้ตรงม้าหินใต้ซุ้มไผ่ แต่แค่นั้นยังไม่สะใจศิลปินตัวน้อยๆ มันต้องมีเสียงเพลงด้วยสิ ถึงจะเต็มที่

อู๋ (แต่งเสื้อคนกระเช้าสีสดแบบโนบราโตงเตง ท่อนล่างเป็นผ้าถุง) จัดการหิ้วเครื่องเล่นแผ่นเสียง กับปลั๊กต่อมาวางกลางสนาม พร้อมแผ่นเพลงฮิตสุดโปรดของเด็กๆ "Beautiful Sunday" และ "Kungfu Fighting" อู๋ยังถูกพวกเราบังคับให้ไปหาแป้ง น้ำใส่ขัน หนังสติ๊ก มาอีก เพื่อที่จะแปลงโฉมอู๋ให้กลายเป็น "บ้าบี๋นมยานขาแด๊นซ์"  มาม่าและโมเด็กห่ามช่วยกันมัดจุกจนเต็มหัวอู๋ เอาน้ำผสมแป้งประหน้า (อู๋) จนทั่ว เราเปิดเพลงโปรดรอบแล้วรอบเล่า ทั้งบ้าบี๋ มาม่า และโม แด๊นซ์กันสุดฤทธิ์จนหมดแรง ทั้งมันส์ ทั้งฮา หัวร่อท้องแข็งเพราะนอกจากอู๋จะเหมือนบ้าบี๋สุดๆ แล้ว อู๋ยังทำให้เราสนุกกว่าเดิมโดยแกล้งถอดฟันปลอมหน้าออกหมด ยิงฟัน (หลอ) แล้วยกมือสองข้างไปพร้อมๆ กับอาการยักย้ายส่ายสะโพกที่แสดง ออกถึงความสนุกและเต็มใจอย่างที่สุด

สาบานเลยว่ามาม่ายังจำทุกภาพทุกเสียงและทุกความรู้สึกนั้นได้อยู่

บ้าบี๋ที่รัก นู๋คิดถึงบ้าบี๋จัง ... ชาติหน้ามีจริงขอนู๋เกิดเป็นลูกคนนึงนะ...ขออโหสิกรรม และไปสู่สุขคติเถิดนะจ๊ะ

หมายเหตุ: อู๋เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเต้านมราวอายุ 60 ซึ่งก็เกิน กว่า 10 ปีมาแล้ว ลูกของมาม่าทั้งสองจึงไม่มีโอกาสได้เห็นอู๋

อาทิตย์นี้ขอให้มีความสุข และ Have a Beautiful Sunday กันทุกคนนะค้า

Powered by eSnips.com

โดย mamababa

 

กลับไปที่ www.oknation.net