วันที่ จันทร์ พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

:: อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน(พื้นที่) ::


"มันเข้าได้หลายทางอ่ะพี่ คือถ้าเป็นนักท่องเที่ยวหรือคนที่มาจากที่อื่นเนี่ย เขาก็จะเข้าไปตามป้ายน่ะ แต่ทางไม่ดีหรอกมันเลี้ยวไปเลี้ยวมา ทางที่มุกพาพี่มาเนี่ยคนพื้นที่เขาใช้กัน... ระยะทางก็ประมาณ 35 กิโลอ่ะพี่"

"พี่ว่า 35 กิโลของมุกมันไกลจังเลยนะ แบบนี้มันน่าจะ 40 กิโลแล้วล่ะ"

"ทางนี้แหละพี่ มุกพาทีมโอเคมาเที่ยวก็มาทางนี้แหละ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมุกยังมากับทีมงานน้าไม้เลย ที่มาถ่ายนางแบบไง พี่จำได้ป่ะ"

..........



เมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปพักผ่อนตามคำเชื้อเชิญของน้องชาย (มั้ง) ที่แสนดีคนหนึ่ง ซึ่งจะเป็นผู้แนะนำการทำกิจกรรมทุกๆ อย่าง ทั้งการกิน การอยู่ การพักผ่อนนอนหลับ รวมทั้งนำเที่ยวสถานที่ต่างๆ

หลังจากต่างฝ่ายต่างผลัดวันประกันพรุ่ง ขอเลื่อนนัดหมายกันมาหลายครั้งเต็มที ในที่สุดก็ถึงช่วงเวลาอันเป็นมงคลฤกษ์และเหมาะสมสำหรับการเดินทางในครั้งนี้ เมื่อมีจุดหมาย ล้อเริ่มหมุน และหัวใจพร้อมออกเดินทาง
ถ้างั้นก็ "Let's Go!!!"...
..........

อรัญประเทศ คือจุดหมายในการเดินทางครั้งนี้ และคืนก่อนที่จะออกเดินทางผมได้รับการให้บริการแจ้งเส้นทางจากพี่ชายใจดีที่ชื่อ "น้าหอมฉุย"

"สวัสดีครก คือผมได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่อธิบายเส้นทางจากบางปะอินไปอรัญประเทศน่ะ"

ผมอยากจะบอกกับน้าแกว่าภารกิจที่แกได้รับมอบหมายมานั้น บรรลุวัตถุประสงค์และประสบความสำเร็จเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ ผมว่าน้าแกมีประสิทธิภาพมากกว่าระบบนำทาง (GPS) ซะอีกนะเนี่ย
..."คอนเฟิร์ม"...
 

เราออกเดินทางจากบางปะอินช่วงสายๆ ไปตามทางหลวงหมายเลข 33 โดยกะประมาณว่าจะไปกินมื้อกลางวันกันที่อรัญประเทศ แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว เราไปถึงจุดหมายปลายทางเอาซะช่วงบ่าย ก็บอกแล้วไงว่าเราจะไปพักผ่อนกัน ดังนั้นในระหว่างทางเราก็เลยแวะตรงนั้นตรงนี้อยู่ตลอด ซึ่งระหว่างนั้นน้องชายที่แสนดีก็โฟนอินเข้ามาเป็นระยะๆ ว่าพี่ถึงไหนกันแล้ว แอบชื่นชมอยู่ในใจว่าช่างเป็นน้องที่ดีเหลือเกิน มานคงเป็นห่วงกลัวว่าเราจะหลงทาง ที่ไหนได้เราคิดผิดครับ เพราะว่า...
ประมาณเที่ยงมานโทรเข้ามาอีก พอรู้ว่าเรายังเอ้อละเหยอยู่ตามทางเท่านั้น ผมก็ได้ยินประโยคนี้ทันที

"งั้นเค้าซื้อข้าวกล่องกินก่อนแล้วนะ เค้าหิว ถ้าพี่มาถึงค่อยกินกับพี่อีกที"

ครับ น้องชายที่แสนดีของเรา...

..........


 




ปราสาทสต๊กก๊อกธม



เราเข้าพักที่วังประภารีสอร์ทซึ่งเจ้าน้องชายก็เป็นธุระทั้งในการเลือกและจองห้องให้ โดยให้เหตุผลว่าอยู่ใกล้กับที่พักของตัวเอง จะได้ดูแลเราได้เต็มที่ (จะได้ง่ายต่อการควบคุมพวกเราล่ะสิ)

หลังจากเก็บสัมภาระเข้าที่พักและล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้นมาแล้ว เจ้าบ้านที่น่ารักก็ควบเจ้า
แฟนท่อมคู่ใจมาถึงพอดี  เมื่อการทักทายตามมารยาทผ่านพ้นไปเรียบร้อย โปรแกรมสำหรับการใช้ชีวิตที่อรัญฯ 3 วัน 2 คืน ก็ได้รับการแจกแจงให้ฟัง ซึ่งผมได้รับรู้มาล่วงหน้าบ้างแล้วจากมวลหมู่ญาติมิตรในบ้านโอเคนี่แหละครับ ว่าถ้ามาเยือนถิ่นของขาใหญ่ หัวหน้าวินมอ'ไซต์ชายแดน เราจะต้องมีกิจกรรมอะไรบ้าง

เอาเป็นว่าน้ากมลหนุ่มได้ทำอะไร พ่อกะแม่ต้นฝ้ายได้กินอะไร น้าฉุยได้ไปเที่ยวที่ไหน แน่นอนครับผมกับอาซ้อก็คงได้เดินตามรอยเท้าของทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย...

..........


"มันเข้าได้หลายทางอ่ะพี่ คือถ้าเป็นนักท่องเที่ยวหรือคนที่มาจากที่อื่นเนี่ย เขาก็จะเข้าไปตามป้ายน่ะ แต่ทางไม่ดีหรอกมันเลี้ยวไปเลี้ยวมา ทางที่มุกพาพี่มาเนี่ยคนพื้นที่เขาใช้กัน... ระยะทางก็ประมาณ 35 กิโลอ่ะพี่"

"พี่ว่า 35 กิโลของมุกมันไกลจังเลยนะ แบบนี้มันน่าจะ 40 กิโลแล้วล่ะ"

"ทางนี้แหละพี่ มุกพาทีมโอเคมาเที่ยวก็มาทางนี้แหละ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมุกยังมากับทีมงานน้าไม้เลย ที่มาถ่ายภาพนางแบบไง พี่จำได้ป่ะ"

บทสนทนาระหว่างผมกับไกด์กิตติมศักดิ์ซึ่งรับหน้าที่เป็นสารถีไปด้วยในตัวเกิดขึ้น หลังจากรู้สึกว่า
ปราสาทสด๊กก๊อกธมที่เรากำลังเดินทางไปชมนั้น มันช่างอยู่ไกลเหลือเกิน ไกลซะจนสังเกตเห็นความผิดปกติที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของมัคคุเทศก์ เมื่อมาถึงทางแยกที่มีป้ายบอกว่าทางไปเขาลูกช้าง อ.ตาพระยา...


เริ่มรู้ตัวแล้วว่าหลงทาง ดูจากสีหน้าคงเข้าใจนะ



"พี่ครก เค้าว่ามันไม่ใช่ทางนี้แล้วล่ะ ปราสาทน่ะมันมาไม่ถึงแถวนี้หรอก มันต้องมีทางแยกเข้าไปน่ะ"

"ถามจริงๆ หลงรึป่าวเนี่ย มาไม่ถูกแล้วทำฟอร์มใช่มั้ยมุกกี้ ยอมรับมาซะดีๆ"

ไม่มีการตอบโต้แต่อย่างใด ซึ่งผิดวิสัยของน้องชายปากตะไกรคนนี้ ทำให้ผมมั่นใจมากขึ้นว่าเรามาผิดทางแน่นอน แต่คนมีฟอร์มอย่างไรก็ต้องรักษาฟอร์มเอาไว้จนถึงที่สุด เป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนและถูกต้องสำหรับขาใหญ่คนนี้ พร้อมๆ กับการหันรถกลับ มือถือถูกต่อสายหาผู้ช่วยเหลือ ไม่มีการสบตากับผมแม้แต่น้อย สายตาที่มีแวววิตกจริตซ่อนอยู่หลังแว่นสีชา แต่มันก็หาได้รอดพ้นการสอดรู้สอดเห็นของผมไปได้ไม่ ชัตเตอร์ถูกกดครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อบันทึกหลักฐานไว้อ้างอิงหากมีการปฏิเสธข้อกล่าวหาและใช้หักล้างการอุทธรณ์...


พยายามซ่อนแววตาที่กำลังตื่นตระหนกไม่ให้ใครเห็น



ใช่แล้วครับขาใหญ่ชายแดนจำทางไม่ได้ ทำให้กว่าเราจะไปถึงปราสาทสต๊กก๊อกธมกัน คุณเธอก็ต้องกดโทรศัพท์ไปขอตัวช่วยซะหลายยก แถมโดนกัดจิกแทะทึ้งจากผมซะจนไม่มีชิ้นดีอีกต่างหาก
ก็อยากฟอร์มเยอะนี่หว่า ผมนึกในใจ...


โทรปรึกษาผู้รู้หลังจากพาลูกทัวร์ไปหลงทางมาเรียบร้อยแล้ว



ซ้อนั่งทำใจหลังจากต้องเป็นคนบอกทางให้เจ้าถิ่นพามาถึงปราสาทได้


 

ผมว่าถ้าจะให้ผมหาสำนวนไทยที่เหมาะสมและสอดคล้องกับสถานการณ์ในวันนั้นแล้วล่ะก็
คงไม่มีสำนวนใดจะดูดีไปกว่าที่ผมจะบอกต่อไปนี้อีกแล้วล่ะครับพี่น้อง


" อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน (พื้นที่) จะพาวนไปวนมา "





Star Vegas บริเวณด่านปอยเปต



อย่างไรก็ตามทริปนี้ก็เป็นทริปที่ประทับใจและมีความสุขเป็นอย่างมาก จากการเอาใจใส่ดูแลของเจ้าบ้านที่น่ารัก และมีมิตรไมตรีต่อเรา การหยอกอำ จิกกัด ซึ่งกันและกันนั้น ล้วนแล้วแต่เกิดจากความรักความผูกพันที่มีให้ คงต้องบอกว่าขอบคุณมากสำหรับสิ่งดีๆ ที่มีให้ตลอด 3 วัน 2 คืน

ขอบคุณอีกครั้งนะน้องชาย...
"คนพื้นที่"

เหมือนจะรู้ตัวว่าฟอร์มหลุด  แต่ก็ยังรักษาภาพลักษณ์



บทเสริม

ปกติแล้วเราจะพบว่าบล็อกกี้ มุกเก้อ มักจะแอบถ่ายรูปเจ้าของเอนทรี่ในอิริยาบทต่างๆ เพื่อเกาะกระแส แต่สำหรับทริปนี้น้องชายตัวแสบของผม พลาดเป็นครั้งที่สอง เมื่อพบว่าเจ้า D80 ที่อุตส่าห์แบกมาด้วยนั้นไม่มีเมมโมรี่การ์ด ทำให้ผมรอดพ้นจากการเอาคืนไปได้อย่างสบายใจ นั่นทำให้ยิ่งมั่นใจยิ่งขึ้นไปอีกว่า

" อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน (ชื่อมุกกี้) "


นั้นใช้ไปได้อีกนาน อาจจะนานจนถึงเคนนี่กะน้องคีนลูกน้าชัยแกบวชเลยล่ะ...



 หมวกสีแดงที่ใส่อยู่ ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ทำให้หมดฟอร์ม

 

 



โดย นายครก

 

กลับไปที่ www.oknation.net