วันที่ เสาร์ พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

การหลอมรวมระหว่างเรา


จงผลิบานในดวงใจข้า                   

มิปรารถนาการเป็นอื่น

แสนสั้นหรือยาวยืน                      

 เราจะหลอมกันและกัน

เพราะรักแดดเมษา                       

รักฝนพฤษภาที่เมฆกลั่น

รักมิถุนาฟ้าฉายจันทร์                   

รักวันเดือนปีที่พบพาน

พำนักในดวงใจข้า                        

 หยาบมาขัดเกลาให้อ่อนหวาน

คงเสียงเยาว์วัยไว้เนิ่นนาน             

เบิกบานเหมือนนกรุ่งอรุณ

วันและคืนข้ากับเจ้า                      

สนทนาเขลาเขลากับเถ้าฝุ่น

ดอกไม้ละไมละมุน                       

อ่อนหวานนักอ่อนหวานนัก

เป็นช่วงลมวูบไหว                        

ก่อนเลยไปเราได้สลัก

ร่องรอยของความรัก                    

ริมหน้าต่างฤดูหนาว

เจ้าเป็นบทกวี                             

จากดนตรีของหมู่ดาว

จากธารสายสีขาว                        

ไหลรินสู่ห้วงดวงใจ

เนิ่นนานหรือแสนสั้น                     

ข้าได้ฝันเจ้าได้ใฝ่

คืนจึงมีวอมไฟ                             

จากหิ่งห้อยผู้มาเยือน

เราผ่านเราผ่านพ้น                       

น้ำตาหล่นและหยาดเปื้อน

เราผ่านเราผ่านเรือน-                    

พักแรมของนักเดินทาง

ครั้งหนึ่งเราได้อยู่                         

 ดูสีทองของกองฟาง

แดดแรกเมื่อฟ้าสาง                      

 หอมเพียงนั้นอุ่นเพียงนี้

ข้าอยู่กับเจ้า                               

หลอมเป็นเราทุกทุกที่

เจ้าคือบทกวี                               

ถ่ายเทอยู่ในความเป็น

 กวิสรา ชนะพูล   25  พฤษภาคม  2551 – พะเยา

 

โดย กวิสรา

 

กลับไปที่ www.oknation.net