วันที่ เสาร์ พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

อินทรวิเชียร์ฉันท์ ๑๑ เป็นกวีอมตะของโลก


 

(ภาพป่าช้าทิ้งศพ และเผาศพ ที่ริมแม่น้ำคงคา เมืองพาราณสี ประเทศอินเดีย)

บทพระนิพนธ์ ในสมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระปรมานุชิตชิโนรส

ในเรื่อง กฤษณาสอนน้อง

ซึ่งเป็น บท อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑

 

                                      ความตอนหนึ่งว่า

                  สบสรรพสิ่งชั่ว           มาเกลือกกลั้วให้หมองมอม

                  พักตร์ผ่องก็เผือผอม   พิกลรูปจักซูบทรง

                  พฤษภกาสร              อีกกุญชรอันปลดปลง

                  โททนต์เสน่งคง         สำคัญหมายในกายมี

                  นรชาติวางวาย          มลายสิ้นทั้งอินทรี

                  สถิตทั่วแต่ชั่วดี          ประดับไว้ในโลกา

                  ความดีก็ปรากฏ         กิติยศลือชา

                  ความชั่วก็นินทา         ทุรยศยินขจร

 

ซึ่งเป็นบทกวีนิพนธ์ “อมตะ”บทหนึ่ง ที่ทุกคนคุ้นเคย และจดจำขึ้นใจ

นำเอามาสอนใจตนเองได้เป็นอย่างดี ว่า คนเราเกิดมา ไม่มีอะไร ติด

ตัวมา และเมื่อตายไป ก็ไม่ได้นำทรัพย์ภายนอกติดตัวไปได้เลย เว้น

แต่ ชั่ว ดี เท่านั้น ที่ติดตัวไปได้ในภพหน้า  และยังเป็นเครื่องประดับ

เกียรติยศชื่อเสียงฝากไว้ในโลกนี้ได้เป็นอย่างดี

          ฉะนั้น ความดี ความซื่อสัตย์ สุจริต ให้รีบทำ ไม่ว่าใครจะมอง

เห็นหรือไม่

          ช้างม้า วัว ควาย ตายแล้ว เขาหนังเอาทำประโยชน์ได้ แต่คน

สิ ตายแล้วร่างกายเอาทำอะไร ไม่ได้เลย จำต้องเอาไปเผา ฝัง หาก

นำไปทิ้ง ก็เป็นอาหารแก่ แร้ง กา สุนัขป่าเป็นต้น เรื่องนี้หากเราท่าน

ได้อ่านบทกวี นี้แล้ว คงได้คติสอนในตนเองได้เป็นอย่างดี

ขอให้ทุกคนมีความสุขทั่วหน้ากัน

 

.ปิ่นนภา.

 

16 พฤษภาคม 2552

โดย ปิ่นนภา

 

กลับไปที่ www.oknation.net