วันที่ พุธ พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

pepsi.........ดีที่สุด....ที่โอเคเนชั่น"...คร้าบ...."


...........นาฬิกาทรายเรือนนั้นของพี่เป๊ปซี่....


......เกิดมากลัวมากเลยกับการได้ของจากคนจิตใจดี..ที่มากกว่าคนใจดี...คนใจดีก็แค่พยายามทำให้ตัวเองคิดดีพูดดีทำดี...แต่นี้พี่เป๊ปซี่นอกจากเป็นคนดีแล้วยังเป็นคนที่จิตใจดีอีก...จิตใจที่สัมผัสได้ในอีกแง่งามหนึ่ง...ไม่มีคำพูดมากมายนอกจากจะเก็บกลักจิตใจดีของพี่เป็ปซี่ไว้ในอีกหลืบมุมหนึ่งของหัวใจ.....


.......พี่เป็ปซี่จักฝันร้ายหรือเปล่าหนอ..ในวันที่จะเสียของรักในเรือนแขนไป..ในวันนั้น...วันที่ป๋าโซพาฉันไปเยี่ยมเยือนพี่เป็ปซี่กับมูมู่ที่ด่านเนินสะเดาจังหวัดสงขลา...ในวันที่ฝนพรำๆจากปัตตานี..ป๋าว่าพาจ่าไปคารวะเจ้าถิ่นไหนๆก็มาเหยียบถิ่นสะตอแล้ว...ใจฉันนะโลดแล่นไปตั้งนานป๋าคงมองออกหละว่าแววตาจ่ามันระริกไหวในความอยาก...ยากที่จะเก็บกลักไว้.......กลัวแต่ป๋านั่นแหละจะเปลี่ยนใจ...จากปัตตานีถึงเนินสะเดานะมันร้อยกว่ากิโลนะครับป๋า....


.......ขณะที่ฉันกำลังตักกับข้าวให้พี่เป็ปซี่คุณนายมูมู่ถามว่านาฬิกาจ่าไปโดนอะไรถึงออกสีอย่างนั้น...ฉันบอกว่าไม่รู้แต่อย่าถามนะว่าทำไมมันถึงเจ็ดโมงเช้า..ทั้งๆที่เวลาบ่ายโมงแล้ว...คือว่าใส่เท่ห์มาสองอาทิตย์แล้ว...ไปเปลี่ยนถ่านอย่างดีมาสองวันมันก็หยุดเดิน...วันหนึ่งขณะที่ยืนบนรถไฟฟ้าหลังเลิกงานฝรั่งสองคนผู้ชายมันชี้มาที่นาฬิกาฉันแล้วก็ทำหน้างงก้มมองดูนาฬิกาของมัน.....อายฉิบ..เลยไม่รู้จะบอกอย่างไรดี....เลยบอกว่ามันเด็ดสะมอเร่....

            


......เงยหน้าขึ้นไม่รู้ว่าพี่เป็ปซี่ถอดนาฬิกาเรือนสีน้ำตาลออกจากข้อมือตนเองเมื่อไร..ยื่นมาตรงหน้าฉันบอกว่าให้....อึ้งครับน้ำตารื้อๆเหมือนจะไหล..เพราะฉันไม่คาดคิดว่าจะได้นาฬิกาจากใครๆหรือผู้ใด..พี่เป็ปซี่ครับผมไม่มีอะไรให้พี่เลย..พี่เค้าบอกว่าไม่เป็นไรพี่ให้......

...........ถ้าไม่เกรงใจมูมู่ฉันกระโดดหอมแก้มพี่เป็ปซี่สองฟอดแล้วหละ..ให้ตายซิ.มูมู่...มันมีค่ามากรู้ไหม...ในสมุดไดอารี่ของฉันเขียนไว้ว่า.....
..........”....เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ค่าของการให้มันสวยงามเสมอบนถนนสายโอเคเนชั่นกับมิตรภาพที่พี่เค้าหยิบยื่นให้ฉัน.....”


..........ฟ้าที่เนินสะเดาจังหวัดสงขลา..มันสวยงามจังเลย..เป็นสีฟ้าสีขาว.สีเทาทึม.ก้อนเล็กก้อนใหญ่โน้นเป็นรูปอะไรหนอ...หลังฝนสร่าง..เจ้าหยดน้ำบนยอดยางพาราแถวยาวเหยียดนั้น..ราวกับว่าอิ่มทิพย์...ใครนะที่บอกฉันว่าพายุร้ายหลังฝนตกหนักสวยงามเสมอ...รถเก๋งคันโปรดกำลังพาคณะของฉันโดยมีพี่เป็ปซี่เป็นคนขับเข้าไปสู่ชายแดนมาเลเซีย....


.......คืนนี้ฉันจะสวดมนต์ขอพรให้พี่เป็ปซี่และมูมู่มีแต่ความสุขตลอดไป...ขอบคุณถนนสายโอเคเนชั่นนะครับผม..ที่ทำให้ฉันเจอคนที่จิตใจดี...นอกเหนือจากเป็นคนดี..ขอบคุณเจ้านาฬิกาทรายเรือนสีน้ำตาลมันจะอยู่กับฉันตลอดไป...หากโลกใบนี้มันยังไม่กลบหน้าฉันคงได้ตอบแทนคุณ....นะครับนายหัวด่านศุลกากรเนินสะเดาที่รักของฉัน.....


โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net