วันที่ พุธ พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คารวะ อา'รงค์ วงษ์สวรรค์(3)


คารวะ อา’รงค์  วงษ์สวรรค์(3)

 

ข้ามวัน

 

วันนี้  วันที่เท่าไหร่แล้ว  26 มีนาคม  เร็วราวใบไม้ปลิดตัวเอง   

9:15 น.  เข็มนาฬิกาไม่รู้ร้อน 

รถเครื่องฮอนดารุ่นซี 70 ซุปเปอร์อยู่กับผมนาน

แก่ๆ เก่าๆ เสียงครางระโหยเพียงใด

ยังสัตย์ซื่อควบทะยานไปบนถนนแปลกหน้า 

หากมันส่งเสียงเหมือนแก่เกินแกง

กระแอมไปตลอดทาง  ด้วยโรคทางเดินไกลกระมัง

ยังหวงให้อยู่ต่อไป  ยังไม่ถูกแล่เนื้อเถือหนัง 

เป็นเศษเหล็กชั่งกิโลขาย 

บางลมหายใจคนขี่  เครื่องยนต์เกิดอยากเปลี่ยนเสียง 

เด็กร้องฟูมฟายฝ่าฝูงรถบนท้องถนนอิ่มเต็ม

ถนนร้อน  และดำ  

วันที่ผมมีนัดกับแสตมป์อากรไปรษณีย์ 

ผมยืนอยู่ต่อหน้าชายวัยกลางคนมีหนวดหรอมแหรมอีกครั้งหนึ่ง  

เขาพูดดี  อัธยาศัยดี 

ปรารถนาให้คนเดินเข้ามา  มุ่งสู่เป้าหมายอย่างไม่ห่วงผิดพลาด 

ผมหยุดแวะไปรษณีย์ครั้งแรกในรอบเดือน 

ผมเลือกจะไปไปรษณีย์พระสิงห์ 

เข้าใกล้วัดพระสิงห์อีกวัน  

ในความทรงจำมวลหมู่พี่น้องลุงป้าน้าอาญาติน้ำหมึก  

ร่วมยืนเคียงร่าง อา จากไปด้วยละสังขาร   

ในซองจดหมายเป็นบทกวี  จ่าหน้าซองถึงเพื่อนรุ่นน้อง

พูดถึงระยะทางของหยดน้ำกลางคืน

คนส่งจดหมายน้อยมาก   ซองกระโจนลงตะกร้าอย่างรวดเร็ว

รถเครื่องเหมือนไม่อยากวิ่ง  สะท้อนเสียงหนักๆหน่วงๆ

“ไม่ได้ใส่น้ำกลั่นสะอาดนานแล้ว  รถหิวน้ำกลั่นสะอาดแน่เลย”

 ผมผ่านด้านข้างวัดเจดีย์หลวง มองซอยเปลี่ยวทอดเข้าไปหลังวัด  

 มองหาตำแหน่งเก็บร่างอาเอาไว้ 

ใต้ร่มหูกวางกับเงามะดัน  แต่มองไม่เห็น

“ขอให้อาหลับสงบสุข  นางฟ้าจะรออยู่ที่นั่น  อาหลับให้สบายนะครับ”

แวะไปร้านขายเครื่องดนตรี  ซื้อสายกีตาร์มา 1 ชุด 

เลือกเอา martin บรอนเบอร์ 11

เหมือนเสียงอาจะพูดตามหลัง  ผู้ชายเรียนรู้เสียงเพลงจากสายกีตาร์

ความหิว  และน่าถนอมพอๆกับการเขียนหนังสือ 

คนขายถาม  หายไปไหนนาน  มีงานเล่นที่ไหนบ้าง

“ไม่ได้เล่นที่ไหนประจำ” ผมตอบไปตรงๆ 

เล่นที่ไหนในความหมายการงานกลางคืน 

ผม(เกือบ)หลุดปากออกไป  ว่าเพิ่งเล่นให้ อา ฟัง  เป็นงานหลังสุด 

ผมเตรียมตัวจะลงไปเล่นดนตรีในงานหนึ่ง  กลางกรุงเทพมหานคร  

เสื้อเชิร์ตแขนยาวสีดำ  ตัวเดียวกับใส่ร้องเพลงให้อาฟัง

ร่วมเดินทางไกลไปกับผม 

ตั้งใจหยิบเอา “ลมบาดหิน” ใส่กระเป๋าไปด้วย

ข้ามคืน  ข้ามวัน ด้วยหนังสือกับกีตาร์เหมือนเดิมครับ อาครับ

           

 

 

 

โดย สุวิชานนท์รัตนภิมล

 

กลับไปที่ www.oknation.net