วันที่ พุธ พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

อยู่บ้าน : ดอมกลิ่นฝน


........

.....

.....

.....

.....

.....

และแล้วฉันก็ได้หยุดอยู่บ้านติดต่อกันนานวันอีกครั้ง   เมื่อต้องดูแลอาการเจ็บป่วยของคนใกล้ตัว

เวลาอยู่บ้านของฉันเหลือเฟือ   หลังจากจัดหาอาหาร ดูแลหยูกยา  และพูดคุยเป็นเพื่อนคนป่วย   ฉันมีเวลามากพอที่จะลงมือปัดหยากไย่  กวาดฝุ่น จัดหนังสือหนังหา   และอีกครั้ง...ที่ได้เดินดูโน่นนี่ไปรอบบ้าน

                        ฝนต้นฤดูเทจั๊กๆทั้งที่แดดยังฉาย    ต้นไม้รอบบ้านเอนกิ่งลู่ ใบอุ้มน้ำเปียกฉ่ำ   กลิ่นที่หายไปนานเริ่มหวนกลับมาอวลอยู่ในความรู้สึก   ใบไม้เปียกเปื่อยบนดินชื้น   กลิ่นดอกไม้บางอย่างที่จะบ่มหอมไว้โชยยามได้ฝนเท่านั้น

                        หลังฝนหมาดยิ่งได้ความรู้สึกที่งาม   กลิ่นดินชื้นฝนโชยชัดยามลมพัดพา   ใบไม้เขียวฉ่ำสดใส   ละอองฝนที่ค้างคาตามใบไม้พร่างพรูยามต้องลม

                       

ฉันเดินย่ำดินชื้นแฉะ สูดดม และแลมอง    ยอดไม้ใหม่ๆคลี่ใบเริงฝน     พุ่มไม้รกริมทางเดินภายในบ้าน   ปนเปด้วยยอดไม้ประดามี ทั้งยอดกระถิน  ยอดหญ้า ยอดมัน  ยอดกระทกรก  อีกทั้งตำลึงที่กอดก่ายพาดพันกันอย่างไม่แยกพวกแยกเหล่า  

                        หลังฝนตกสักวันสองวัน   ยอดไม้พวกนี้ยิ่งแข่งกันคลี่ใบชูช่อ   ฉันเดินแหวกพุ่มไม้รกๆที่เหมือนไม่มีประโยชน์อันใดนี้   เด็ดได้ยอดกระถินมาจิ้มน้ำพริกกะปิ   เด็ดได้ยอดตำลึงมาต้มบะช่อหม้อย่อม  

                       

                        หลังผ่านการเดินทางไกล   พบเห็นอะไรมามากมาย   ทั้งสนุกสุดเหวี่ยงและเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส

                        แต่ในที่สุดก็พบว่า   การได้เดินดอมกลิ่นฝน  เก็บยอดนั่นยอดนี้ในพุ่มไม้ใบรกรอบบ้านมาทำกับข้าวกิน   ดูเหมือนจะเป็นความสุขที่ง่ายและสงบลึกอยู่ภายในเป็นที่สุด       

โดย สเนล

 

กลับไปที่ www.oknation.net