วันที่ ศุกร์ พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

๖.เกสนุราชคืนฮอดเมือง


พระก็หนี จากบ้าน นานยิ่งหลายเดือน
ยังค่อยเทียระคาคง ต่าวคืน หอมข้า แด่ฤา
เมื่อนั้น ภูวนาถเจ้า เสด็จสู่หอแสง
เสนาไหล แห่นำ แหนเฝ้า

อันว่าภูมีขึ้น เกยขวาง คนคั่ง
เสเนตล้น แหงนเจ้า ลุ่มเทิง
ขุนหลวงขึ้น ทูลทัน ผายโผด
เสเนตล้อม แหงนซั้น นั่งฟัง

ภูเบศหนีจากบ้าน วางไพร่ เดินไพร
ยังค่อยศรี เสถียรสุข บ่มีโพยต้อง แด่ฤา
อันหนึ่ง พระได้ไปเถิงไท้ มหารัศมี ตนประเสริฐ
ผายโผดให้ เฮียนได้ ดั่งประสงค์ แด่ฤา

แต่นั้น ราชาต้าน ขานขุน เขากล่าว
พระก็บอกแต่เค้า ผายเผี้ยน คู่ครอง
ค้อมว่า เฮาพรากบ้าน เดินประเทศคีรี
เถิงรัศมีศิลป์ กราบกลอน ถวายเนื้อ

พระก็ปราณีให้ อาคม ทุกสิ่ง
เฮาก็จบเพทได้ ความฮู้ คู่ครอง
ก็จึงลาจากเจ้า เดินประเทศ ไพรเขียว
เถิงสุบันครุฑหลวง ยอดพญาใจกล้า

สองก็พันธมิตรแม้น ไมตรี เกลอเสี่ยว กันดาย
ฮักฮ่วมไว้ ทรวงน้อม มอบศิลป์
ยังเล่าวางเวนให้ ศรศิลป์ อันขนาด
สละเพทฮู้ สอนให้ ซู่เซิง

เฮาก็จากเจ้า พญาใหญ่สุบัน
เดินคีรี ล่วงเถิง สรวงเสื้อ
ลือชาไท้ กุมภัณฑ์ พญาใหญ่
เฮาก็ลักลอบเข้า เถิงเจ้า ท่านสรวง

ผีหลวงฮู้ ใจความ คนิงมาก
ฮักห่อไว้ ทรวงเมี้ยน ขอดสหาย
เลยเล่าวางเวนให้ พระขรรค์ศร ดวงขนาด
เฮาก็ลาจากห้อง พาลฮ้าย ด่วนมา นี้แล้ว

ค้อมว่า ท้าวกล่าวแล้ว จาต่อเสนา
สูค่อยเพียรพลสร้าง ตามธรรม ตุ้มห่อ ดีฤา
กูก็พรากเพื่อนไว้ ฮามห้อง ดุ่งไกล นี้แล้ว
แต่นั้น เสนาไหว้ ยอมือ ทูลบาท

เป็นแต่บุญแจ่มเจ้า หุ้มข้า ค่อยคง พระเอย
ก็บ่มีโพยต้อง การใด จักสิ่ง
คอบพระเจ้าลุ่มฟ้า บุญกว้าง เหลื่อมงำ นี้แล้ว

พระจงมาเสวยสร้าง นครหลวง ตุ้มไพร่
ขอแก่พระบาทไท้ จอมเจ้า อย่าเทียวเดิน แด่ท้อน
ฝูงข้าครอง จอมเจ้า ราชามาฮอด
ก็หากคึดออดเจ้า บุญกว้าง หน่วงนาน แลเด

แต่นั้น เทวีน้อม ถวายกร ก้มกราบ
เจ้าหากละข้อยไว้ หอมข้า ไพร่เมือง
ข้าก็ทนทรวงแค้น หิวแฮง ทั้งเมื่อย
คันว่าเจ้าจากน้อง แฮงน้อย หอดหิว

คันจักละน้องไว้ สันเก่า เดินไพร
น้องจักตวยตามองค์ หน่อเมือง เป็นเจ้า
ขอแก่จอมหัวอ้าย กรุณา ผายโผด
ทรงแท่นแก้ว หอมข้า ไพร่เมือง

ก็บ่เคืองคำฮ้อน การใด จักสิ่ง
อย่าได้ละ น้องไว้ หมองหม่อม ผู้เดียว แด่ท้อน
เมื่อนั้น ราชาต้าน จานาง น้องนาถ
พี่บ่ละแจ่มเจ้า พระนางน้อง ผู้เดียว พี่แล้ว

พี่จักทรง อยู่สร้าง เสวยราชครองเมือง
น้องอย่าเคือง ใจหยัง อยู่ดีดอมอ้าย
อ้ายบ่ละน้องไว้ ทัวระทีบ ไกลอก
อุ่นเอย อย่าได้เคือง พระทัยจิต เจตทะเจา ใจเจ้า

ให้น้องคง อยู่สร้าง เสวยเมือง ดอมพี่ แพงเอย
เจ้าอย่าคิด คั่งแค้น คำนี้พี่บ่ไป น้องเอย
แต่นั้น ราชาท้าว ครองเมืองทศราช
ทุกที่ย้อง คุณท้าว ทั่วแดน ว่าฤา

แม่นว่าราชาท้าว องค์ธรรมตนประเสริฐ
ทุกเทศใต้ร่มฟ้ ขนเข้า ส่วยสิน
ลือชาท้าว แดนผี ฟ้าต่อ
แม้นว่ามาร ห่อกุ้ม โดยน้อม ส่วยสิน แท้ดาย

พระก็ครอง เมืองสร้าง ตามธรรม ดูขนาด
คึดใค่ได้ แนวเซื้อ สืบสาย
พระจึงมี คำต้าน เมียขวัญ น้องพี่
เฮาก็เฒ่าแก่แล้ว แนวเซื้อ บ่มี พี่แล้ว

เจ้าจงสีเทียนน้อม เถิงอินทร์ เทวราช
ขอให้ได้ ลูกแก้ว แนวเซื้อ สืบพงษ์ พี่ท้อน
แต่นั้น กาฬะทอนไท้ เทวี ซมซื่น
ก็จึงตกแต่งตั้ง เที่ยนฮ้อย ฮอดอินทร์

เมื่อนั้น สองก็วาจาน้อม ทรงศีล ตั้งเที่ยง
บ่เบี่ยงถ้อย วอนน้อม ฮอดอินทร์ แท้แล้ว
นางก็ยอมือน้อม ทูลเถิง เทวโลก
ขอหน่อเชื้อ บุญกว้าง เกิดดอม แด่ท้อน

ขอให้ได้ชาติเชื้อ ตนประเสริฐ โคดม
โพธิญานคุณ ยอดชาย เซ็งกล้า
นางก็ปรารถนาแก้ว บุตตา บุญมาก
ก็จึงนิท เน่งเนื้อ ในห้อง แท่นทอง

กาลนั้น เลยเล่าฮ้อนฮอดไท้ ทิพย์อาสน์ เขินแข็ง
กัมพะลาลุก แท่นพระอืนทร์ อายฮ้อน
แต่นั้น อินทร์ตาเจ้า ดวงสวรรค์ เหลียวโลก
เห็นหน่อเซื้อ นางเจ้า ปรารถนา

อินทร์ก็คึดฮ่ำฮู้ คำปรารถนานาง
ก็จึงทันเทพา พร่ำมวล มาเต้า
ก็จึงเยือง คำให้ เทวบุตร หกหมื่น
ไผผู้คึด อยากสร้าง เมืองบ้าน โลกคน นั้นเด

ยังมีกาฬะทอนไท้ เทวี เกสนุราช
คึดใค่ได้ลูกแก้ว เทียนฮ้อย ฮอดเฮา พ่อแล้ว
แต่นั้น เทพาไท้ อินตา นบนอบ
ขอพระตรัสส่องแจ้ง เหลียวเผี้ยน คู่ครอง หั้นท้อน

ไผผู้สมภารล้น โลกา โลกลุ่ม
พอจักตุ้มไพร่ฟ้า เมืองได้ ส่องญาณ หั้นท้อน
แต่นั้น อินทร์จึงเหลียวแลเยี่ยม เทวบุตร หกหมื่น
ก็จึงเห็นเกสสัตถา บุตรหน่อท้าว บุญกว้าง อยู่เทียม

ก็หากเป็นควงชั้น พระสุรา ลูกมิ่ง
อินทร์กล่าวแก้ ปลงให้ ทอดคะดี
จงไปลงเสวยสร้าง พาราณสี ตุ้มไพร่
อย่าให้ขาดข้อน เขินเซื้อ สืบพงษ์ พ่อเนอ

เจ้าจงเอาลงพร้อม เมียขวัญ กับปะทีป
ลงสืบสร้าง ศีลซ้อย อย่าไล พ่อเนอ.

โดย ชะเอง

 

กลับไปที่ www.oknation.net