วันที่ จันทร์ พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

พันธกิจภาค 2 ..เขียนถึงคน-นึกถึงเพลง(1)


     พันธกิจภาค 2 ผมคงไม่เขียนทุกวัน ...
     ไม่เขียนทุกวันเพราะต้องการเขียนถึง"คน"ที่ทำให้ผมนึกถึง"เพลง"ที่จะมีทั้งเพลงเก่า เพลงใหม่ เพลงไทย เพลงฝรั่ง เพลงสตริงและเพลงลูกทุ่ง การเขียนแต่ละเพลงจึงต้องใช้เวลาเพื่อ"นึกถึง"ทั้งคนและเพลงที่(เคย)ทำให้ผมมีความสุข ..ในช่วงนั้น
     คนแรกที่ผมคิดถึงในพันธกิจนี้เป็นเพื่อนรักชื่อ"วิจารณ์"..
     "วิจารณ์" เป็นคนที่เรียนหนังสือเก่งมาก สอบได้ที่ 1 ของห้องตั้งแต่เรียนด้วยกันชั้นป.5 โรงเรียนรัฐบาลประจำอำเภอ และเมื่อมาเรียนระดับมัธยมในโรงเรียนชายประจำจังหวัด วิจารณ์ก็ยังคงเป็น"เด็กเรียนเก่ง" และสอบเข้าเรียนคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ ทำให้ผมกับวิจารณ์ห่างกัน เพราะผมมาเรียนรามคำแหง
     แต่วิจารณ์ก็เป็นหนึ่งในเพื่อนที่เขียนจดหมายถึงกันเสมอ ..แม้ไม่ถี่เหมือนโทรศัพท์ในทุกวันนี้
     ปัจจุบัน วิจารณ์มีครอบครัวและทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลในตัวเมืองยะลา และเมื่อกลับบ้านที่หาดใหญ่ ผมก็เคยไปหาเขา แต่ไม่ได้เจอ เพราะไม่ได้นัดหมายกัน จึงสวนทางเพราะวิจารณ์ขึ้นไปประชุมที่กรุงเทพฯ
     ผมนึกถึงเพลง"ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก" เพราะนี่เป็นเพลงโปรดของวิจารณ์ ..เด็กบ้านนอกที่ชอบเพลงลูกกรุง ขณะที่ผมเป็นเด็กในเมืองที่ชอบเพลงลูกทุ่ง และนึกถึงเพลงนี้ เพราะวิจารณ์ใช้เพลงนี้เป็น"สื่อรัก"ถึงเพื่อนร่วมชั้นเรียนอีกคน ที่เขาไม่เคยสมหวัง เนื่องจากหญิงสาวคนนั้นเป็นเหมือน"ดาวประจำห้อง" จึงมีคนชอบมากมาย ขณะที่วิจารณ์เป็น"คนขี้อาย"ที่บอกรักผ่านตัวหนังสือและเสียงเพลงมากกว่าพูดด้วยตัวเอง
     ทุกครั้งที่เจอข่าวเหตุร้ายที่ยะลาและมีคนไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลในยะลา ผมจะนึกถึง"วิจารณ์"และหูจะแว่วเสียงเพลงนี้ทุกครั้ง..เพลงที่วิจารณ์บอกผมว่าเพลงนี้เป็น เพลงที่เพราะที่สุดในโลก
     ผมจึงเลือกมาเป็นเพลงแรกในพันธกิจภาค2 ที่ผมจะเขียนถึงคนและนึกถึงเพลง

ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก
คำร้อง/ทำนอง ทวีพงศ์ มณีนิล
ขับร้องโดย ธานินทร์ อินทรเทพ

ใจจริงส่วนลึกฉันเองยังรักเธอ
อภัยเสมอแม้เธอใจแสนดำ
ธอต้องการสิ่งใดๆ เพียรหาให้อยู่ประจำ
ไม่เคยกระทำให้เธอหมองหม่น

เธอคงไม่ซึ้งในค่าของคำรัก
เพราะคนบอกรักเธอมีมากหลายคน
คนภักดีอย่างจริงใจเธอมิเคยใส่กมล
ลวดลายสับสนวกวนอุรา

ฉันจึงจำตัดใจ หลีกทางห่างไกล
หนีภาพคอยบาดตา
จงโชคดีดั่งที่ปรารถนา
ถึงฉันคนไร้ค่า คงมีวันหาได้ใหม่

วันใดขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก
วันไหนสำนึกแล้วเธอจะเสียใจ
มีแก้วงามอยู่ในมือเธอมิเคยห่วงอาลัย
ต่อวันหลุดไปจึงค่อยคร่ำครวญ

โดย ลูกเสือหมายเลข9

 

กลับไปที่ www.oknation.net