วันที่ พฤหัสบดี พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

๘.เทวีทรงครรภ์


พอเมื่อ มึนนานได้ ทรงครรภ์ คัพภวีก
หนักหน่วงท้อง คีงเนื้อ หล่าเหลือง
กาละดูถ้วน สิบสองเดือน ทัดเทียง
นงนาถน้อย กาลถ้วน ล่วงเถิง


นางก็หนหวยฮ้อน เถิงยาม ใกล้เที่ยง
จันทร์เศษถ้วน สูรย์ตั้ง แม่นยาม ท่านแล้ว
เดือนสิบสองคั้ง เจียระภูม วันตรุษ
นางนาถน้อย จวนท้อง ทอดนอน

ฝุงพี่เลี้ยง ฟ้าวแต่ง เดาดา
เขาก็ตีตะโพนพิณ เสพสวน เสียงห้าว
ดาดีตั้ง ภาแพ ฮับราช
เสพแจ่มเจ้า เชิญน้อย ออกมา

นางคานน้อย เททวง กั้นสวาท
เถิงเที่ยงล้ำ วันกล้า แม่นยาม
ลมทวนต้อง เถิงองค์ ภูวนาถ
ลมกัมมัชวาตต้อง ตนเจ้า ออกมา เที่ยวท้อน

แม่นว่า บาบุญท้าว กุมารเสด็จออก มาแล้ว
เขาก็ปูแผ่นผ้า สะไบแก้ว ฮับองค์
โซมเอาเจ้า กุมาร ล้างส่วย
ปูแผ่นผ้า แพรล้อม ห่อหอม

เขาก็เซิญแจ่มเจ้า ย้ายสู่ เจียมทอง
เอาไปผาย ผอกพราย โพงเป้า
ปุนดาห้าง ตรงดี ทุกที่
หอมแจ่มเจ้า เทวีแก้ว อยู่ไฟ

เขาจึงขึ้น กราบไหว้ ทูลราชเล็งโญ
ถวายกุมาร ประสูติมา วันนี้
อันว่า ราชาเจ้า พญาหลวง ซมซื่น
สูอย่าซ้า ทันเฒ่า ท่านโหร แท้แล้ว

แต่นั้น หมอฮูฮาฮู้ โดยพะลัน เลยแล่น
กราบพระเจ้าลุ่มฟ้า ปุนตั้ง เลขเขียน
เกณฑ์บาน้อย กุมาร ประสูติออก
ถืกฤกษ์ถ้วน เกณฑ์กล้า แม่นยาม

นักขัตฤกษ์ฟ้า ถืกหน่วย วิสาขะ
ยามอุทธังราชา แม่นวัน ยามกล้า
อันว่า กุมารน้อย บุญคาม เซ็งโลก
แต่จักพลัดพรากบ้าน เมืองไว้ สาบสูญ

เข้าสู่เงื้อม อำนาจ ฝูงมาร
แต่บ่เสียชีวัง คอบมาร กระทำฮ้าย
และมินานล่วงล้ำ เจียระกาล เหินห่าง
ยังจักได้ ต่าวตั้ง เห็นหน้า คอบคืน เจ้าเอย

เมื่อนั้น ราชาท้าว พญาหลวง ต้านกล่าว
โหรจึงหาชื่อ กุมารน้อย ชอบครอง
แต่นั้น โหรก็ยอมือไหว้ ราชา หาชื่อ
ชื่อว่ากาฬะเกษท้าว กุมารน้อย หน่อเมือง ว่าดาย

แต่นั้น ราชาเจ้า พญาหลวง เดินป่าว
หาแม่เลี้ยง ปุนให้ แก่บา
เขาก็นำมาพร้อม นางนม พันหนึ่ง
นมตุ่มตั้ง เต็มเต้า อ่อนหวาน

เหิงนานล้ำ กำเดือน ดาออก
นางก็รักลูกน้อย แพงไว้ เกิ่งเมือง
บุญเฮืองเจ้า พญาหลวง ซมซื่น
ฮักลูกน้อย แพงไว้ แว่นเมือง

นางก็เพียรบาท้าว กุมาร สอนใหญ่
สิบขวบเข้า งามย้อย ยิ่งเขียน
บาก็เทียวไปเฝ้า พญาหลวง ตนพ่อ
พระก็ฮักลูกน้อย เอาอุ้ม แนบเพลา

พ่อก็สอนสั่งเจ้า กาฬะเกษ กุมาร
จาคำควร กล่าวบา ปุนห้าม
เจ้าอย่าไปโฮงม้า อาชะไนย มะณีกาบ
อย่าได้เข้าแทมใกล้ พญา บ่ดี พ่อแล้ว

พ่อสอนสั่งเจ้า ให้เจ้าจื่อ คำสอน พ่อเนอ
อย่าดลคำสอน บ่ดี เมือหน้า
จงใจม้าง คำสอน อันประเสริฐ
บ่เบี่ยงเลี้ยว สอนแล้ว ให้จื่อจำ พ่อท้อน

เมื่อนั้น บาคานท้าว ยอมือ ก้มกราบ
ชุลีกรนอบนิ้ว ทูลแล้ว เล่าลง
เมื่อเถิงห้อง หอปรางค์ ปราสาท
ท้าวก็คึดฮอดข้อ คำฮู้ พ่อสอน.

โดย ชะเอง

 

กลับไปที่ www.oknation.net