วันที่ พฤหัสบดี พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

๙.กาฬะเกษไปเล่นโฮงม้า


พอเมื่อ กาลฤดูถ้วน สงกรานต์ ปีใหม่ มาแล้ว
หลายขวบเข้า เดือนตั้ง ถ่ายฤดู
ศรีคานแก้ว บาคาน สอนบ่าว
ได้สิบสี่ขวบเข้า ปีนี้ ฮ่วมมา นี้แล้ว

ศรีสงวนท้าว โฉมงาม เสมอหล่อ
ฮุ่งค่ำเช้า เทียวเฝ้า พ่อพระองค์
พระก็มีคำห้าม กุมาร แมนหล่อ
อย่าได้ไปแอ่วเล่น โฮงม้า กาบมะณี แท้เนอ

อันว่า กุมารท้าว คนิงดู เห็นหลาก
พระพ่อห้าม คำนี้ ดังได นี้เด
บาคึดฮ่ำ แล้วลุกเลิก ลาลง
ยอมือทูล กราบลง เลยไหว้

บาก็ลงเถิงห้อง สนามไชย เซาแว่
คึดฮุ่งแจ้ง คำเว้า พ่อสอน
กูจักลองคำเว้า พระบิดา ตนพ่อ
สังเล่าสอนค้อยค้อย คำนี้ หลากแก่ใจ แท้แล้ว

ค้อมว่า บาฮ่ำแล้ว ลาเลิก สนามไซย
กูจักไปแลเหลียไป เบิ่งดู โฮงช้าง
บาก็ผายตนย้าย แสวงไป ปุนแอ่ว
แยงสู่ห้อง โฮงซ้าง ล่ำคอย ก่อนแล้ว

กุญชโรซ้าง พลายสาร อนันต์เนก
สนุกอยู่ห้อง โฮงกว้าง หมื่นปลาย
บาเลยล่วงเท้า กายเขต โฮงหลวง
แยงอุทิยาน ดอกดวง บานบ้าง

บาก็ซมสนุกเล่น สวนหลวง ม่วนมี่
ยังเล่าคึดฮุ่งฮู้ คำเว้า พ่อสอน

บัดนี้ กูจักไปโฮงม้า อาชะไนย มะณีกาบ
ดีและฮ้าย พอฮู้ ห่างกะบวน ก่อนแล้ว
ค้อมว่า ท้าวฮ่ำแล้ว ลาจาก สวนหลวง
แยงไปโฮง ล่ำมณี ตัวกล้า

บาก็ผายตนเข้า โฮงมณี ลงล่ำ
ฝูงหมู่พวกพี่น้อง วอนน้อย เหนี่ยวหนี
ขอแก่สายสมรน้อง นงเยาว์ เจ้าพี่ แพงเอย
ฟังพี่ห้าม วอนเจ้า เอ็นดู พี่ท้อน

อันว่า ราชาเจ้า พระบิดา ตนพ่อ
ห้ามแจ่มเจ้า ฝืนข้อ บ่ฟัง แลนอ
บัดนี้ อุบาทว์ต้อง เป็นเหตุ โพยพิษ
ดลความดู ส่วนกรรม เวียนต้อง

ขอแก่สายสมรน้อง อนุชา เจ้าพี่ แพงเอย
พี่ก็ห้ามค้อยค้อย วอนเจ้า บ่เอ็นดู พี่ฤา
กลัวแต่ราชาเจ้า โกรธา กริ้วโกรธ
ขมขื่นเขี้ยว เฟือนฮ้าย เคียดฟุน พี่แล้ว

กุมารท้าว มิฟัง กลอนกล่าว
ชักแทบใกล้ พญาม้า ฮ่วมเฮียง
ฝูงพี่เลี้ยง ฮ้องฮ่ำ วอนขอ
เอากันทบ ท่าวเท ทวงม้าง

บาก็ผายผันเข้า จำจน มะณีกาบ
พระพี่เลี้ยง หิวไห้ เหนี่ยววอน แท้แล้ว
บัดนี้ กรรมกูแล้ว วนเวียน มาคอบ
น้องแก่นต้น คนห้าม บ่ฟัง

บาก็ผายผันขึ้น อาชะไนย เนานั่ง
ม้าก็ผันผาดย้าย ผยองล้ำ ล่วงบน
อันว่า อาชะไนยย้าย ผันหนี เฮ็วฮีบ
เขาก็หิว หอดไห้ คอยท้าว บ่เห็น

ทุกที่น้ำ ชลเนตร นองไหล
ตีทรวงทบ ท่าวเท ทรวงกลั้น
ชลธารท้าว ไหลลง นองเนตร
หิวหอดไห้ นำท้าว ท่าวทรวง

เขาก็เมือทูลไหว้ พญาหลวง ตนพ่อ
ในข่วงคุ้ม วังกว้าง กล่าวนั้น
เขาก็ยอมือน้อม ทูลธรรม เทวราช
เห็นฮ่างเบื้อง บาท้าว ด่วนหนี แล้วเด

ฝูงข้าปุนคำห้าม บาคาน อิดอ่อน เสียแล้ว
ซะซ่อนหน้า บาท้าว บ่ฟัง พระเอย
แต่นั้น ราชาฮ้อน ฮนกระหาย แสนแสบ
คึดเถิงลูกน้อย หิวไห้ ฮอดแฮง

คำเถิงท้าว เทวี พะลันคอบ
สลบท่าวล้ม กลางห้อง ท่าวทรวง
นางก็ชลธารท่าว ไหลลง ตรอมเนตร
หิวหอดกั้น นำท้าว หน่อเมือง

ทนทรวงกลั้น เทวี พระแม่
สนมหนุ่มล้น เลียนล้อม หอดหิว
เทวีกลั้น สลบท่าว เททรวง
เทวีนาง ฮ่ำไฮ ทั้งไห้

ไผจักมาเสวยสร้าง ครองเมือง ตุ้มไพร่
แม่ก็หวังเพิ่งเจ้า บุญกว้าง ยอดชาย แม่แล้ว
สังมาทุกขะเวทโอ้ ลำบาก แสนถนัด แลนอ
ภูมีไลดูเสีย พรากพรอย ฮามฮ้าง

กรรมสุดแท้ สายสมร ลูกแม่ กูเอย
เจ้าสังละแม่ไว้ พลอยให้ ดุ่งเดียว แม่นอ
นับแต่ แม่ฮอดไห้ นำลูก สายสมร
เททรวงทุกข์ หล่าเหลือง คีงเนื้อ

ทั้งเมืองห้อม ตอมตาย เหลืองหล่า
คึดเถิงบุตรราชาท้าว พลอยห้อง ด่วนหนี
นางคานห้อม ผอมเหลือง หิวหอด
ตั้งแต่ไห้ หาท้าว บ่วาย

แลงงายเว้น วางเสีย ปะเปล่า
นางนาถเจ้า วางข้าว บ่เสวย
เขาจึงทูลกราบไหว้ พญาหลวง เทวราช
นางนาถน้อย ผิวเศร้า โศกตรอม แท้แล้ว.

โดย ชะเอง

 

กลับไปที่ www.oknation.net