วันที่ พฤหัสบดี พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

๑๐.พ่อแม่คึดฮอดกาฬะเกษ


แต่นั้น ราชาเจ้า จนใจคึดคั่ง
เสด็จสู่ ปราสาทแก้ว นางน้อย แม่เมือง
ภูมีต้าน จานาง น้องนาถ
เจ้าอย่าคึด คั่งแค้น นำท้าว ลูกลุน พี่ท้อน

ท้าวหากเป็นแนวเซื้อ โพธิญาณ องค์ประเสริฐ
อันจักตกต่ำต้อย เสียหน้า อย่าหวัง พี่ท้อน
แต่นั้น นางคราญได้ สัญญา ตั้งเที่ยง
คึดเถิงลูกน้อย พลอยห้อง ดุ่งเดียว

สัพพะกอดเกี้ยว กลอนใหม่ มาแถลง
เดียงกลอนสาส์น กล่าวมามิเสี้ยง
กุมารท้าว บาบุญ องค์ประเสริฐ
ตามม้าแก้ว พาผ้าย เผ่นพะโยม

ภูมิท้าว ทรงกระหาย หิวหอด
คึดเถิงพระแม่เจ้า คีงฮ้อน ดั่งไฟ
ก็จึงไขคำต้าน อาชะไนย ตัวอาจ
ข้อยคึดฮอด พระแม่เจ้า ทั้งไท้พ่อพญา


อาชะไนยต้าน บาคราญ น้องนาถ
น้องพี่ไปแอ่วเต้า ไพรกว้าง ชื่นสงวน
อย่าได้เคืองคำฮ้อน การใด จักสิ่ง
พี่จักพาเจ้าน้อง ไปแอ่วเล่น ไพรกว้าง สว่างใจ น้องเอย

ม้ากล่าวแล้ว คึดฮ่ำ ในมะโน
เอาแต่บุญภายหลัง ส่งนำ เพียรสร้าง
ซาติที่กรรมเวียนข้อง ภายหลัง ฤาหลีกได้นั้น
ตามแต่ม้า ซิพาผ้าย เผ่นไป
 
ท้าวฮ่ำแล้ว มะณีกาบ พาผาย
แยงคีรี ป่าขง เขาเงื้อม
ที่นั้น ไพรเพียงด้าน สถานภูมิ เพียงฮาบ
มีหมากไม้ เหลือล้น เครื่องไพร

อัสสุอ้อย ลำยาว ฮีใหญ่
พีชะโภชล้น ขนุนมี่ ม่วงมัน
สัพพะดวงดอกไม้ ต้นต่ำ ตีนผา
อาชะไนยพาภูมีชม อาบละออง อายเอ้า

ท้าวคังแค้น คนิงแม่ มีมาย
ทั้งราชา พ่อพญา เป็นเจ้า
นับเดินไกลแก้ว หลายวัน คราวยืด
คอยพ่อเจ้า จอมซ้อย แต่ขวัญ แลนอ

เหลียวล่ำแล้ว ต้านต่อ พาชี
พี่จงพาอวนคืน สู่เมือง นครพุ้น
อาชะไนยต้าน จารจา น้องนาถ
เจ้าน้องอย่าโศกเศร้า กะสันถ้อน บ่ควร พี่ท้อน

ยังว่าเป็นซาติเซื้อ ภูมะราช ราชา
น้องอย่ากลัวเกรงหยัง เถาะไยยองน้อย.

โดย ชะเอง

 

กลับไปที่ www.oknation.net