วันที่ พฤหัสบดี พฤษภาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

๑๑.ม้ามณีกาบพากาฬะเกษหนีไป


แต่นั้น ภูมีเจ้าคนิงใจ ตั้งเที่ยง
ซาติที่กรรม คอบเนื้อ ลือห้าม ห่อนเป็น นี้เด
ท้าวกล่าวแล้ว ผายสู่ พาชี
ม้าจึงพาบาไป ซ่วงกะบวน ถายหน้า

อาชะไนยผ้าย เวหา เหาะหอบ
ทะยานแล่นผ่าย ผายฟ้า ล่วงบน
ดงขวางขั้น ไพรสัณฑ์ แลนซ่อง
เหลียวล่ำไม้ ลำเลี้ยน ป่าเลียน

ผ่อเห็นวันซอดไม้ ลับเหลี่ยม เมือแลง แลเยอ
อาชะไนยผาย เหาะไป เร็วรีบ
เถิงแดนด้าว ดงขวาง แสนย่าน
เป็นด่านด้าว เขาข้วง ป่าหลวง

เป็นไพรกว้าง ดงขวาง ลัดล่วง
มีหมากไม้ เหลือล้น เครื่องไพร
ผุผางค้อ นาวกาน ก้านเกตุ
สุกเฮื่อเข้ม เต็มต้น หล่นลง

ซางหลวงต้น ลำสูง แสนง่า
ทรงลูกล้น หอมเฮ้า เฮื่อเฮือง
พึงคณาเอี้ยง อำพา เจียบ่าง
จิบจาบจ้อย ซมเล่น ลูกซาง

โพนโตกฮ้อง กี้ก่าง กาเหว่า
นกเขาขัน ป่าบง กินบ้ง
สาลิกาแก้ว ผัวเมีย เฮียงคู่
จับอยู่ซั้น ปลายไม้ ง่าไฮ

มีทั้งโพธิ์ไทรต้น เขียวฮม เฮียงฮ่ม
นกกล่าวต้าน จาได้ ดั่งคน
ดูรา มาณพเจ้า มาแต่ แดนใด เจ้าเอย
ตนเดียวปลอม ดุ่งเดิน มาพี้

บาก็ฟังเสียงเว้า สาลีกา ถามข่าว
ภูวะนาทท้าว คนิงแล้ว กล่าวจา
ดูรา สาลีกาแก้ว ผัวเมีย ตนอาจ น้องเอย
พี่นี่เนา แห่งห้อง กรุงกว้าง พาราณะสี

เป็นลูกเจ้า พญาไหญ่ สุริวงษ์
ตามพาชี ล่วงมา เถิงนี้
อาชะไนยผ้าย พาจร เดินประเทศ มาพี้
นับแต่หนีจากบ้าน ระดูได้ ขวบเดือน นี้แล้ว

พี่จักต้าน สั่งน้อง ทั้งสอง
เจ้าจงนำ กลอนสาส์น ข่าวพญาเป็นเจ้า
พี่จักผลัดหมายไว้ สามปี คืนคอบ
เจ้าจงไปบอกแจ้ง คำนี้ จื่อจำ นั้นท้อน

เอาความไปเถิงท้าว พญาหลวง ตนพ่อ
ในแห่งห้อง พาราพุ้น กราบกลอน พี่เนอ
แต่นั้น สาลีกาแก้ว ฟังกลอน จำจื่อ
นกทะยานลิ่วผ้าย ผายล้ำ ล่วงไป

แยงหนห้อง พาราณะสี นัคเรศ
ดั้นกีบฟ้า ผายล้ำ ค่ำจวน
สองก็ลงเซายั้ง ไพรหลวง ดับมืด
นอนง่าไม้ ไพรกว้าง แค่ดอย

แต่นั้น พอเมื่อราตรีค่อน เถิงยาม ใกล้เที่ยง
เหมือยหยาดย้อย ใบไม้ ฮุ่งจวน
สองก็พากันผ้าย เวหา เหินเมฆ
ดั้นกีบฟ้า หลายมื้อ ฮอดนคร

ไปเซายั้ง หอปรางคฺ์ ปราสาท
จับยอดช่อฟ้า จาเว้า บอกการ
อันว่า กาฬะเกษท้าว พลัดพราก นครศรี
เดินคีรี แอ่วไพร ดงด้าว

ไปเถิงหน้า ไพรหนา เขาใหญ่
บนบอกให้ มาต้าน ข่าวพญา นี้แล้ว
พระจึงเคียงคำต้าน ภาษา สัตว์สิ่ง
ถามแจ่มเจ้า ผายเผี้ยน ซู่คอง

นกก็บนบอกแจ้ง กลอนกล่าว พญาหลวง
ตามคำมี ซู่อัน ผายเผี้ยน
นกกล่าวแล้ว ทะยานเผ่น ผันผยอง
แยงหิมพานต์ สู่กะแส แสนกว้าง หั่นแล้ว.


โดย ชะเอง

 

กลับไปที่ www.oknation.net