วันที่ จันทร์ มิถุนายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

พันธกิจวันที่๙ : ทุกอย่างล้วนผุพังตามห้วงกาล


          ฉันลงภาคสนามเก็บข้อมูลเชิงลึกหลายวันติดกันจนแทบไม่มีเวลาคิดเขียนอย่างอื่นนอกจากงานสารคดีของตัวเอง เอ่อ...มีบางอารมณ์ช่วงเช้ามืดได้บทกวีมาหนึ่งชิ้น และหลังจากใครบางคนอ่านบทกวีให้ฟัง ต่อมอารมณ์อยากเขียนเรื่องสั้นก็พลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

          หลังจากเขียนสารคดีถึงความเป็นชุมชนสันติสุขของปิยามุมัง อ.ยะหริ่ง จ.ปัตตานี เสร็จ ฉันอ่านทวนซ้ำก่อนจะเปลี่ยนไปนั่งทำภาพประกอบ ตอนนี้เองที่ฉันพบว่าตัวหนังสือของฉันไม่เหมือนเดิม มันไม่เหลือแววขี้เล่น ไม่มีภาษากวีหลุดเข้ามา ไม่แม้กระทั่งมีประโยคคมๆ สวยๆ อย่างที่เห็นได้จากงานแทบทุกชิ้น ฉันไม่ได้เขียนสารคดีชิ้นนี้ด้วยดวงตาของหญิงสาวคนเดิมที่เคยเป็น

          แล้วระหว่างทำภาพประกอบฉันก็พบอีกความเปลี่ยนแปลง ภาพที่ชื่นชอบไม่ใช่ภาพฟุ้งๆ เหมือนเดินอยู่กลางม่านหมอกอีกต่อไป แต่เป็นภาพที่มีความคมชัดมากกว่า แม้จะมีความเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม แต่ในจำนวนภาพที่ถ่ายมาก็ยังคงมีภาพถ่ายเด็กๆ มากกว่าภาพชนิดอื่น

          จากการพูดคุยกับผู้นำศาสนา ผู้นำชุมชน ผู้นำชาวบ้าน ปราชญ์ชาวบ้าน และบรรดาชาวบ้านไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ อย่างหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือ ณ ปัจจุบันชาวปิยามุมังกำลังพาตนเองกลับคืนสู่อดีต หลงจากได้เรียนรู้แล้วว่าความเจริญก้าวหน้าของวัตถุได้ทำลายหัวใจของความเป็นมนุษย์ไป

          ช่วงที่ฉันชอบมากที่สุดก็คือการคุยกับท่านพระครูอุดมธรรมทร เจ้าอาวาสวัดปิยาราม ที่ทั้งคนพุทธและมุสลิมเรียก ‘พ่อท่าน’ มันตรงตัวกับปัญหาความหวาดระแวงที่ขยายวงกว้าง ลุกลามไปสู่ความไม่เข้าใจ ก่อนกลั่นความคิดนั้นว่าตนโดนทำร้าย สาเหตุดังกล่าวพ่อท่านบอกว่า เกิดจากการที่มีอะไรแล้วไม่พูดกัน หรือพูดก็พูดกันคนละหน ต่างคนต่างพูด การพูดแบบนี้ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งขยายวงความไม่เข้าใจมากขึ้น นั่นล่ะคือสาเหตุใหญ่ของความหวาดระแวงในสามจังหวัดชายแดนแห่งนี้

              เพื่อนหนุ่มคนสนิทบอกกับฉันก่อนเดินทางมาทำงานไม่กี่วันว่า ‘กาลเวลาทำทุกอย่างให้เราได้จริงๆ’ ใช่กาลเวลาทำให้ใบไม้ผลิใบ หายใจผ่านปากใบในความเป็นใบไม้เพื่อทำหน้าที่ให้ต้นไม้ หมดเวลาก็หล่นร่วง ย่อยสลาย ในวันเยาว์ฉันเคยเขลาตั้งคำถามว่า ‘ใบไม้ที่หล่นร่วงยังกลายเป็นปุ๋ยบำรุงต้นไม้แล้วความรู้สึกคนเราล่ะ’

          วันนี้เวลาก็สอนฉันเองว่า...ความรู้สึกที่หล่นร่วงก็กลายเป็นปุ๋ยบำรุงจิตใจเราให้เติบโตได้เช่นกัน

แตออกับขนเปี๊ยะรูปสามเหลี่ยม

หมายเหตุ : ภาพส่วนนี้ไม่เกี่ยวกับงานระหว่างลงเก็บข้อมูล แต่ฉันเก็บภาพมาด้วยความชอบส่วนตัว

 

โดย เพลงฝน

 

กลับไปที่ www.oknation.net