วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

น้ำพุฤดูร้อน


จักรยานแม่ลูก

เป็นบ่ายวันศุกร์ ที่อากาศดี   ฉันเตรียมมื้อกลางวันใส่ตระกร้าจักรยาน  

ตั้งใจพาลูกสาวฉันไปกินข้าวเที่ยงที่น้ำพุของเมือง

ก่อนลูกจะก้าวพ้นประตู ก็นึกได้ว่าลืมตุ๊กตาหมา  เธอวิ่งไปคว้ามาจากห้องนอน

เธอบอกกับฉันว่า หมาของเธออยากไปดูน้ำพุ  ตุ๊กตาตัวเล็กๆที่เธอพาไปไหนต่อไหน   เธอตั้งชื่อว่า ลิตเติ้ล ตามชื่อลูกหมาที่เราเคยเลี้ยง

 สมัยอยู่ที่บ้านเก่า    มันมีลักษณะสีขาวเหมือนกัน  ตัวเล็กๆเหมือนกัน 

ฉันยังเห็นภาพเก่าๆ ยามที่รถโรงเรียนมาส่งเธอที่รั้วหน้าบ้าน  เจ้าพุดเดิ้ลตัวเล็กๆ

จะรีบวิ่งไปเมื่อได้ยินรถตู้มาถึง    เด็กๆในรถ มักจะตะโกนเรียก “หมาน้อยๆ”

ลูกสาวฉันมักจะวิ่งแข่งกับลูกหมาของเธอเข้าบ้าน   และหลังจากนั้นตลอดเย็น

เธอก็จะเล่นกับเจ้าลิตเติ้ล  วิ่งไล่กันรอบๆสนามหน้าบ้าน  

 

และพ่อของฉันจะนั่งปลูกต้นไม้อยู่สักมุมของสวนหน้าบ้าน 

 เฝ้ามองหลานสาวตัวเล็กๆ

กับลูกหมาตัวเล็กๆวิ่งไล่กัน เจ้าหมาน้อยมักจะเดาทางได้ถูกเสมอ

ว่าลูกสาวฉันจะวิ่งไปทางไหน

ลิตเติ้ลมักจะวิ่งไปดักหน้า   ฉันว่าเสียงหัวเราะของเด็กช่างก้องกังวานดีเหลือเกิน

 

 

แม่น้ำในฤดูหนาวที่ผ่านมา

ที่นี่ เราปั่นจักรยานไปตามทางเล็กๆ ของหมู่บ้าน  

 ตัดผ่านสวนสาธารณะขนาดใหญ่ สวนนี้เอง เมื่อฤดูหนาวที่ผ่านมา 

แม่น้ำตลอดสาย กลายเป็นน้ำแข็ง  ทุ่งหญ้าขาวโพลนไปหมด

แต่ยามนี้  สายลมพัดน้ำไหลรินไปเอื่อยๆ  พงหญ้าริมน้ำเสนาะไปด้วยเสียงนก 

จังหวะไหวสะเทือนของกิ่งไม้เล็กๆ  เจ้านกกระโดดไปกิ่งนั้นกิ่งนี้  

หลายสัปดาห์ก่อน  ลูกสาวถือลูกโป่งผ่านมาทางนี้ 

แต่ลมแรงเหลือกำลัง ลูกโป่งเธอหลุดมือ

ปลิวไปลงที่แม่น้ำ อาจเป็นการหยอกล้อของสายลม 

ลมพาลูกโป่งเธอไปขึ้นอีกฝั่งแม่น้ำ 

แต่เราต้องวิ่งอ้อมไกลมาก  ฉันคิด กว่าเราจะไปถึง ลูกโป่งก็อาจถูกพัดไปไกลขึ้นอีก

หรืออาจจะแตกไปเสียก่อนที่เราจะทันเก็บลูกโป่งคืนได้   

แต่ฉันไม่คัดค้าน ไม่ห้ามที่เธอจะวิ่งไกลขนาดนั้น  เพื่อไปเก็บลูกโป่งสีแดงของเธอ

ในเมื่อยามเด็ก เราก็ต่างเสียดายลูกโป่งของเราที่เผลอทำหลุดมือกันทั้งนั้น

ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหลังเธอ  เฝ้ามองเธอจากข้างหลัง เธอวิ่งเร็วไปไกลขึ้น

ใจเธออยู่ที่ลูกโป่ง

ดูเธอสิ ช่างมุ่งมั่นอะไรอย่างนั้น 

เหมือนโชคเข้าข้าง ลูกโป่งค้างรอเธอที่รั้วบ้านหลังหนึ่งริมแม่น้ำ

เธอเก็บมันกลับมา ด้วยใบหน้าดีใจ

 

 

ช่่วงน้ำแข็งกำลังละลาย

เรานั่งกินข้าวที่ริมน้ำพุ  ลูกสาวฉันพาลูกหมาตัวเล็กของเธอวิ่งไปรอบๆน้ำพุ

เมื่อเหนื่อยเธอก็เดิน  บางคราลมแรงๆ ก็พัดละอองน้ำมาใส่เธอ  เธอจะวิ่งหนี และบอก “แม่จ๋า ฝนตกๆ”

บางทีฉันก็ไม่รู้เหตุผลว่าทำไมเธอถึงอยู่ที่นั่นได้นานแสนนาน  

โดยมีเพื่อนเล่นเพียงตุ๊กตา

ฉันนั่งอยู่เงียบๆเฝ้ามองเธอ     

หลายชั่วโมงผ่านไป ฉันถามเธอว่าเราจะกลับบ้านหรือยัง

เธอก็ยังยืนยันไม่ยอมกลับ    เธอว่าเธอชอบมองน้ำพุมาก   เธอว่ามีน้ำพุตัวใหญ่และตัวเล็ก

ตัวเล็กๆกำลังเต้นและพยักหน้า

น้ำพุบ่ายวันศุกร์

โดย กวิสรา

 

กลับไปที่ www.oknation.net