วันที่ พุธ มิถุนายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หนูทำได้........


เคยไหมกับการต้องทำอะไรทุกๆๆ วัน เพื่อที่จะรอการพัฒนาต่อเนื่อง

ลูกพีชเข้าโรงเรียนมาได้เกือบเดือนหนึ่งแล้ว การพัฒนาในส่วนของการไปโรงเรียนจะคล้ายๆๆ กราฟมาก คือ ดี...แย่....ดี   ในช่วงแรกของการไปโรงเรียนทางโรงเรียนจะให้ผู้ปกครองไปนั่งกับลูกพีชได้ ในช่วงแรก ซึ่งลูกพีชจะชอบไปโรงเรียนมาก และก็จะมีเพลงมาร้องที่บ้านอยู่ตลอด จนช่วงที่ลูกพีชต้องไปโรงเรียนเพียงคนเดียว ช่วงนั้นน้องจะร้องไห้ทุกวัน เวลาที่ไปส่งช่วงที่ต้องลาจาก จะร้องไห้อย่างรุนแรงมากๆ เกาะติดไม่ยอมปล่อยเลย จนเราต้องให้ทางครูมาดึงลูกพีชออกจากตัว ซึ่งเป็นภาพที่ดึงความรู้สึก ให้เกิดอารมณ์เศร้าได้มากเลยทีเดียว น้องลูกพีชจะเป็นอย่างนี้ประมาณ อาทิตย์กว่าๆ ซึ่งที่ได้รับรู้จากครู คือน้องจะร้องเฉพาะตอนจากกันเท่านั้น และก็จะเงียบเวลาได้เล่นกับเพื่อนๆๆ และในตอนเย็นเวลานั่งรถโรงเรียนกลับบ้านก็จะร้องไห้ อาการแบบนี้น้องลูกพีชเป็นได้ประมาณ 1 อาทิตย์ ซึ่งพอกลับบ้านน้องก็จะบอกว่าไม่อยากไปโรงเรียน กลัวครู กลัว นู่น กลัวนี่ ไปหมด แต่ร้องเพลงจากที่โรงเรียนได้ตลอด

ตำ โป๊กๆๆ ตำ โป๊กๆๆ ส้มตำอยู่ในครก........

ฝนตกพร่ำๆๆ แม่ดำกลางร่ม ยืนก้มๆๆ................

ก็ดูว่าน้องมีความสุขเวลาไปโรงเรียนนะ แต่อาการร้องไห้ตอนจากกันตอนเช้า กับการนั่งรถตู้กลับตอนเย็น ก็เป็นเหตุผลที่ต้องคิดว่าเป็นเพราะอะไร อะไรทำให้น้องรู้สึกอย่างนั้น

จนได้มีการพูดคุยกันในครอบครัว และมีการเปลี่ยนแปลงวิธีการส่งลูกพีชไปโรงเรียนใหม่ โดยจะส่งบริเวณบันได แล้วให้ครูมาอุ้มน้องเข้าไปในอาคารเรียนเอง ซึ่งช่วงอาทิตย์ที่ 3 น้องยังมีร้องไห้อยู่ แต่พอผ่านไปได้ระยะหนึ่ง ลูกพีชเป็นเด็กเก่งมาก ปรับตัวได้

และแล้ววันหนึ่ง เดินไปส่งลูกพีชที่โรงเรียนตามปกติ พูดคุยกันไปเรื่อยถึงความสนุกสนานเวลาอยู่โรงเรียน เมื่อถึงที่ครูเวรหน้าประตู ได้อุ้มส่งลูกพีชให้กับคุณครู ลูกพีชไม่ร้องไห้เลย และก็หันมาสวัสดีค่ะ ปาป๊า บ๊ายบาย ๆๆๆๆ .....แล้วครูก็อุ้มเข้าไปในอาคารได้อย่างเรียบร้อยมาก เป็นภาพที่รู้สึกภูมิใจมากในความสามารถของเด็กน้อย อายุเพียง 2 ขวบ ครึ่ง...

ในที่สุด  หนูทำได้ ตึด..นึด..ตึด..นึด

โดย picnic-club

 

กลับไปที่ www.oknation.net