วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บทกวีไร้ฉันทลักษณ์


ชื่อเรื่อง...           นิทานดวงดาวของคนใบ้

 

                        1.เช้า

หนุ่มใบ้ส่งยิ้มให้ ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

            สายตากวาดไปมา

            จากซ้ายไปขวา จากขวาไปซ้าย

            หนุ่มใบ้พูดอยู่ในใจ

          "ที่ขอบฟ้าทิศตะวันออก

            มีดวงตะวันดวงแย้มแสงอันอบอุ่นทักทายผืนโลก"

            แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงของหนุ่มใบ้

           

                        2.สาย

ดวงตะวันสาดแสงแกร่งกล้ามากขึ้น

            หนุ่มใบ้มองดูต้นไม้

            ใบไม้กำลังอาบแสงตะวันอย่างเริงร่า

            หนุ่มใบ้ยิ้มให้กับใบไม้

            ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นในใจ

            "ใบไม้กินแดดอร่อยมั้ย"

            แต่ใบไม้ไม่ได้ยิน

           

                        3.บ่าย

แดดบ่ายเต้นระบำอยู่บนผืนดินอย่างสนุกสนาน

            เปลวแดดยักย้ายส่ายจังหวะอย่างระรื่น

             ลมเสียดสีใบไม้เป็นเสียงเร่งเร้า

            หนุ่มใบ้มองเปลวแดดและยิ้ม

            ในความเงียบมีคำถามของหนุ่มใบ้เกิดขึ้น

            "ไม่เหนื่อยบ้างหรือเจ้าแสงแดดที่เจิดจ้า"

 

                        4.เย็น

ดวงตะวันกำลังเก็บแสงสีทองยามเย็น

            เพื่อเดินทางกลับบ้านทางทิศตะวันตก

            เช่นเดียวกับฝูงนกที่โผบินกลับรัง

            หนุ่มใบ้มองขอบฟ้า เห็นก้อนเมฆเหลืองอร่าม

            "ไม่กลับบ้านไปพักผ่อนหลับนอนบ้างหรือก้อนเมฆ?"

            หนุ่มใบ้ถาม แต่ก้อนเมฆไม่ได้ยิน

 

                        5.ค่ำคืน

บนท้องฟ้าดวงดาวเริ่มออกทำงาน

            หิ้วตะกร้าแล้วโปรยดวงดาวทั่วผืนฟ้า

            จนแสงระยิบระยับงามตา

            "สวยจังเลย...ชีวิตนี้ข้าอยากได้ดาวสักดวง"

            หนุ่มใบ้รำพึงในใจ และแหงนมองฟากฟ้าราตรี

            คราวนี้ดวงดาวได้ยินเสียงของหนุ่มใบ้

            และในคืนนั้นเอง...ก็มีดาวตกลงมาพร้อมแสงสุกสกาวสวยงาม

           หนุ่มใบ้แหงนมองอย่างมีความสุข  และเก็บดาวดวงนั้นเอาไว้ในใจ! 

 

โดย นิรันศักดิ์_บุญจันทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net