วันที่ อังคาร มิถุนายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ห่างหาย


หัวใจไม่ห่างกาย แต่สุดท้ายต้องไกลห่าง

เราพบเพื่อพลัดพราก ไปสุดฟากเพื่อฝั่งฝัน

สายธารแห่งแสนรัก เปลี่ยนทางน้ำเลาะหุบเขา

ท้องฟ้าหม่นไร้สี ไร้ชีวีขาดชีวา

ตะวันขึ้นถึงจันทร์ฉาย สุดแสนหน่ายคลายมนต์ขลัง

ตื่นเหมือนหลับหลับเหมือนตื่น เห็นเลอะเลือนดังตาฟาง

เร่งเดินทางไม่สำคัญ เพราะไร้จุดหมายที่ปลายทาง

ขาดใจไม่ตายหรอก เพียงเฉือดเฉือนผ่าทรวงใน

คามจริงสิ่งสำคัญ เจอทุกวันอย่างโดดเดี่ยว

ไร้แก่นสานให้ยึดเหนี่ยว ได้แต่เที่ยวหาคำตอบ...ต่อไป

สิ่งใดล่ะจีรัง..ฝัน ทุกข์ สุข จริง หรือรัก...
ความเศร้าสิ ที่อยู่นาน ทน ตรึงติด แน่น เกาะกุม กัดกร่อน และเกาะกิน






โดย ต้นกล้ากร้านโลก

 

กลับไปที่ www.oknation.net