วันที่ พุธ มิถุนายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คำถามประหลาด


ยิ่งโตขึ้น คำถามแปลก ๆ ยิ่งผ่านเข้ามาในชีวิต จากคนรอบข้าง
ทำให้จุดที่ยืนอยู่มองชีวิตคนอื่นเหมือนการมองละครสะท้อนดูตัว

ไม่แปลกหรอก ที่จะคิดว่า เรื่องของคนใกล้ตัวเรา เหมือนเรื่องของเราในบางเสี้ยวมุม เพราะมนุษย์อยู่กับการทำซ้ำเสมอละมั้ง

ดูอย่างเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์สิ ที่ย้อนรอย เกิดแล้วเกิดอีกได้เสมอ
บางเรื่องที่เป็นอมตะไม่คลาย และบางเรื่องที่เป็นอุทาหรณ์ไม่มีลืมเลือนเช่นกัน
อย่างนิยามของความดี โศกนาฎกรรม ความรัก ความเกลียด ความหลง และความเศร้า หากเอ่ยขึ้นมาแล้ว แน่นอนล่ะ ว่าเรื่องของใครบางคนต้องไปซ้ำรอยในบางมุมของเรื่องโรมิโอแอนด์จูเลียต หรือขุนช้างขุนแผน เป็นแน่

คำถามของวันที่ทำให้ฉุดคิดได้คือ "จะรู้ได้ไงว่าหลงรักบางคน"
นิ่ง อึ้ง คิด
เพื่อนเราก้อช่างสรรหาจิง ๆ
"ตอบอย่างเป็นกวีไหม แบบเห็นพระอาทิตย์ก้อคิดคะนึง เห็นพระจันทร์ก็เฝ้าฝันแต่เพียงเธอ" ฉันว่า
ซึ่งทำให้เพื่อนถึงทำหนาปั้นยากเหมือนอยากอ้วก....55
"เอาง่าย ๆ ตื่นมาคิดถึงใครเป็นคนแรก และคิดถึงใครเป็นคนสุดท้ายก่อนนอน"
"แค่นั้นพอแล้วเหรอ" เพื่อนช่างสงสัยถามต่อ
"เวลามีความสุขมึงคิดถึงใคร และเวลาเศร้าสุด ๆ มึงคิดถึงใคร"
"พ่อ แม่"
"นั่นไง เพราะมึงรักพ่อแม่ไง แต่มึงไม่ได้หลงรัก ถ้าหลงรักมึงจะคิดตลอด คะนึงหา ว้าวุ่น เวิ่นเว้อ และอาการไม่พึงประสงค์ อันเกิดจากความทุรนทุรายอยากพบจะตามมา"
"เหรอ เออ งั้นถ้ากูเจออารัยแบบนั้นจะบอกมึงนะ"
ปิดไปหนึ่งเคสของวันนี้
สะท้อนดูตัว เอ๊ะ...เอาอาการของตัวเองมาแฉให้เพื่อนฟังนี่หว่า ทว่า มันคงไม่รู้หรอก เหอ เหอ

เคสต่อมา ยากและยุ่งกว่า ด้วยความรักกันมา 7 ปี แต่เมื่อเช้าวันหนึ่งมาบอกว่า เราอยากอยู่คนเดียว

โอ๊ะ แรงงงง...

โจทย์ยากแฮะ...ศิราณีคิดกับตัวเอง

จะทำยังงัยเมื่อตืนเช้าขึ้นมาก็เห็นกันและกันบนหมอนอีกฟาก แต่บอกว่าไม่พร้อมจะอยู่ด้วยกันไปตลอด
โยนคำถามกลับไปใหม่ เมื่อไหร่จะพร้อม...ไม่มีคำตอบจากคนที่บอกว่ารักคน ๆ หนึ่งที่สุด
และบอกว่าเธอจะไม่มีวันกลับมา พร้อมน้ำตาลงไหลรินแก้วเหล้า ตามด้วยควันบุหรี่อัดลงปอด เหมือนจะช่วยคลายเศร้าได้
จากชั่วโมงแรก ที่บอกว่า เธอกลับมาก้อไม่เอา พอผ่านเบียร์ขวดที่สี่ไป
วลีกลับเปลี่ยนไป ว่าเธอจะไม่กลับมา ด้วยรู้จักเธอดีกว่าใคร
โลกของเขาดับลง แม้ทุกเช้ายังคิดถึง แต่ไม่มีวันจะกลับไปที่เดิม
"ความรักคือการให้อภัยไม่ใช่หรือ..ถ้ารักมากพอจงให้ได้ทุกอย่าง" ฉันเสนอตามอุดมคติแห่งรัก
"คนรักกันทุกวัน แต่วันนี้บอกจะไม่รักกัน ไปพัก มันได้เหรอ กูรับไม่ได้"

นั่นสินะ...ความรัก มีการขอพักได้หรือเปล่า แล้วถ้าเธอกลับมา จะเหมือนเดิมไหม หรือดั่งแก้วร้าว เพียงขึ้นรูปได้ ทว่า รอยยังเหลือให้ประจักษ์ และจะสลายไปสักวันหนึ่ง
"ขอถอยทัพไปตั้งหลักเมื่อมีความรักได้ไหม"...คำถามที่ได้จากเพื่อน สะท้อนสู่ตน

อีกคนนี่สิปัญหาแตกต่าง "ทำไมกูไม่รักใครสักทีอยู่มายี่สิบกว่าปีแระ"
"มึงตายด้าน" ฉันว่า
"คือ กูชอบคนที่ไม่ชอบกู แล้วพอใครมาชอบกู กูเลยไม่ชอบเขา แล้วไมกูเปนแบบนั้น"
"มึงเปนพวกซาดิสม์ป่าว ต้องการรักที่เจ็บปวด ไม่งั้นไม่สาแก่ใจ" ฉันสะใจที่ได้ทับถม
"อี่นี่ ความรักไม่ได้เหมือนซื้อขนมจีบ ซาลาเปาในเซเว่นนะเว้ย ที่พอเข้าไปปุ๊บ ขาออกเขาจได้ถามว่ารับไหมค่ะ"
"เออจิงว่ะ" ขอสิโรราบต่อมึงว่ะเพื่อน มุกมึงเด็ดจิง

ความโรคจิตของเพื่อนบังเกิดเกล้าคนนี้ ก็เป็นคำถามให้ฉันคิดอีก..
"ความรักหายากนักเหรอ" หรือที่ฉันมีอยู่ไม่ใช่ความรัก เพราะมันมากับสายลมอ่อนโยน ในวันฟ้าใส เหมือนลอยมาแทรกซึมในความรู้สึกแบบไม่รู้ตัว จะว่ายากก้อยาก จะว่าง่ายก้อง่าย...แต่ฉันได้พบเจอ

คำถามประหลาด ๆ ยังคงรอคำตอบ
และมีเพิ่มมากขึ้นให้ประลองเชาวน์ทุกวัน
ไม่แน่นะ...พรุ่งนี้ หรือ อีกหนึ่งนาทีข้างหน้า
คำตอบอาจโผล่มากองตรงหน้า ก้อเปนได้

โดย ต้นกล้ากร้านโลก

 

กลับไปที่ www.oknation.net