วันที่ จันทร์ มิถุนายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แด่โรงเรียนที่รัก


     หากจะกล่าวถึงเรื่องการศึกษาในปัจจุบันในระบบของการศึกษาระดับอุดมศึกษาแบบไทย ๆ นั้น ในความเห็นส่วนตัวแล้วผมรู้สึกเป็นห่วงนักศึกษาในปัจจุบันมากกว่าคนรุ่นผมหรือคนรุ่นก่อน ๆ อยู่มาก ปัญหานั้นไม่ได้เกิดจากการที่คนรุ่นใหม่ไม่ได้รับการศึกษาที่ดีพอ หรือพวกเค้าเหล่านั้นไม่มีความรู้มากพอ แต่การขาดชุดความรู้ที่เหมาะสมที่จะทำให้เขาเหล่านั้นเอาชีวิตรอดต่อไปได้อย่างมีความสุขจน เกษียณอายุหรือจนถึงจุดที่เรียกได้ว่าไม่นานจนเกินไปนั้น นับวันยิ่งเป็นเรื่องยากและซับซ้อนด้วยเหตุปัจจัยทั้งภายใน สถาบันการศึกษาเอง หรือปัจจัยภายนอกอันได้แก่ ค่าครองชีพที่สูงขึ้น เงินเฟ้อที่มีอัตราก้าวกระโดดอย่างน่าใจหาย หรือแม้แต่อัตราการจ้างงานที่ดูจะหดตัวลงตามภาวะเศรษฐกิจและเทคโนโลยี แล้วอะไรละคือ คำตอบของชีวิตคนที่กำลังเรียนรู้และแสวงหาสิ่งที่เค้าเชื่อว่าเค้าจะได้คำตอบในอนาคตอีก สี่ปี หรือบางคนอีกแค่ไม่กี่อึดใจที่จะถึงนี้

    ผมชอบคำประโยคนี้ที่ว่า .."ระบบสร้างคน คนสร้างระบบ" นั่นอาจหมายถึง คนเป็นผลผลิตของระบบ และระบบเป็นผลผลิตของอะไรละ คำตอบของระบบการศึกษาเกิดจากคนกลุ่มเดียวที่ได้ชื่อว่าเป็น ปราชญ์หรือกูรูผู้ที่เหมือนจะรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ สิบ นั้นก็บอกถึงการเอาทรัพยากรมนุษย์เป็นศูนย์กลางของการพัฒนา แต่ดูเหมือนว่าหลักสูตรและการเรียนการสอนนั้น ล้วนเป็นการจัดตั้งโดยกลุ่มคนที่ไม่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของชุดการเรียนนั้น นั่นก็คือ ชุดการเรียนรู้และระบบนั้นไม่ได้เกิดมาจากตัว ผู้เรียนจริง ๆ

    ผลที่ตามมา คือ ประสิทธิภาพและประสิทธิผลในเชิงความพึงพอใจในตนเองและความตระหนักในความรักการเรียนรู้นั้นเมื่อ นักศึกษาจบการศึกษาไป คำตอบส่วนใหญ่ที่ได้จึงเป็นการกดดัน และหันมากล่าวโทษให้กับระบบที่ผ่านมา หากจะว่าที่ตัวระบบต้องมารับผิดทั้งหมดคงจะไม่ถูกต้องซะทีเดียว เพราะตัวคนที่จะเรียนนั้นเป็นผู้เลือกเองที่จะเข้ามารับระบบ System ด้วยตัวของเขาเอง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นความไม่รู้ในสิ่งที่ถูกต้องมาก่อนต่างหากที่อาจจะเป็นจุดบอดของเขาทั้งหลาย จะดีกว่าหรือไม่ถ้าเราเริ่มที่จะสังเกตุว่า การเรียนสมัยใหม่นั้นก็ยังคงหนีไม่พ้นวังวนเดิม ๆ ซึ่งแม้จะมีการปรับเปลี่ยนหลักสูตรเพิ่มเติมออปชั่น และบางแห่งก็มีโปรโมชั่นนั้น เหล่านี้ล้วนไม่ได้ตอบโจทก์ชีวิตของอนาคตของคนในชาติ หรือเราเพียงแค่ต้องการจะสร้างฐานคนจนรุ่นใหม่ที่ภายนอกดูดีแต่ เบื้องหลังเขาเหล่านั้นยังเดินวนเวียนเหมือนคนอีก 95 เปอร์เซ็นต์ในประเทศที่ต้องใช้เวลากับชีวิตที่เหลืออีก สามสิบปี เพียงเพื่อที่จะเดินทางเข้าไปสู่คำว่าคนชั้นกลาง ผู้พอที่จะมีกินเท่านั้น

   

โดย ไกอาร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net