วันที่ อาทิตย์ กรกฎาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มัจจุราชมีอำนาจเหนือมนุษย์ ต่อจาก ทะเลคลั่งฟ้าพิโรธโหดธรณี


ห้วงกระแสแลเห็นเช่นเกลียวคลื่น

ที่ซัดกลืนเกลียวหาดฟาดถาโถม

อึกทึกกึกก้องร้องครืนโครม

เข้าจู่โจมโหมใส่ไม่ปราณี

...

ฟ้าคำรามตามเสียงเปรี้ยงครืนเปรี้ยง

ลั่นสำเนียงสนั่นสาดแสงสี

กัมปนาทฟาดใส่ในธรณี

เปลวอัคคีคุโชนโค่นพนา

...

ปฐพีเลื่อนลั่นสนั่นไหว

ทะลายไพรทะลวงภูพังเคหา

รอยดินแตกแยกผืนพสุธา

สกุณาบินหนีลี้หลบภัย

 ...

มัจจุราชชาติภพสยบสิ้น

แม้โบยบินบ่หนีลี้ตักษัย

จะดำดิ่งแดนสมุทธสุดลึกไกล

ก็หาไม่ภัยพ้นชนมรณา

...

ต่างดับดิ้นสิ้นสุดมนุษย์สัตว์

พยามัจ-จุราชร้องเรียกหา

จะเก่งกาจขนาดไหนในโลกกา

ก็ต้องมาสยบพบความจริง

...

อนิจจาวะตะสังขารา

มรณามรณังสั่งสาปสิง

ชีวิตนี้มีอยู่ครู่พักพิง

ให้แอบอิงชั่วคราวมิยาวนาน

...

กลอนนี้อุทิศให้แก่หลวงพ่อเซี้ยง ยุติมิตร (กนฺตสีโล) วัดพุทธาราม

มรณภาพเมื่อ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๕๒

...

สุวิริโย

๑๒ กรกฎาคม ๒๕๕๒

โดย สุวิริโย

 

กลับไปที่ www.oknation.net