วันที่ จันทร์ กรกฎาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คืนนี้ ไฟดับ!!


คืนนี้ ไฟดับ!! 

                ห้าโมงกว่าๆ แล้ว แสงแดดที่แผดจ้ามาทั้งวันกำลังจะหมดหน้าที่ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยังอิดออดเหมือนรอให้ใครสักคนร้องเรียกเพื่อปฎิเสธการจากไป   ไม่ทันที่ใครจะรับรู้ถึงการรอคอย ความชื้นที่แฝงตัวอยู่ระหว่างลมหายใจและดวงตาก็เรียกร้องความสนใจจากผู้คนไปจนหมดสิ้น เม็ดฝนน้อยใหญ่ร่วงหล่นไม่เป็นจังหวะเหมือนรีบร้อนจะไปไหน ทำให้ต่างคนต่างก็ต้องเร่งรีบเพื่อให้ทันได้นั่งมองความรีบร้อนของเม็ดฝนพวกนั้นใต้หลังคา

ฝนหยุดตกนานแล้ว ถ้าเป็นวันอื่นๆ ต่างคนต่างคงเริ่มต้นชีวิตยามค่ำคืน ทำกิจกรรมของตัวเองตัวใครตัวมัน แต่ในวันนี้แทนที่แสงจากหลอดไฟนีออนจะทำหน้าที่เช่นทุกวัน กลับเป็นแสงจากความมืดที่ได้แสดงบทบาทกับเขาบ้าง ความไม่คุ้นชิน ความอึดอัด และคงอีกหลายความรู้สึก ที่ผู้คนในหอพักแห่งนี้ได้สัมผัส ทำให้ทุกคนยังคงนั่งที่เดิม หน้าประตูห้อง เสียงพูดคุย ดัง-เบา สลับ ชั้นบน-ชั้นล่าง เสียงกีตาร์ที่นานทีปีหนจะได้ยิน ก็มาได้ยินเอาวันนี้     ราวกับว่าเสียงแห่งการสนทนาไม่ว่าระหว่าง คนกับคน หรือระหว่างคนกับกีตาร์ จะทำให้ความมืดบางเบาไปได้ บางคนนึกถึงเทียนไขขึ้นมา ถามไถ่เพื่อนๆ ในหอ ใครมี ใครไม่มี รีบเดินออกไปซื้อก่อนที่จะไม่สามารถจัดการกับความมืดได้อีก (ทำไมเรากลัวความมืดกันขนาดนี้?) เธอกลับมาพร้อมเทียนไขและรอยยิ้มของเพื่อนๆ ที่รออยู่ ยังไม่ทันจะจุดเทียนกันได้ครบทุกคน

“เย้ๆๆๆ ไฟมาแล้ววววววว”

และแล้วความมืดก็หายไป หายไปพร้อมๆ กับบทสนทนาที่ยังคงค้างคาในความรู้สึก เสียงพูดคุยค่อยๆ เงียบลง คงมีแต่เสียงกีตาร์ที่ไม่มีใครร่วมร้อง ประตูถูกแง้มปิดทีละบาน เสียงนางร้ายในละครทีวีเข้าแทนที่ ต่างคนต่างกลับเข้าห้องใครห้องมันอย่างอุ่นใจ ทิ้งให้ความมืดยามค่ำคืนยืนมองการกลับมาของแสงนีออนอย่างหนาวเหน็บ แล้วเมื่อไหร่ที่เราจะได้ฟังเสียงกันอีก

โดย วรดา

 

กลับไปที่ www.oknation.net