วันที่ อาทิตย์ กรกฎาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ต้นหยี...ที่ใหญ่กว่า...ต้นหยี


    สองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นยางพาราที่ใบกำลังพริ้วรับลมยามบ่าย ท่ามกลางดวงอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงอันร้อนระอุ พื้นดินเบื้องล่าง เฟิร์นต้นน้อยๆและหญ้าต้นเล็กๆกลับหนาแน่นเขียวชอุ่ม ช่างเป็นความแตกต่างที่ลงตัวเหลือเกิน

   ตอนนี้พวกเรากลุ่มนักสร้างข่าวรุ่นใหม่กำลังมุ่งหน้าไปยัง"บ้านต้นหยี" ต.ลำพะยา อ.เมือง จ.ยะลา "บ้านต้นหยี"ฟังแล้วพาลนึกว่าทั้งหมู่บ้านต้องเต็มไปด้วยต้นหยี ทางเข้าหมู่บ้านค่อนข้างคดเคี้ยว อดนึกสงสารคนขับรถไม่ได้ คงปวดหัวน่าดู

   เมื่อถึงบ้านต้นหยีสิ่งที่เห็นคือต้นลองกอง เงาะ ไม่ใช่ต้นหยีอย่างที่คิด แต่ไม่เป็นไรแค่ได้เห็นรอยยิ้มของคนในหมู่บ้านก็เป็นปลื้มแล้ว ชาวบ้านบางคนมองเราแบบแปลกๆ เชิงว่ามาทำไม มาเที่ยวงานมัสยิดหรือเปล่า ไม่แปลกที่ชาวบ้านจะคิดแบบนั้นเพราะวันนี้ในหมู่บ้านมีงานมัสยิด

   งานมัสยิดจัดขึ้นเพื่อเป็นการจัดหาทุนมาก่อสร้างเพิ่มเติมมัสยิด หรือซ่อมแซมส่วนที่ชำรุด โดยชาวบ้านจะซื้ออิฐ ทราย หรือช่วยกันขนทราย อิฐ มาวางรวมกันบริเวรมัสยิด บางคนก็ช่วยทางด้านเงินทุน บ้างก็ลงแรง โดยแต่ละคนจะมาด้วยความตั้งใจ

   มัสยิดเป็นสถานที่สำคัญทางศาสนาอิสลาม เป็นสถานที่ที่ชาวไทยมุสลิมใชในการละหมาด ซึ่งการละหมาดเป็นการแสดงความเคารพ ความศรัทธาแด่องคือัลลอฮ ชาวบ้านที่มาช่วยงานแล้วก็จะมี่การรับประทานอาหารร่วมกัน หรือมีการเลี้ยงน้ำชาจากผู้จัดงาน เพื่อแสดงความขอบคุณต่อน้ำใจของชาวบ้าน

   งานมัสยิดเป็นงานที่เราจะเห็นชาวไทยมุสลิมแสดงความรัก ความเคารพ ความศรัทธา และรำลึกถึงพระเจ้า การกระทำของพวกเขาแสดงออกถึงความสามัคคี ร่วมมือร่วมใจของคนในชุมชน ซึ่งหาได้ยากในสังคมสมัยนี้ การกระทำที่ไม่หวังผลตอบแทน แค่ทำแล้วตนเองมีความสุข และคนรอบข้างมีความสุขก็พอ

   ใกล้สิ้นแสงแรกของวันแล้ว พวกเราก้าวออกจาก"บ้านต้นหยี"ด้วยความประทับใจ มีบ้างที่หันมองกลับไป และสิ่งที่ได้รับคือรอยยิ้มสดใสที่แสดงออกถึงมิตรภาพ ที่ไม่เลือนหายไปตามแสงแรกของวัน แม้บางครั้งจะถูกบดบังด้วยคราบน้ำตา แต่สุดท้ายก็จะกลับมาอีกเหมือนแสงแรกของวันใหม่ นี่แหละความยิ่งใหญ่ของต้นหยี       

โดย เด็กนับดาว20

 

กลับไปที่ www.oknation.net