วันที่ จันทร์ กรกฎาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ตูนิเซีย...you wake me up !!


"Please update your blog, i'm died to wait and love to read it krub."

sms from someone...in Bkk

wake me up from the bed and write this story !!

..................................

วันก่อนบินไปตูนิเซียมา ครั้งแรกเลยนะ ที่ได้บินไปเมืองนี้...ใครอยากรู้ว่าเมืองนี้อยู่ส่วนไหนของโลก ก็ง่ายๆ ค่ะ www.google.com พิมพ์คำว่า ตูนิเซีย แล้วก็คลิก คุณก็จะได้รับคำตอบ...ไม่ขออธิบายอะไรมากมาย เพราะบล็อคนี้ ไม่ใช่บล็อคสาระคดีนำเที่ยว...ถ้าคุณคิดว่าจะมาหาสาระอะไรแถวนี้...เอ๊ะ คุณน่าจะมาผิดที่ หรือเปล่า?? ล้อเล่นค่ะ...สาระมันก็มีบ้างแฝงๆ ไปแต่ส่วนใหญ่จะเน้นอะไรที่เป็นแบบ กิน บิน เที่ยว ตามแบบฉบับของคนเขียนมากกว่าค่ะ...

เรียกว่าเขียนตามใจคนเขียน...ใครใคร่อ่าน อ่าน...ใครไม่อยากอ่านก็ปิดไป...ง่ายนิดเดียว...แต่สำหรับใครที่อ่านแล้วชอบก็อีเมล์มาหากันได้ค่ะ...ตอบทุกฉบับ...แต่สำหรับใครที่แอด MSN มาต้องขออภัยไว้ตรงนี้อีกรอบ...ไม่ค่อยมีเวลาแชทด้วยจริงๆ ค่ะ...ส่วนใหญ่เวลาออนไลน์จะคุยเรื่องงานซะมากกว่า

เอาละมาเข้าเรื่องเล้ย...

ตอนแรกไม่ค่อยอยากจะไปบินไฟล์ทนี้สักเท่าไหร่ เพราะคลิกเข้าไปเช็คจำนวนผู้โดยสาร...เต็มไป เต็มกลับ...เหนื่อยสิคะงานนี้...แล้วยิ่งนำเครื่องบินลำใหญ่ ไปบินด้วย...แน่นอนว่าแอร์ฯ ซีเนียร์ตัวน้อยๆ อย่างเราก็ต้องถูกเด้งไปคุมเด็กๆ อยู่ชั้นประหยัด...ตามระเบียบ...

แต่โชคดีไฟล์ทนี้ได้ลูกเรือน่ารักอีกแล้วค่ะ...เค้าถึงว่ากันว่างานอย่างพวกเรา ไม่ว่าจะเจอผู้โดยสารแย่แค่ไหน หรือบินไปประเทศกันด๊าน กันดารยังไง ไฟล์ทมันก็ไม่นรกเท่า....การได้เพื่อนร่วมงานแย่ๆ...ดังนั้นการได้เพื่อนร่วมงานที่ดี ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุด...ต่อให้ไฟล์ทแย่แค่ไหน มันก็ Nice ได้...

แต่พูดก็พูดเหอะ ตั้งแต่ดำรงตำแหน่งซีเนียร์มานี่ ยังไม่เจอลูกเรือแย่ๆ หรือมาทำตัวลองของเลย...อาจเป็นเพราะด้วยส่วนตัวแล้วเราเป็นคนดีมั้งค์ ห้าห้า ไม่หรอก คือจริงๆ แล้วเป็นคนนิ่งๆ เวลาทำงาน ไม่ค่อยเล่นกะใครมาก แต่ก็ไม่ดุ...ดังนั้นคนที่ทำงานด้วย เค้าก็จะไม่กล้ามาเล่นหัว ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้กลัวหัวหด...มันเลยคุมกันอยู่

ไม่ได้อวดเก่งนะคะ...แต่เค้าว่ากันว่า พวกแอร์ตะวันออกกลางที่ดำรงตำแหน่งนี้อยู่ได้ กลับบ้านไปเป็นหัวหน้าคนได้สบาย เพราะถ้าผ่านการคุมเด็กๆ น้องๆ หนูๆ แอร์ สจ๊วต แถวนี้ได้ ถือว่าเกือบขั้นเทพแล้วค่ะ...เพราะแผลงฤทธิ์เยอะกันมาก (ไหนจะผู้โดยสารแถวนี้อีก)...อย่างว่าแหละมากันจากต่างบ้าน ต่างเมือง ต่างเชื้อชาติ ต่างศาสนา ร้อยพ่อ พันแม่...ยากค่ะ ที่จะให้เค้าเป็นเหมือนดังใจเราทุกอย่าง ขนาดคนไทยกับคนไทยยังมีปัญหากันเอง ไม่รู้จักจบ จักสิ้น นับประสาอะไรกับคนที่เค้าต่างกันกับเราแบบนี้นะ...

อิอิ...แต่สำหรับเรา ถ้ากลับบ้าน กลับไทยไปก็ไม่อยากเป็นหัวหน้าแล้วอะค่ะ อยากเป็นแม่บ้านมากว่า ห้าห้า

ไฟล์ทนี้ถึงโรงแรมราวๆ บ่ายๆ ค่ะ อากาศร้อนหน้าดู แต่ก็สู้กันขาดใจค่ะ เพราะอยากออกไปดูบ้านเมืองเค้า...รอบนี้ จีบสจ๊วตอาหรับมาได้สองคน เอามาเป็นไกด์ เป็นล่าม เป็นบอดี้การ์ด...แล้วก็กระชาก ลากถูสจ๊วตหัวใจแอร์ฯ มาได้อีกหนึ่ง...แอร์ญี่ปุ่นอีกหนึ่ง...รวมเป็นห้าชีวิต...

แต่ให้ตายสิ...เพิ่งรู้ว่า taxi ของบ้านเมืองนี้เค้าให้นั่งเป็นผู้โดยสารต่อคันได้แค่ คันละ สี่คน...ดันมากันห้าคน เลยต้องแบ่งเป็นสองคัน...ดีนะที่มีล่ามมาด้วยสองคน...

ที่แรกก็เข้าไปในเมืองเค้าค่ะ...จะเป็นแหล่งกิน กะ shopping บ้านเมืองก็เก๋ๆ กึ่งยุโรป กึ่งอาหรับ...เก๋ไปอีกแบบ...เห็นผู้คนแต่งตัวกันแบบไม่ค่อยมิดชิดเท่าไหร่เลยแปลกใจว่า  เอ๊ะนี่ทำไมเค้าแต่งกันแบบนี้ได้ เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ไม่ค่อยจะเห็นแบบนี้ในบ้านเมืองมุสลิมเท่าไหร่

สจ๊วตอาหรับเลยอธิบายได้ว่า ตูนิเซียเนี่ยค่อนข้างเป็นประเทศที่เปิดรับเอาวัฒนธรรมตะวันตกมาเยอะ...แถมเผลอๆ ยังยืนจูบกันกลางถนนได้เหมือนยุโรป...นุ่งสั้น แขนกุด ขากุดได้ ไม่แปลก...แต่อย่าเผลอทำอะไรหล่นลงพื่นนะ เพราะถ้าก้มเก็บ จะมีคนมาเสียบทันที... (ลองนึกภาพตาม อันนี้เป็นมุข อิอิ)...มิน่าเห็นสจ๊วตเอเซียอีกคนนั่นขยันทำของตกจริ๊ง ห้าห้า...อุ้ยขอโทษค่ะ ทำปากกาหล่น ก้มเก็บแป๊บ...

Photobucket

ไปถึงก็หาอะไรกินกันก่อน...คนอื่นๆ เค้าก็สั่งอาหารท้องถิ่นกินแหละนะ...แต่เราเรื่องมาก ไม่ค่อยชอบกินอะไรแบบนั้น เลยสั่งอะไรพื้นๆ มากิน....ตามรูปแหละค่ะ ตอนเค้ายกมา ตกใจมาก แบบว่าจานใหญ่สุดๆ กินไม่หมดหรอก เดี๋ยวนี้ผอมแล้วกินน้อย อิอิ เลยให้คนอื่นเค้าช่วยกิน....แหมได้ทีกินกันใหญ่ ห้าห้า...ราคาจานนี้ก็ไม่ได้ถูกเลยนะคะ ราวๆ สี่ร้อยกว่าบาทอ่ะ...

Photobucket

จากนั้นก็ไปเดินเล่นตลาดกัน...มีของเก๋ๆ เหมาะสำหรับคนชอบแต่งบ้านเยอะแยะ...

Photobucket

หมวกที่สจ๊วตหนุ่มอาหรับคนนี้สวมใส่...เป็นของขึ้นชื่อของประเทศนี้เลยนะคะ เค้าว่าเหมาะที่จะซื้อไปเป็นของฝาก...แต่เราก็ไม่ได้ซื้อหรอก เพราะหน้าตามันก็เหมือนๆ กับหมวกของแอร์ฯ สายการบินพวกเราใส่กัน...ไม่รู้จะซื้อมาทำไม เห็นว่าราคาราวๆ ใบละ สองหรือสามร้อยบาทนี่แหละค่ะ...

ส่วนเสื้อสีดำที่พ่อหนุ่มนี่ใส่...ได้มาจากกรุงเทพ บ้านเรานี่เอง...เป็นไงคะแรงได้ใจเนอะ...

Photobucket

อ้อลืมบอกจากรูปด้านบน เห็นอูฐตัวน้อยๆ ไหมคะ...น่ารักมากๆ เห็นแล้วปิ๊งเลย เดินถามราคาซะหลายร้าน (ไหนๆ ก็มีคนพูดภาษาอาราบิคได้มาด้วย เอาให้คุ้ม) สุดท้ายมาได้ราคาที่ถูกใจ สองตัวราวๆ 700 บาท...ก็โอเคนะ น่ารักดี...ซื้อกลับมาด้วยซะเลย...นี่ถ้าเป็นแอร์ฯ สายการบินญี่ปุ่นเค้าก็คงสะสม ซาริโอ้ ไม่ก็น้องบลายธ์น่ารักน่าชัง...แอร์ฯ ถึกๆ อย่างเรา อยู่ตะวันออกกลางก็สะสมอูฐไปละกัน...

กินเสร็จก็นั่งรถไปเที่ยวกันต่อที่เมืองชายทะเล...รอบๆ จะรอบล้อมไปด้วยบ้านสีขาว ฟ้า ดูแปลกตาแล้วก็เป็นเอกลักษณ์อีกอย่างของเมืองนี้ค่ะ...

Photobucket

อิอิ แอบแต๊ะอั๋งหนุ่มน้อยซะหน่อย...หน้าตามันน่ารักดี...

ระหว่างที่จะเดินไปชายทะเลกันก็แวะถ่ายรูปเล่นข้างทางกันเรื่อยๆ...

Photobucket

เดินเป็นกิโล...กว่าจะมาถึง เหนื่อยก็เหนื่อยแต่ก็สนุกดีค่ะ...ที่กินไปเมื่อกี้ยังไม่ทันจะย่อย เค้าชวนกินอาหารทะเลกัน ก็จำเป็นต้องกินอีก...เสร็จแล้วก็เดินสูดอากาศกันสักพัก แล้วก็นั่ง taxi กลับกัน...ถึงห้องหลับเป็นตาย...แต่ก็ไม่วาย ที่จะคิดถึงเธอ...

(ถุงอ้วกอยู่ไหนคะ air sickness bag please ห้าห้า)

Photobucket

เดี๋ยวจากนี้ไปเบอร์ลิน ต่อด้วยลอนดอน...แล้วก็จะบินไปพักผ่อนกลับไปอยู่ไทย อีกสามวัน...แล้วเจอกันค่ะ...

โดย ลูกบัว

 

กลับไปที่ www.oknation.net