วันที่ จันทร์ กรกฎาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อเพื่อนรัก กลายเป็นว่า รั ก เ พื่ อ น


“ฟีน รอฉันด้วย”

 เสียงเรียกใสๆ ดังมาจากด้านหลังขณะที่ฉันกำลังเดินเข้าโรงเรียน  เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ยัยพีช เพื่อนซี้ของฉัน ฉันหยุดเดินแล้วหันไปส่งยิ้มให้กับเพื่อนรักที่กำลังเดินมา

 “อรุณสวัสดิ์จ้ะพีช ทำไมวันนี้แกมาสายได้ล่ะ” ฉันถามเพราะปกติแล้ว พีช ไม่ค่อยมาสายผิดกับฉันที่มักเป็นเรื่องประจำ

“ เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อยน่ะ ดูซีรี่ห์เกาหลี สนุกมากเลยนะ พระเอกน่ารักมาก แถมยังเป็นผู้ชายที่โรแมนติกสุดๆ  วันหลังฉันจะเอามาให้แกดูบ้างล่ะกัน”

ฉันไม่ตอบแต่ยังคงเดินไปเรื่อยๆ ส่วนยัยพีชก็ยังบรรยายถึงเรื่องที่ดูเมื่อคืนอย่างไม่หยุดหย่อน นี่ฉันบบอกยัยพีชไปกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ชอบ ไม่ชอบ ดูเหมือนว่ายัยพีชจะไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะหยัดเหยียดให้ฉันยอมดูง่ายๆ  เราเดินกับมาเรื่อยๆ ไปยังจุดหม้ายคือโต๊ะม้าหินอ่อนที่ประจำของพวกเรา แต่แล้วก้อนอะไรบางอย่างก็ลอยมาโดนหัวของฉันอย่างจัง จนเราทั้งคู่ต้องหยุดการกระทำต่างๆแล้วหันไปมองดูเจ้าวัตถุก้อนกลมๆ ที่ทำมาจากกระดาษสมุดนั้นแทน แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายก็ดังมากระทบโสตประสาท ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร ฉันจึงรีบเดินไปทางต้นเสียงทันที

                “วาคิม นายเล่นอะไรของนายเนี้ย” ฉันพูดพลางมองด้วยสายตาอาฆาตไปยังกลุ่มผู้ชายประมาณ 4-5 คนที่กำลังขยำกระดาษปากันอย่างสนุกสนาน ให้ตายสิ เจ้าพวกนี้มันไม่รู้จักถึงคำว่า โลกร้อน กันเลย

          “ ตาเธอบอดหรือยังงัยยัยแว่น ถึงดูไม่ออกว่าฉันทำอะไรอยู่” เขาพูดโดยที่ไม่หันมามองหน้าฉันแถมยังเล่นสนุกอยู่อีก นี่ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ

                “ โอ้ย !  ทำไมฉันจะต้องมาเจอคนเฮงซวยอย่างนาย ในตอนเช้าของวันด้วยนะ บ้าชะมัดวันนี้ฉันต้อง ซวย ซวย ซวยทั้งวันแน่ๆ” ทันทีที่ฉันพูดจบร่างสูงก็หันมาทางฉัน ใบหน้าขาวใสกับดวงตาเจ้าเล่ห์นั่น ชิ !คิดว่าตัวเองหล่องั้นสิ

          “นี่ยัยแว่น พูดให้มันดีๆนะ เธอว่าฉันตัวซวยงั้นเหรอ”

          “ก็ใช่น่ะสิ นอกจานายจะเป็นตัวซวยแล้วนะ นายยังงี่เง่า ปากมาก สมองที่มีรอยหยักอันน้อยนิดของนายก็ยังดันมีแต่ขี้เลื่อย” ฉันพูดจบก็แสยะยิ้มด้วยสายตาที่เย้ยหยัน

                “โธ่โว้ย” เขาเริ่มจะโมโหแล้วสิ  “แล้วเธอนึกว่าตัวเองดีนักหรือไงยัยแว่น หน้าตาก็งั้นๆ หุ่นก็แบนเป็นไม้กระดาน แถมยังใส่แว่นตาหนาเตอะ”

                “นี่นาย มันมากไปแล้วนะ” ฉันกำหมัดพร้อมยกขึ้นเล็งไปที่หน้านายวาคิม แต่ก็โดนแขนเรียวๆกับมือสวยๆของยัยพีชรั้งไว้ก่อน

                “ฟีน พอเถอะ อย่ามีเรื่องเลย ฉันว่าคิมคงไม่ได้ตั้งใจหรอก”

          “ได้งัยอ่ะพีช นายนี่แกล้งปาโดนฉันชัดๆ แถมยังมาว่าฉันอีก” ตกลงยัยพีชเป็นเพื่อนใครกันแน่เนี้ย ดูหมอนั่นจะยิ้มเย้ยฉันที่มียัยพีชเป็นพวก

                “ก็ได้ แต่ว่านายต้องขอโทษฉันก่อน”ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาคุ้นเคยนั้นเพื่อหาคำตอบของข้อเสนอเมื่อครู่ ทำไมต้องคิดนานขนาดนั้นด้วยล่ะ แค่ ขอโทษ ฉันเนี้ย               

ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่รอหรอกนะ ในขณะที่นายวาคิมเผลอฉันรวบรวมพลังกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดพลังนายนั่นลงไปกองกับพื้นทันที ตามด้วยเจ้าก้อนกระดาษที่ตกอยู่ใกล้ๆอย่างเต็มๆหน้า แล้วฉันไม่ลืมที่จะคว้าขอมือยัยพีชแล้วรีบวิ่งให้พ้นระยะอันตรายทันที

                “ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยแว่น” เสียงเกรี้ยวกราดของเขาลอยตามหลังมา

                “แบร่!! แล้วอย่าลืมมาเอาคืนนะ ฉันรอนายอยู่” 555++ สนุกเป็นบ้าที่ได้แกล้งนายวาคิม ก้นจ้ำเบ้าขนาดนั้น คงเจ็บน่าดู แต่ก็คงไม่เท่ากับความเจ็บใจฉันที่ฉันมีต่อนายหรอกหรอก จริงมั้ย

.............................................................................................................................................................

โดย ญ.หญิงโสภา

 

กลับไปที่ www.oknation.net