วันที่ พฤหัสบดี กรกฎาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เธอ...ยังคงอยู่ในหัวใจ..


บันทึก 23 กค. 2552

......................................

2 วันเต็มๆ ตั้งแต่เช้าตรู่วันอังคารที่ 21 กรกฎาคม 2552 จนถึงวันนี้ ที่ครอบครัวเรายังคงรอให้เกิดปาฎิหารย์........

น้าต่อ .....น้าสาวที่เปรียบเสมือนแม่คนหนึ่ง ในชีวิตฉัน ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหมายเลข 9 ห้อง I.C.U. ตึก สก.2 ภายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลชลบุรี

วันนี้ตื่นมาหลังจากงีบบนเก้าอี้ในห้องให้คำปรึกษา ด้วยความเมื่อยล้า เราพร้อมใจกันไปซื้อของเพื่อมาใส่บาตรพระที่อาพาธอยู่ที่ตึกสงฆ์ ด้านหลังตึก สก.

ท้องฟ้าช่างขมุกขมัว เพราะสภาพอากาศที่แปรปรวนสองสามวันนี้ ใจฉันเผอิญคิด หรือว่า.. ฟ้ารู้สึกได้ถึงความเศร้าของพวกเราก็หารู้ไม่

ฉันแทบจะเดินยกหัวไม่ขึ้น เดินก้มงุดๆ ตามน้าชาย น้าสาว และน้องสาวไปตลาดเล็กๆ หลังโรงพยาบาล เพื่อซื้อของใส่บาตร ยามนี้ข้อมูลด้านการแพทย์บั่นทอนความรู้สึกของเรามาก จนเราพร้อมใจกันใช้ทุกวิถีทาง ทั้งไสยศาสตร์หรืออะไรที่ใครว่าดี เพื่อให้กำลังใจพวกเราเอง เพื่อหวังว่าคนที่เรารักจะกลับมาในเร็ววัน

ผีเสื้อสีเหลืองสดตัวนี้เกาะบนยางรถยนต์ของญาติๆ ผู้ป่วย ที่จอดอยู่ด้านหน้าของ ตึกสงฆ์

ฉันคงให้กำลังใจตัวเอง แม้ว่าฟ้าจะหม่นหมอง แต่ก็ยังมีเรื่องสดใสให้ได้พบเจอ

ฉันเข้าข้างตัวเองว่า ผีเสื้อสีเหลืองสดนี้ มาให้กำลังใจพวกเรา ยามที่ท้องฟ้าในใจของเราช่างหมองหม่น

ดอกไม้ของเพื่อนๆ ร่วมงานของน้า ในรพ.ชลบุรี คงทำให้น้ามีกำลังใจที่จะรู้สึกตัว

ฉันถ่ายรูปน้า วันเสาร์ที่ผ่านมา ที่เราเอาดอกไม้ไปงานซ้อมรับปริญญา น้องสาวลูกพี่ลูกน้อง

ลำยอง บุญเทศ  หรือ ต่อ เป็นพยาบาลโรงพยาบาลชลบุรี เป็นเพื่อนร่วมงานของหลายๆ คน ที่แทบไม่มีใครไม่รู้จักน้า เพราะน้าทำงานมามากกว่า 30ปี เป็นที่รักของทุกคน ไม่ว่าตำแหน่งใด น้าพร้อมเป็นเพื่อนของทุกคนเสมอ

  • เป็นเพื่อนร่วมเรียน ร่วมรุ่น ที่มีเพื่อนหลากหลายวัย เพราะน้าอัธยาศัยดี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ กับทุกๆ คน
  • เป็นพยาบาลที่คอยไปพูดกับคนไข้ฝรั่ง เพราะน้าบอกพูดคนอื่นไม่ยอมพูด น้ากล้าพูด เพราะอยากให้คนไข้คลายเครียด
  • เป็นหมอ ของใครหลายๆ ที่ป่วย และน้าพร้อมช่วยเหลือเรื่องต่างๆ เสมอ ด้วยความเต็มใจ ไม่เคยบ่น แม้ไม่ใช่ญาติ
  • เป็นกรรมการ เป็นประธาน งานทำบุญ ไม่ว่าเล็ก ใหญ่ น้าชอบทำบุญอยู่เสมอ แถมบอกบุญให้คนอื่นๆ
  • เป็นพี่สาว น้องสาว ในครอบครัว ที่เข้าใจทุกคน เข้าใจโลกได้ดี คุยกับน้าได้ทุกเรื่อง และพร้อมให้ความช่วยเหลือตลอดเวลา
  • เป็นภรรยา ที่น่ารัก เป็นศรีภรรยาที่ดีที่สุด เท่าที่หลานเคยได้เห็น
  • เป็นลูกที่ดีเสมอมา ปรนนิบัติทั้งคุณตา คุณยาย ไม่มีขาดตกบกพร่อง เมื่อไหร่ที่น้าว่าง หยุดงาน ก็มักจะกลับไปบ้านที่พนัสนิคมเสมอๆ

วันนี้หลานกลับมาทำงาน หลังจากที่ลางานไป 2 วัน  ยังให้กำลังใจน้าเสมอ พวกเรารู้ว่ามันยากนัก กับข้อมูลที่ได้จากหมอ

- สมองขาดเลือดไปเลี้ยงกว่า 20 นาที ม่านตาไม่มีการตอบสนองใดๆกับแสง

- กล้ามเนื้อหัวใจเต้นได้เองแค่ 20% เนื่องมาจากกล้ามเนื้อหัวใจโต และเต้นผิดจังหวะ ในเช้ามืดวันอังคารที่ 21 กค. 2552 ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้น้าต้องเข้าโรงพยาบาลแบบเร่งด่วน แบบที่ไม่มีใครคาดคิด

- ให้ยากระตุ้นความดันโลหิตและการเต้นของหัวใจอยู่ตลอดเวลาจนถึงวันนี้ การเต้นของหัวใจและความดันโลหิตยังไม่คงที่

พวกเรารู้ว่ามันคงยากนัก แต่ก็หวังว่าน้าจะเข้มแข็ง เหมือนที่น้าเคยบอกพวกเราให้เข้มแข็ง เวลาเจอะเจอปัญหาใดๆ พวกเราเอาใจช่วยน้าเสมอ ครอบครัวเรา เพื่อนๆที่รักน้า เพื่อนร่วมงานที่รักน้า มาเยี่ยม ส่งกำลังใจให้น้าตลอดเวลา

พักผ่อนหลายวันแล้ว กลับมาเถอนะคะ....

" น้าต่อ น้าลำยอง บุญเทศ"

:::: We are Waiting for YOU :::::

.......

.......................................

....

..

************************************************

25 กรกฎาคม 2552

เวลา 03.30 น. ของเช้าวันเสาร์ น้าต่อ......... ก็จากพวกเราไปอย่างไม่มีวันกลับ

This time...there is no miracle .....

ขอให้น้าหลับสบายจ้ะ น้ายังคงอยู่ในหัวใจพวกเราเสมอ

                                                                                  

หลานๆ ได้จัดทำเวบไซต์เล็กๆ เพื่อให้เรายังไปมา หาสู่ พูดคุยกันได้เสมอ ที่นี่ เรารักต่อ

http://welovetor.multiply.com/

แทนเวบนี้

http://torlamyong.multiply.com

*********************************************************

23/July/2009 :: ************************


จะได้ไม่ลืมกัน - เบิร์ด ธงไชย

เนื้อเพลง: จะได้ไม่ลืมกัน
อัลบั้ม: เพลงประกอบภาพยนตร์ ความจำสั้น แต่รักฉันยาว


ไกลสุดฟ้า ก็ไม่สามารถกั้นเรา
แค่ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ
แต่การได้รักเธอ นั่นคือของสำคัญกว่า
และมันมีค่ามากเกินกว่าสิ่งไหนไหน

ฉันขอสัญญา จะจำทุกเรื่องราว
ไม่ว่าร้ายหรือดี สุขหรือทุกข์ใจ
ฉันจะทบทวน เรื่องราวของเธอตลอดไป
เผื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ จะได้ไม่ลืมเธอ

ปลายขอบฟ้า กับระเบียงที่เราเคย
นั่งมองท้องฟ้าด้วยกัน
ต้นไม้ต้นนั้น จะดูแลรักษามัน
แทนความคิดถึง เมื่อเธอไม่อยู่ตรงนี้

ฉันขอสัญญา จะจำทุกเรื่องราว
ไม่ว่าร้ายหรือดี สุขหรือทุกข์ใจ
ฉันจะทบทวน เรื่องราวของเธอตลอดไป
จะจำเธอไว้ และรักเธอไปอย่างนี้

โปรดจงมั่นใจ ฉันขอสัญญาจะจำทุกเรื่องราว
ไม่ว่าร้ายหรือดี สุขหรือทุกข์ใจ
ฉันจะทบทวน เรื่องราวของเธอตลอดไป
เผื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ จะได้ไม่ลืมเธอ

จะได้ไม่ลืมเธอ.........

Credit : http://www.siamzone.com/music/thailyric/index.php?artist=!!e0bad4c3ecb420b8a7e4aac220e1c1a4cdd4b9e4b5c2ec&mode=view&song=!!a8d0e4b4e9e4c1e8c5d7c1a1d1b9

โดย Rosefinchy

 

กลับไปที่ www.oknation.net