วันที่ อังคาร สิงหาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

โอชิน ...ทำโอทีจนชิน


 

สมัยเริ่มทำงานใหม่ๆ คำน้อยไม่เคยบ่น เขาให้ทำอะไรก็ทำหมด ทุกอย่างน่าตื่นเต้น ไม่มีคำว่าเหนื่อย ทำงานมันสนุกจริ๊งจริง สิ้นเดือนรับเงินที ตกใจ อะไรมันมากมายขะไหน หนาด คือ รับเป็นสองเท่าของเงินเดือนเป็นเรื่องปกติ คุณผู้อ่านอย่าเข้าใจผิดว่ามีอาชีพขายแรงงานแบกหามนะคะ คือ ทำบัญชีนี่แหละ แต่งานมันเยอะจริงๆ เริ่มก้มหน้าตั้งแต่ 8โมงเช้า เงยหน้าอีกที 2ทุ่ม กลายเป็นวัฒนธรรมองค์กร ไม่ต้องมาถามว่าทำโอทีมั้ย ทำทุกคนคะ ทำยกแผนก ตั้งแต่สมุห์บัญชียันไปถึงเสมียน  

 

สมัยนั้นซีรีส์ญี่ปุ่นโอชินกำลังดัง เพื่อนๆเลยเรียกโอชิน เพราะทำโอทีจนชิน และเพื่อนๆรู้สึกรันทดแทนเรา ว่าไม่มีโอกาสได้ไปไหน

 

เคยอยู่ปิดบัญชีดึกๆก็หลายครั้ง บางครั้งทำยันเช้า คือไม่ได้นอนทั้งคืน เพราะรายการที่ต้องคีย์เข้าคอม มันเยอะจริงๆ ก็ทำไปเรื่อย เพื่อนอีกคนทำเสร็จตอนตี 3 ก็เก็บโต๊ะ แล้วปีนขึ้นโต๊ะนอน ไอ้เราไม่เสร็จก็ทำจนสว่างคาตา พอ6โมงเช้าก็ชวนกันต่างคนต่างขับรถจากบางนาตราด กม.18 กลับบ้านแถวหัวหมาก ลงจากรถปั๊บเจอคนรู้จักข้างบ้านออกมาทัก “กำลังจะไปทำงานหรือคะ” ไม่รู้จะตอบยังไง กลัวเขาจะเหม็นขี้ฟันได้แต่ยิ้ม ก้มหน้าก้มตาเปิดประตูเข้าบ้านดีกว่า  จริงๆแล้วความรู้สึกตอนนั้น ไม่ได้รันทดอะไรเลย สนุก เพราะได้ทำงานท่ามกลางพี่ๆน้องๆ ผู้ใหญ่ ก็เอ็นดูเรามาก น้องๆ ก็ให้ความร่วมมือในการทำงาน

ใครเคยทำงานในโรงงานจะเข้าใจ บรรยากาศในโรงงาน จะมีความกลมเกลียว เป็นหมู่เหล่า กินด้วยกัน กลับบ้านพร้อมกัน ไปเที่ยวด้วยกัน เคยคิดว่าชาตินี้ฉันจะไม่ไปทำงานตามออฟฟิศแน่นอน อยู่โรงงานสุดยอดแล้ว 

เป็นธรรมดาโลก ทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ไว้จะมาเล่าให้ฟังว่าอะไรทำให้เปลี่ยนใจ

โดย Jintanato

 

กลับไปที่ www.oknation.net