วันที่ ศุกร์ สิงหาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เปลี่ยนใจบ้าง ก็ ไม่เห็นจะแปลก


 

ใครๆก็ชอบพูดว่า การเปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดาโลก ถ้าหากเราจะเปลี่ยนใจบ้างก็คงไมผิดใช่ม๊ะ

อย่างที่พูดไว้ตอนที่แล้ว หลังจบจากรั้วจามจุรี คณะที่ตั้งอยู่มุมชิดติดขอบรั้วสามย่าน สัญลักษณ์เรือใบสีฟ้า ก็เริ่มงานแรกๆด้วยการไปลุยตามโรงงาน ก็ใจมันชอบ นายจ้างก็ชอบ เพราะหาคนทำงานโรงงานยากอยู่แล้ว อุปสงค์อุปทานต้องกัน ก็แฮปปี้ทั้งสองฝ่าย ชาตินี้จะทำในโรงงานตลอดไป

 

ใช้ชีวิตสาวโรงงาน ผ่านไป 5 ปีไวเหมือนโกหก วันหนึ่ง เพื่อนวิศวกรที่เข้าทำงานรุ่นเดียวๆกัน มาบอกว่ากำลังจะลาออกไปเรียนโทต่อต่างประเทศ และเปรยขึ้นมาว่า จบบัญชีจุฬาแล้วมาทำอะไรอยู่ที่นี่ ทำไมไม่ไปหางานดีๆในเมืองทำ ????!!!!! งง คะ งง... งานดีๆ... แล้วที่ทำอยู่นี่มันไม่ดีตรงไหน...อารมณ์โกรธเริ่มพลุ่งพล่าน พูดงี้ดูถูกกันนี่หว่า  มั่วแต่ “งง”บวก “โมโห” เจ้าวิศวกรตัวแสบหายไปไหนแล้ว ไม่ทันเคลียร์

 

ตอกย้ำ ให้มันกระจ่างขึ้น เมื่อวันหนึ่งมีงานเลี้ยงนายฝรั่ง บัญชีออฟฟิศ กับบัญชีโรงงานก็เลยต้องมาร่วมแจมกินเลี้ยงกัน แล้วปรากฏว่าเราเดินทางถึงร้านอาหารช้าไป 2 ก้าวแต่เป็นก้าวสำคัญ เพราะถูกวางสนุ๊กให้นั่งติดกับนาย เวลากินไม่มีใครอยากนั่งใกล้นาย มันกลืนไม่ลง ฝรั่งติดคอมั้ง 

ฝรั่งก็ชวนคุยตามมารยาท ก็พูดคุยแบบ สะเนกๆ ฟิชๆ ตามประสาคนไทยพูดฝรั่ง เหลือบเห็นพวกบัญชีออฟฟิศอ้าปากค้าง   

 หลังงานเลี้ยงเลิก พวกเดินมาถามด้วยความประหลาดใจ เธอพูดกับฝรั่งได้ด้วยเหรอ

 

ได้คิด...สงสัยเราจะอยู่ผิดที่ผิดทางจริงๆเซะแล้ว ถ้ายังอยากเจริญเติบโต ต้องก้าวต่อ จะมา enjoy ใน comfort zoneโรงงาน คงจะไม่เหมาะเสียแล้ว  ความภูมิใจในหน้าที่การงานที่มีอยู่กับตัว แต่ไม่มีใครเห็นความสำคัญ อีกทั้งถูกประเมินค่าต่ำเกินเกณฑ์ เหมารวมว่าเป็นพวกหลังเขา หลังโรงงานไม่กระดิกภาษา รับไม่ได้จริงๆ

 

มีสัญญาณส่อขนาดนี้แล้ว ก็ต้องปรับแผนงานในอนาคตใหม่ จำต้องลาโรงงาน ขอย้ายไปอยู่ออฟฟิศ อัพตัวเองซะหน่อย  แต่ยังไงซะความประทับใจดีๆไม่มีจางหาย แถมยังต้องขอบคุณประสบการณ์ทำงานในโรงงาน ได้ช่วยสร้างความครบเครื่องให้กับนักบัญชีคนนี้   

โดย Jintanato

 

กลับไปที่ www.oknation.net