วันที่ พุธ สิงหาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บ อ ก รั ก แ ม่ ใ น วั น นี้ ก่ อ น ที่ จ ะ ไ ม่ มี แ ม่ ใ ห้ รั ก .. The Time is Now …


August 12, 2009

บอกรักแม่ในวันนี้ ก่อนที่จะไม่มีแม่ให้รัก .. The Time is Now …

I have received few letters and jokes every day via e-mail.  Some of them often add a big smile on my face and make a bright wonderful day for me. The following letter was circulated in May 1999. I am sure There are a lot of people…. you, me and some one out there, will be in tear when finish reading this letter.

…..Quote….

            I had a mother who loved me, sacrificed for me and helped every way possible. In all of my growing up, through college and eventually marriage, my mother was always at my side. And when I needed help with my little one, she was there for me.

          Today, we buried that wonderful woman. Can you imagine how I felt when I returned from the service and found this poem in her desk drawer

THE TIME IS NOW

If you are going to love me….

Love me now while I can know

The sweet and tender feelings

Which from true affection flow

Love me now while I am living

Do not wait till I am gone

And then have it chiseled in marble

Sweet words on ice cold stone

If you have tender thought of me

Please tell me now

If you wait until I am already sleeping

Never will be death between us

And I won’t hear you then

So if you love me, even a little bit

Let me know while I am living

……….So that I can treasure it……

Now she is gone and I am sick with guilt because I never told her what I she meant to me. Worse yet, I did not treat her she deserved to be treated.  I found time for everyone and everything but I never made time for her. It would have been easy to drop in for a cup of tea and hug but my friends come first. Would any of them have done for me what my mother did? I know the answer.

          When I called mom on the phone, I was always in a hurry. I feel ashamed when I think of the time I cut her off. I remember too, the time I could have included her and didn’t.

          Our children loved Grandma from the time they were babies. They often turned to her for comfort and advice. She understood them. I realize now that I was too critical, too short-tempered, and too stingy with praise. Grandma gave them unconditional love.

          The world is filled with sons and daughters like me. I hope they see themselves in this letter and profit from it. It’s too late for me and I am sick with regret.

ฉันได้รับจดหมาย และบทความตลกๆหลายๆอัน ผ่านอีเมล์ทุกวัน … บทความเหล่านั้นหลายชิ้นนำรอยยิ้มมาให้ฉันอยู่บ่อยๆ รวมถึงทำให้วันนั้นเป็นวันที่สดใสและมีความสุข จดหมายฉบับนี้ได้ส่งเวียนมาให้ฉันเมื่อราวเดือนมิถุนายน 2542 … ข้อความในจดหมายทำให้ฉันเชื่อว่า .. คุณ ฉัน และใครๆอีกหลายคน คงน้ำตาซึมเมื่อได้อ่านจดหมายฉบับนี้จบลง …

---- ข้อความในจดหมายมีดังนี้ค่ะ -----

ฉันมีแม่ที่รักฉัน เสียสละทุกอย่างเพื่อฉัน และช่วยเหลือฉันในทุกๆทางเท่าที่แม่จะทำได้ ตลอดเวลาหลายปีที่ฉันเติบโตขึ้น … ตั้งแต่เรียนหนังสือ จนถึงช่วงเวลาที่ฉันแต่งงานออกเรือนไป … แม่จะอยู่เคียงข้างฉันเสมอ และหากฉันต้องการให้แม่ดูแลเจ้าตัวเล็ก แม่จะยื่นมือเข้ามาช่วยโดยไม่เกี่ยงงอน

วันนี้เราทำพิธีฝังศพหญิงที่สุดแสนวิเศษคนนั้น แต่คุณพอจะจินตนาการได้หรือไม่ถึงความรู้สึกของฉัน หลังจากที่กลับมาจากพิธีฝังศพแม่ แล้วมาเจอบทกวีชิ้นนี้อยู่ในลิ้นชักโต๊ะของแม่

บอกรักแม่เสียในวันนี้

หากลูกจะรักแม่

จงรักแม่เสียในวันนี้ ในขณะที่ที่แม่ยังรับรู้ได้

ถึงความรู้สึกที่อ่อนหวาน อ่อนโยน

ในขณะที่สายใยแห่งรักแท้ไหลเวียน

รักแม่เสียในวันนี้ ขณะที่แม่ยังมีชีวิต

อย่ารีรอจนแม่ตายลง

แล้วไปจารึกถึงความรู้สึกที่ลูกมีต่อแม่บนแผ่นหินอ่อน

ด้วยถ้อยคำอ่อนหวานกินใจบนแผ่นหินที่เย็นชืด

หากลูกมีความรู้สึกดีๆกับแม่

บอกให้แม่รู้เสียในวันนี้

เพราะหากว่าลูกรอจนแม่สิ้นไปแล้ว

ความตายจะคั่นกลางระหว่างเรา

แม่จะไม่ได้ยินสิ่งที่ลูกต้องการจะพูด

ดังนั้นหากลูกรักแม่ … แม้เพียงน้อยนิด

บอกให้แม่รู้ขณะที่แม่ยังมีลมหายใจ

เพื่อที่แม่จะได้ชื่นชมและเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

ตอนนี้แม่จากฉันไปแล้ว และฉันเสียใจมากมายที่ไม่เคยบอกแม่ว่า แม่มีความหมายสำหรับฉันแค่ไหน ที่แย่ที่สุด คือ ฉันไม่ได้ปฏิบัติกับแม่อย่างที่แม่ควรจะได้รับ … ฉันมีเวลามากมายสำหรับทุกๆคน ทุกๆอย่าง แต่ฉันไม่เคยมีเวลาสำหรับแม่ แม้แต่แวะไปดื่มกาแฟหรือชา แต่เพื่อนของฉันมาก่อนเสมอ … หากจะถามฉันว่า เพื่อนๆของฉันได้ทำในสิ่งที่แม่ทำเพื่อฉันหรือเปล่า? ฉันรู้คำตอบนี้ดี

เมื่อฉันโทรศัพท์ถึงแม่ ฉันจะอยู่ในอาการรีบร้อนเสมอ ฉันรู้สึกละอายใจมากเมื่อนึกถึงเวลาที่ฉันรีบพูดตัดบทแล้ววางหูตอนที่คุยกับแม่ … ยิ่งไปกว่านั้น บางครั้งฉันควรจะให้แม่เข้ามาร่วมในกิจกรรมบางอย่าง แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ

ลูกของฉันรักยายของพวกเขามาก … ตอนที่ลูกฉันยังเด็ก ลูกๆของฉันมักจะไปหายายเพื่อขอคำแนะนำ หรือขอความอบอุ่น ด้วยเหตุที่แม่เข้าใจหลานๆ … ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันอ่อนไหวเกินไป อารมณ์เสียบ่อยๆ และไม่ค่อยกล่าวชมลูก แต่ยายของหลานๆให้ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข

โลกของเรามีลูกสาว และลูกชายแบบเดียวกับฉันมากเกินไป .. ฉันได้แต่หวังว่าพวกเขาคงมองเห็นตัวตนของตนเองผ่านจดหมายฉบับนี้ และได้รับประโยชน์จากการอ่าน … มันสายเกินไปแล้วสำหรับฉัน และฉันเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างที่สุด

 


เพลง กล่อมแม่ / ปาน ธนพร

ขอบคุณ : เพลง “กล่อมแม่” โดย คุณ ปาน ธนพร  จาก YouTube และ Pleng.com

              ภาพประกอบบทความ จาก Internet

              ส่วนหนึ่งของเนื้อความจาก Forward mail

โดย Supawan

 

กลับไปที่ www.oknation.net