วันที่ เสาร์ สิงหาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คำลา..จากเมรี


ต้องทรุดร่าง...คร่ำครวญ...อยู่ริมฝั่ง
ทะเลกรด...ที่รั้ง...รักน้องพี่
โอ้ผัวรัก...พระรถ...ของเมรี
มาลาร้าง...ห่างหนี...ไม่เมตตา

หัวใจเมีย...แทบขาด...ลงรอน-รอน
หมดคำวอน...อ้อนพี่...ให้ห่วงหา
ด้วยศักดิ์ยักษ์...นี่หรือ...ที่บัญชา
ให้รักเรา...โรยลา...สุดหวลคืน

หยดน้ำตา...ยักษี...ไม่มีค่า
ที่จะดึง...ภัสดา...ให้หวานชื่น
โอ้ความรัก...จากพี่...ไม่ยงยืน
เมียขมขื่น...เพียงไหน...ไม่มาดู

จึงสั่งสาร...ฝากถึง...ภัสดา
ก่อนจะลา...ร่างที่...แสนอดสู
ชาตินี้น้อง...เจ็บช้ำ...น้ำตาพรู
เที่ยวก้องกู่...ตามพี่...จนสิ้นใจ

ขอชาติหน้า...ให้พี่...ตามน้องบ้าง
ทุกแนวทาง...อุปสรรค...กั้นขวางไว้
กว่าจะสุข...สมหวัง...ดั่งฤทัย
ก็เมื่อใจ...ใกล้จะแหลก...ดั่งเมรี
************
คิดถึงดินหญ้า ตามไปหาได้ที่กวีคลับนะคะ
www.kaweeclub.com
ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ

โดย ดินหญ้ากาช้ำ

 

กลับไปที่ www.oknation.net