วันที่ อังคาร สิงหาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความทรงจำของใจ(ที่ไม่เคยจาง) #1


ภาพของฉันที่ยืนส่องกระจกอยู่ในห้องน้ำ  และแอบมองเธอที่อยู่ข้างๆ กำลังให้เพื่อนถักเปียให้  และฉันก็ตัดสติ๊กเกอร์การ์ตูนญี่ปุ่นไปให้เพื่อนของเธอคนนั้น  จนทำให้เธออดที่จะแซวฉันว่า “ฉันจีบเพื่อนเธอ” ไม่ได้.. วันนั้นเพื่อนของเธอก็เลยต้องรับกรรมไปเต็มๆ  แต่หลังจากนั้น ตอนเย็น ฉันกำลังซ้อมบาสอยู่ที่สนามกับเพื่อนร่วมทีม  เธอเดินเข้ามาพร้อมขอเล่นด้วย  นั่นเป็นวันแรกที่ฉันและเธอได้คุยกันจริงๆ  เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าก็เลยกระจ่างขึ้น

ฉันถามเธอว่า.....

ฉัน   -   เหนื่อยป่ะ??

เธอ   -  นิดหน่อยอ่ะ..

ฉัน   -   อืม..................... เค้าถามไรหน่อยได้ป่ะ??

เธอ   -   อืม...... ถามไรง่ะ??

ฉัน   -           มีแฟนยังอ่ะ??

เธอ   -   ยัง..!?

ฉัน   -    จริงง่ะ???.... แล้วเคยแอบชอบใครมั่งมั๊ย??

เธอ   -    ก็มีนะ...แต่ว่าเค้าไม่ชอบเราหรอก

ฉัน   -    หรอ??  แล้วมีใครมาจีบเธอมั่งมั๊ยง่ะ??

เธอ   -    ไม่มีมั๊ง...??  ถ้ามีจริงๆก็ดีดิ่!!

ฉัน   -   อืมมมมมม....แล้วถ้ามีคนเค้าแอบชอบล่ะ...??

เธอ   -  ใครล่ะ?? 

ฉัน   -   แล้วถ้าคนๆนั้นเป็น “ฉัน” ล่ะ????

เธอ   -   (หน้าแดงเชียว) ไม่รู้สิ่.....    ป่ะ....ไปเล่นบาสกันต่อดีกว่า

ฉัน   -   (แอบยิ้มแต่ก็ยังงงๆอยู่)

แล้วฉันและเธอก็กลับไปซ้อมตีแป้นกันต่อ (ยังจำได้ดีใช่มั๊ย?? เพราะว่ามัน “ไม่เคยจาง” ไงล่ะ)

แล้วอยู่ดีๆเธอก็.....

เธอ   -  เรามาเป็นแฟนกันมั๊ย???

ฉัน   -   (งงดิ่ครับพี่น้อง...เจอแบบนี้เป็นใครมั่งไม่งง)

แล้วเย็นวันนั้นฉันก็ขอไปส่งเธอที่รถพร้อมกับช่วยถือกระเป๋าให้....  ในช่วงที่รอเวลากลับบ้าน  เรานั่งเล่นกันที่สนามฟุตบอล โดยที่ฉันก็ยังไม่หายอึ้งในคำพูดของเธอ  แล้วฉันก็พูดขึ้นมาว่า..

ฉัน   -   ที่เธอพูดอ่ะ...เอาจริงๆนะ

เธอ   -   (ยิ้ม) 

ฉัน   -   ......เฮ้ย...!!.......ชั้นเอาจริงนะ

เธอ   -   (ยิ้ม)......ชั้นก็เอาจริงไง

สรุปก็คือ.... เราก็เป็นแฟนกันเลยนับตังแต่วันนั้น (6/10/2000) ---- (ยังจำได้มั๊ย??)

ทุกๆวัน เราจะเขียนจดหมายน้อยให้กันเสมอ และตอนเช้าฉันจะมีดอกกุหลาบให้เธอเกือบทุกวัน  ห้องเรียนเราสองคนติดกัน  เวลาหมดคาบฉันจะไปแอบมองเธอเป็นประจำ  หรือไม่ก็แกล้งขออนุญาตครูไปเข้าห้องน้ำ  แล้วก็เลือกที่จะเดินผ่านหน้าห้องเรียนของเธอ  เพื่อที่จะได้มองเธอให้ชุ่มชื่นหัวใจ 

ฉันและเธอได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกันมากในช่วงที่เราทั้งคู่เป็น สน. หรือว่าสภานักเรียน

เราเลือกที่จะรับผิดชอบบนอาคารลอว์เลนซ์ และนั่นก็ยิ่งทำให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้น เพราะเราจะเฝ้าดูแลบนตึกในช่วงที่คนอื่นๆลงไปทานข้าวเที่ยงกันหมด

บนตึกจะมีแค่ สน. เท่านั้นที่จะอยู่ได้  และเราสองคนก็มักจะเข้าไปในห้องน้ำเพื่อ.......การส่วนตัว

จนทำให้โดนเพื่อนๆสน. แซวทุกวัน   และทุกๆวันที่ทานข้าวเที่ยง  เราก็จะทานข้าวด้วยกันเสมอ  และ “ทานข้าวจานเดียวกัน...ทุกวัน” (ยังจำได้มั๊ย??”)

เราสองคนจะมีเวลาให้กันเสมอ  ไม่ว่าจะตอนเช้า พักน้อย พักเที่ยง หรือว่าตอนเย็น  เรียกง่ายๆ ก็คือ  ทุกครั้งที่มีโอกาส นั่นแหล่ะคือเวลาที่เราให้กัน

ตอนเช้าจะเป็นอันรู้กันว่า  เรามีที่นัดพบก็คือ ห้องน้ำ  เพราะเธอต้องไปถักเปียให้เพื่อนเธอทุกวัน  มันก็เลยทำให้ฉันสามารถเจอเธอได้ที่นั่น

ตอนกลางวัน  เราจะเจอกันที่บันได  เพราะเราต้องลงไปทานข้าวด้วยกันและพร้อมกันเสมอ 

ส่วนตอนเย็น... ถ้าห้องใครได้เดินแถวลงไปก่อนก็จะไปเจอกันข้างล่างเลยหรือไม่ก็ดักรอตรงบันได(ถ้าวันนั้นปล่อยแบบไม่มีระเบียบ) แต่บางวันที่ฉันต้องลงไปซ้อมบาสก่อนก็จะไปเจอกันที่สนาม

ตอนเย็นที่ฉันซ้อมบาส..(เธอยังจำได้มั๊ย...ว่า...) เธอออกไปซื้อนม “แลคตาซอย” กล่องใหญ่ มาให้ฉัน  พร้อม “น้ำแดง” ที่เธอชอบกิน  (กินที่ไรปากแดง ลิ้นแดง ทู๊กกกกที) ^^ 

และวันอังคารจะมีตลาดนัดที่ บขส. เราก็จะชอบไปเดินซื้ออะไรมากินกัน  จนเราไปรู้จัก “พี่จุ๋ม” พี่ที่ขายเสื้อ  ร้านที่เราชอบไปซื้อกันประจำ

(ยังจำได้มั๊ย?? ว่า....เธอจะชอบซื้ออะไรกินเกือบทุกครั้งที่เราไปเดินตลาด --- ก็ “ข้าวโพดอบเนย” ไง....ใช่ป่ะ?? แก้วเล็กๆ แต่อร่อย  แล้วฉันก็ชอบซื้อ “บะหมี่แห้ง ห่อละสิบบาท”.... ใช่มั๊ย??)

--  แล้วก็ยังมี “ขนมเขียว” อีกอย่างที่เราซื้อบ่อยๆ

ฉันจะชอบโดดซ้อมทุกวันอังคาร  เพื่อที่จะไปเดินตลาดกับเธอ  แล้วก็ซื้อของกินมากมายเลยมานั่งกินกันที่ข้างตึกอนุบาล  เพราะมันใกล้ที่จอดรถทั้งของเธอและก็ของฉัน

มีอยู่ครั้งนึง  ที่เพื่อนๆของเธอ พวกพี่แหม่ม พี่อีฟ แล้วก็ใครอีกน๊า???? (พี่นกรึป่าว??) อยากจะไปเที่ยว “อ๊อคโทปัส”  เธอก็เลยชวนฉันไปด้วย  แล้ววันนั้น  เราไปกันได้ซักพัก.... “เธอปวดท้อง” (ละเอียดมั๊ยล่ะ??) ฉันก็เลยขับรถไปส่งเธอที่บ้านแล้วก็กลับมารับเพื่อนๆของเธอที่เหลือที่ผับอีกที  เพราะตอนไปก็ขับรถรับ-ส่งกันอยู่สองรอบ  เพราะรถที่ขนส่งกันไป  มันคือ “สวิง—สีแดง” ^^  ก็เลยไม่สามารถขนส่งกันได้แบบรอบเดียวหมด

วันนั้นฉันนอนที่บ้าน (เอ้อ...ห้องสิ่) ที่เธออยู่กับน้องสองคน  เพราะมันใกล้โรงเรียน แต่วันนั้นน้องเธอไม่อยู่  ก็เลยมีแค่ เราห้าคน  ฉันกับเธอนอนบนเตียงในห้องที่มีตู้เสื้อผ้ากั้นอยู่  ส่วนอีกสามคนนอนหน้าทีวี  ตื่นเช้ามา  พี่แหม่มก็แซว  หาว่าเราทำอะไรกัน  แล้วก็ส่งเสียงดัง  ทั้งๆที่......... ไม่มีอะไรเลย...(ใช่มั๊ย??)

นั่นแหล่ะ....คือครั้งแรกที่ฉันไปนอนที่บ้านเธอ  แล้วทุกๆอย่างก็ดำเนินมาเรื่อยๆ

โดย เคนจิ

 

กลับไปที่ www.oknation.net