วันที่ พฤหัสบดี สิงหาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อเจออีเมลล์กวนใจ คุณจะทำอย่างไร?!


อีเมลล์กวนใจ

ช่วงเดือนมานี้อารมณ์ของผมไม่ค่อยอยู่ในร่องในรอยครับ

เพราะนอกจากต้องมั่วอยู่กับการเคลียร์ภาระงานที่คั่งค้างแล้ว
(จนต้องขอลาตั้งหลัก 1 เดือนนั่นแหละ) วันดีคือดีก็มีใครไม่รู้
เขียนจดหมายมาด่าพ่อล้อแม่ให้เสียๆหายๆ

คุณเคยโดนบ้างไหมครับ

ของผมนี่ แม้จะไม่ทำให้เดือนร้อนมากนัก แต่ก็พาให้สติที่ตั้ง
อยู่กับงานต้องหลุดอยู่บ่อยๆ

เรื่องของเรื่องเป็นอย่างนี้ครับ เมื่อหลายวันก่อนผมได้รับจดหมายอีเมลล์
จากใครก็ไม่รู้ แต่ใช้อีเมลล์เอสเดรสว่า ta8003539@gmail.com
เขียนมาด่าว่า

รำคานพวกที่ส่งจ.ม. / อีเมล์มาโดยไม่ลงชื่อ นามสกุล
มารยาทช่างทรามดีแท้
พ่อแม่ไม่สั่งสอนเหรอคะว่าเวลาเขียนจ.ม. / อีเมล์หาผู้อื่นให้ลงชื่อ
นามสกุลด้วย
ลองซื้อหนังสือ สมบัติผู้ดี มาอ่านดูสิคะ


ได้รับข้อความแบบนี้ผมก็งงสิครับ ว่าเคยไปแสดงพฤติกรรม
อย่างที่ถูกด่าเมื่อตอนไหน จึงมานั่งนึกๆว่ามีบ้างไหมที่ตัวเอง
พลั้งพลาดไปอย่างว่า

นึกๆไปก็ทำให้จำอีเมลล์ฉบับหนึ่ง ที่เคยส่งไปหาคุณสิทธิ หลีกภัย
ลูกชายของนายกิจ หลีกภัย นายก อบจ.ตรัง หรืออีกฐานะหนึ่งก็คือ
หลานชายของคุณชวน หลีกภัย นั่นเองครับ

ตอนนี้คุณสิทธิ หลีกภัย มีตำแหน่งเป็นเลขานุการนายก อบจ.
หรือพ่อของตัวเอง

สาเหตุที่ผมส่งอีเมลล์ไปหาคุณสิทธิก็เพราะว่า ก่อนหน้านั้นหลายเดือน
ไม่รู้ว่าคุณสิทธิไปได้อีเมลล์แอสเดรสของผมมาจากไหน จึงส่งข่าว
โฆษณาประชาสัมพันธ์กิจกรรมของนายก อบจ. มาหาบ่อยมาก

ข่าวโฆษณาประชาสัมพันธ์ที่ว่า ส่วนมากก็มักจะเป็นประเภท นายกฯ
ไปเปิดถนนสายนั้น - สายนี้ ตามโครงการที่ อบจ.ตรังรับผิดชอบ
(คงไม่ต้องชวนอภิปรายกันนะครับว่า ในแวดวงการเมืองท้องถิ่น
โครงการแบบนี้เป็นอย่างไร เข้าใจว่าหลายคนคงรู้ดี)

พอการณ์เป็นอย่างว่านานเข้า ผมก็ชักรำคาญครับ เพราะมันรกอีเมลล์
ที่ผมต้องใช้ในการทำงานเป็นอย่างมาก วันดีคืนดีก็ต้องมาคอยนั่งลบ
อยู่ตลอด

เพื่อไม่ให้ต้องรำคาญต่อไป ผมจึงอีเมลล์ไป บอกคุณสิทธิ ตามอีเมลล์
ที่ส่งข่าวมาดังนี้ครับ

ผมไม่รู้ว่าคุณไปได้อีเมลล์ผมมาจากไหน

แต่คราวหลัง กรุณาอย่าส่งข่าวมาแล้วนะครับ

ประการหนึ่ง เพราะรำคาญ

ประการหนึ่ง เพราะนี่คือการรุกล้ำสิทธิส่วนตัว โดยที่ผมไม่ได้เลือกเลยว่า
จะรับข่าวสารที่ส่งมาหรือไม่

วันก่อนผมได้รับจดหมายประชาสัมพันธ์ ของสถาบันปรีดี พนมยงค์ ในลักษณะ
เหมือนของคุณครับ

ที่น่าชื่นชมคือ หัวเรื่องเขาจะขออภัยผู้รับเป็นเบื้องต้น แล้วถามว่า ยินดีรับข่าวสารนี้
หรือไม่

แบบนี้คือการให้เกียรติ เข้าใจสิทธิของคนอื่นที่น่าเอา อย่างครับ
ขอบคุณ

นี่คือข้อความที่ผมส่งไปหาก่อนที่จะได้รับอีเมลล์ของใครก็ไม่รู้ที่เขียนมาด่า
ดังที่เล่าข้างต้น

ที่ผมบอกว่า “ของใครไม่รู้” ก็เพราะว่าอีเมลล์แอสเดรสที่ส่งมาด่าผมนั้น
ไม่ได้มีชื่อเดียวกับอีเมลล์แอสเดรสของคุณสิทธิ ที่ส่งข่าวมามาตลอดหลายเดือน
และยังลงท้ายประโยคว่า “ค่ะ”

ผมจึงสงสัยเป็นอย่างมากว่าเป็นใคร

แม้จะแอบคิดคำตอบอะไรอยู่ในใจ แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะฟังธงครับ ต่อมาผมจึง
อีเมลล์ไปหา “ไม่รู้ ใคร” ที่ใช้อีเมลล์เอสเดรสว่า ta8003539@ gmail.com
คนนั้นอย่างสุภาพว่า

ประทานโทษนะครับ ผมเคยส่งจดหมายอะไรไปหาคุณ ผมงงมาก 
ให้ดี ช่วย forward กลับมาด้วยครับ ผมจะได้รู้ว่าตัวเองพลั้งพลาดอะไรไป
ผมมานึกๆ ห้วงเดือนมานี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ผมใช้วิธีการส่งเมลล์ติดต่อไปยัง
“ลูกนักการเมืองคนดังของจังหวัดตรัง” เพียงครั้งเดียว เมลล์ของคุณฉบับนี้
ผมไม่รู้เป็น “วิธีการ” ตอบโต้ของลูกนักการเมืองคนนั้นหรือไม่
ถ้าสิ่งที่ผมคิด ปรากฎว่าผิด ผมขออภัยลูกนักการเมืองคนนั้น และจะรู้สึกว่า
ตัวเองแย่มาก แต่ถ้าผมเช็คได้ว่าจริง ผมขออนุญาตใช้ เอาเรื่องนี้ไป
“ทำข่าว” นะครับ

ปล. ที่บอกว่า การเขียนจดหมายไม่ลงชื่อ เป็นพวกมารยาททราม พ่อแม่
ไม่สั่งสอนนี่ หมายรวมถึงคุณด้วยไหมครับ

แต่สำหรับผมนะครับ การไม่ลงชื่อ-สกุล เวลาเขียนเมลล์ไม่ได้แปลกอะไร
(กรณีตัวคุณเอง ผมก็ไม่ถือโทษโกรธเลย)

เพราะอย่างน้อยๆ มันก็มีชื่อ อีเมลล์ อ้างอิง อยู่แล้ว
ที่สำคัญ ผมว่าการการไม่ลงชื่อแค่นี้ มันยังไม่แย่เท่ากับการ เที่ยวใช้
อีเมลล์ หลายๆตัว หรือยืมอีเมลล์ของคนอื่นเที่ยวทำ เป็นอีแอบ ด่าพ่อล้อแม่
ชาวบ้านครับ

เพราะถ้าสกุลรุนชาติสูงส่งมาแต่กำเนิด การกระทำเช่นนี้ผมไม่รู้จะใช่คำอะไร
ต่อว่าดีครับ

ฉนับนี้หมดพื้นที่แล้ว ขอต่อฉบับหน้าอีกตอนนะครับ ผม ยังอยากคุยประเด็นนี้อยู่
พอสมควร

โดย ศูนย์สื่อสังคมภาคใต้

 

กลับไปที่ www.oknation.net