วันที่ อังคาร สิงหาคม 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เส้นทางของบทกวี…


เส้นทางของบทกวี…

..

..

และแล้วเช้าวันหนึ่งฉันก็พบว่าฉันมีชีวิตอยู่

มีชีวิตอยู่กับบทกวีและฤดูกาลภายในของตนเอง

อยู่กับชีวิต  อยู่กับความโดดเดี่ยวและลมหายใจของฉัน

ฉันไม่ได้ถูกทอดทิ้ง   ถูกลืมเลือน

ไม่มีใครทอดทิ้งและลืมฉัน

และบนโลกใบนี้ก็ไม่สามารถทอดทิ้งและลืมใครได้

ฉันโดดเดี่ยวแต่ทว่าไม่ได้ถูกทอดทิ้ง

ฉันโดดเดี่ยวเพื่อที่จะเดินไปบนเส้นทางของบทกวี

ฉันเดินผ่านเส้นทางสายนั้น

ผ่านบทกวี และทำให้ฉันรู้สึกได้ว่า

ลมหายใจอันแผ่วเบาของฉัน

ก็คือลมหายใจของสิ่งมีชิวิตที่งดงาม

งดงาม…ท่ามกลางการเป็นนิรันดร์ของกาลเวลา

………………………………………

...

.............................................................................

 

 

 

 

โดย หนุ่มใต้ใจดี

 

กลับไปที่ www.oknation.net