วันที่ อังคาร กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เขียนถึงแม่ 2


อยู่ดีๆในเย็นวันหนึ่งขณะที่แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวควันโขมงอยู่นั้น 


ฉันก็ตะโกนบอกแม่ว่า“นิ่มรู้แล้วว่าทำไมตอนเด็กๆแม่ไม่ค่อยตามใจ


ซื้อของให้ง่ายๆ”  แม่อ่อเออรอฟังเหตุผล


“เงินมันหายากนะแม่ แล้วไอ้การทำงานนี่มันก็ยากเหลือแสนเหนื่อยเหลือเ

กินกว่าจะได้มาแต่ละบาท”


ช่วงนี้ฉันกำลังใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่เรื่องงาน บ่นอิดออดกับแม่อยู่เป็นประจำ 


ว่าไม่อยากทำ ไม่มีความสุข แม่หันมามอง มือถือตะหลิวแล้วบอกว่า 


“ตามใจได้ไง เสียคนพอดี ไม่ใช่ว่าอยากได้อะไรต้องได้ คนเราต้องมีผิดหวังบ้างโตขึ้นจะได้ เข้าใจ”


ฉันว่าฉันยิ่งกว่าเข้าใจ และไม่รู้ว่าจะขอบคุณแม่ยังไงดีที่เลี้ยงลูกมาอย่างนี้ 


ทุกวันนี้ไม่รู้ด้วยอะไร ตั้งแต่เรียนจบจนทำงานเป็นเรื่องเป็นราว ฉันว่าฉันประหยัดมาก หรืออาจจะมากกว่าที่เคยคิดว่าแม่ประหยัดสุดๆแล้ว


ตอนเด็กๆ ฉันคิดว่าบ้านตัวเองลำบาก เพราะว่าชอบเอาไปเทียบกับคนโน้นคนนี้ .. 

ตามประสาเด็กขี้อิจฉา ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว 


การจะเลี้ยงลูกสักหนึ่งคนต้องเสียสละทุกอย่างที่พ่อกับแม่มี ไม่ว่าจะแรงกายแรงใจ และเงินที่เกิดมาจากหยาดเหงื่อและแรงงานของพ่อกับแม่ โชคดีที่ฉันกับพี่เป็นคนไม่ฟุ่มเฟือย  


นั่นอาจจะเป็นเพราะพ่อกับแม่เรา เป็นตัวอย่างที่ดีมากเรื่องนี้ แถมยังปลูกฝังให้พวกเราสามพี่น้องแข่งกันหยอดเงินใส่กระปุกอยู่ทุกวัน  โอกาสดีเงินเกือบเต็มก็แคะออกมานับว่าเงินใครเยอะที่สุด  ซึ่งฉันไม่เคยชนะพี่นิ้งเลยสักครั้งเดียว ... ทุกวันนี้บ้านเราเริ่มมีสิ่งอำนวยความสะดวก


เพิ่มขึ้นมาทีละอย่างสองอย่าง  นั้นเป็นเพราะพี่สองคนของฉัน ทยอยเก็บเงินซื้อของเข้าบ้าน โดยมีพ่อกับแม่ คอยช่วยหนุนอยู่อีกแรง  ส่วนฉันนั้นยังไม่เป็นโล้เป็นพายกับเขาสักที ทำได้ดีที่สุดก็คือ ไม่ต้องแบเงินขอพ่อกับแม่อีกเป็นใช้ได้ และเอาชีวิตให้รอดเมื่่ออยู่นอกบ้านของเราเป็นพอ 


ฉันคิดเอาเองว่าทุกคนคงคิดกันเช่นนี้ เอาเป็นว่าสักวันฉันคงทำอะไรได้มากกว่าที่เป็นอยู่นี่ ขอบคุณพ่อกับแม่ที่ปลูกฝังให้ฉันเป็นคนประหยัดและรู้คุณค่าของเงินทุกบาท


โดย เจ้านิ่ม

 

กลับไปที่ www.oknation.net