วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ผจญภัยกับ ต่าย อรทัย และ ไหมแท้ที่แม่ทอ (จบ)


ผจญภัยกับ ต่าย  อรทัย และ ไหมแท้ที่แม่ทอ (จบ)

 

เขียนต้นฉบับวันจันทร์ที่ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๕๒  ขึ้น ๑๑ ค่ำ เดือนสิบ  (อย่ากะพริบตาการเมือง)

                ร่ายยาวมาหลายตอน  แม้เหมือนเป็นเรื่องส่วนตัว  แต่พยายาม “ถักทอ”  เชื่อมโยงหลายวงการให้เห็นภาพรวมระดับหนึ่ง  ซึ่งเวลาใครอ่านหรือดูแต่ข่าวบันเทิง  อาจไม่เห็นอย่างที่ผมเล่า

                เมื่อข่าวบอกว่านักแต่งเพลงคนใดคนหนึ่งได้รับรางวัล  หรือนักร้องคนใดคนหนึ่งได้รับรางวัล  ข่าวอาจไม่ได้บอกว่าจากเพลงอะไร  บอกแต่งเพียงว่า  “ภาษาดี”  หรือ “ใช้ภาษาไทยดีเด่น”  

ดังนั้นถ้าเป็นนักนิยมเพลงจริง  ควรต้องรู้ด้วยว่าเขาได้จากเพลงชื่ออะไร  จะได้เจาะจงไปหามาฟัง  เพราะอย่างที่ว่าไปแล้ว  งานนี้เขาคัดเลือกจากเพลงที่มีผู้เสนอชื่อให้กรรมการเท่านั้น

                อย่างเช่น พี่เบิร์ด ก็ได้รางวัลชมเชยประเภทผู้ขับร้องเพลงไทยสากลจาก “ไปเที่ยวกัน”  ส่วน พี่บี้ ชมเชยจาก “เจ็ดวันที่ฉันเหงา”  (ไม่มีชนะเลิศ) 

กุ้ง  สุธิราช  ชนะเลิศประเภทผู้ขับร้องเพลงลูกทุ่งจาก “หนึ่งในดวงใจ”  ไผ่  พงศธร ชมเชยจาก “แสงเดือนถามข่าว  แสงดาวนำทาง”   ตุ้ม  จ่านกร้อง  ชมเชยจาก “รอเป็นคนใช่ของเธอ”  กระแต  ชมเชยจาก “จ้างมันเต๊อะ”  เป็นต้น

                กลับมายังต้นเรื่อง ต่าย  อรทัย  ที่มีโอกาสผจญภัยออกงานสังคมร่วมกัน  ตั้งแต่ห้องบันทึกเสียงย่านรามอินทรา  ถึงศูนย์วัฒนธรรมย่านรัชดาฯ  สู่ตึกชั้น ๓๓ ของแกรมมี่ย่านอโศก  ร่วมสิบสองชั่วโมงของวันภาษาไทย  คุณต่ายถือเป็นดาวเด่นที่งดงามเรียบร้อย  น่าประทับใจ

                ผมเองไม่ใช่นักแต่งเพลง  หรือถึงแม้แต่งบ้างแต่ไม่ใช่อาชีพ  ครั้นเมื่อจับพลัดจับผลูเข้าไปข้องแวะวงการเพลงบ้าง  ใครต่อใครอาจเรียก “ครูเพลง”  หรือ “อาจารย์”  รวมทั้งคุณต่าย  ผมกลายเป็นอาจารย์ให้เธอเรียกโดยปริยาย  เธอยังบอกตอนออกรายการ แฟนจ๋า ว่า  อ่านบทกวี “ไหมแท้ที่แม่ทอ” ตั้งแต่สมัยเรียน  การได้ขับร้องเป็นเพลง  และได้รับรางวัล  ถือเป็นความภาคภูมิใจยิ่ง

                ตอนระทึกกันอยู่บนรถตู้นั้น  ผมทั้งตื่นเต้นและประหลาดใจในจังหวะชะตาชีวิต  ไม่นึกว่าคนที่นั่งข้างๆ นั้นคือ  นักร้องเสียงดีมีชื่อแห่งยุค  เธอยื่นแผ่นเพลงให้คนขับรถเปิดซ้ำไปซ้ำมาเฉพาะ “ไหมแท้ที่แม่ทอ”  ไม่นานเธอก็เปล่งเสียงร้องเองแบบซ้อมๆ  เสียงใสยิ่งกว่าแผ่นเพลงเสียอีกแน่ะ

                นั่นแหละครับ  ตอนให้สัมภาษณ์สื่อมวลชน (ตามที่เล่าแล้ว)  ผมพูดออกไปสั้นๆ ประมาณว่า 

“เรื่องนี้ต้องยกให้ผู้นำเสนอคือ คุณต่าย  อรทัย  และผู้คิดวิธีการนำเสนอคือ ครูสลา  คุณวุฒิ”

                วันหลังไปเที่ยวเมืองขอนแก่น  พบเด็กนักเรียนคนหนึ่ง  เขาเห็นผมออกโทรทัศน์ช่องหนึ่ง  โดยยืนอยู่แถวหลัง  น้องบอกว่าแม้เป็นภาพน่าสงสาร  แต่อุตส่าห์ชมว่าผมพูดได้น่าประทับใจ  ผมก็ต้องดีใจสิครับ  ยังมีคนมองเห็น (๕๕๕) 

“คลิป” ข่าวนี้  ท่านอาจ “คลิก” หาชมได้จาก “กูเกิ้ล”

          ท้ายรายการ  คุณต่ายยังได้เสนอ “ไหมแท้ที่แม่ทอ” ในห้องประชุม  พร้อมกับนักร้องคนอื่นๆ  เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดลั่นหอประชุม  เข้าใจว่าส่วนหนึ่งเป็นนักเรียนที่คุณครูภาษาไทยพามา 

ตอนขึ้นรถตู้กลับ  คุณต่ายเล่าว่ามีอาจารย์ท่านหนึ่งวิจารณ์การร้องเพลงของเธอ  ประมาณว่าเพลงที่ร้องออกทำนองพื้นบ้าน  หากขยับมือขยับไม้สักนิดจะดีมาก  ผมเองไม่ได้สังเกตขนาดนั้น  แต่ที่อาจารย์ท่านนั้นว่าก็น่าจะใช่  แต่ก็เข้าใจ  คุณต่ายคงเหนื่อยและเกร็ง  จากการผจญภัยนั่นแหละ

          ระหว่างชุลมุนอยู่ในงาน  ผมพบ ดร. อภินันท์  โปษยานนท์  ได้สวัสดีพร้อมขอโทษ 

และขณะนั่งฟังเพลง  คล้ายเห็น ศาสตราจารย์เกียรติคุณ เจตนา  นาควัชระ นั่งอยู่เพียงลำพัง  แต่มิได้เข้าไปสวัสดี  เพราะห้องประชุมสลับไปสลับมาด้วยแสงและเงาของไฟ  เกรงผิดคนและกาละเทศะ

          ตอนค่ำไปออก แฟนจ๋า ทาง แฟนที่วี  กับคุณต่าย  (รายละเอียดขอยกยอดไปเล่าโอกาสหน้า  เพราะที่เล่ามาทำท่าจะยาวเกินไปแล้ว) 

ลงจากตึกแกรมมี่  ผมขี้เกียจรอรถตู้ไปส่ง  เปรี้ยวปาก  คิดถึงเพื่อนๆ  เรียกแท็กซี่ไปย่านเทเวศร์  ไม่มีคันไหนยอมไปเลย  เกรงใจ คุณบี  แกรมมี่ ซึ่งยืนคอยส่งอย่างอดทน  ตัดสินใจเรียกมอเตอร์ไซค์  แบกกระเป่า ๓ ใบแบบบ้านนอก  ขอไปให้พ้นย่านรถติด   

                ถึงประตูน้ำ  ค่ามอเตอร์ไซค์ ๘๐ ให้ ๑๐๐ เลย 

สำหรับผม  อิสระและความปลอดโปร่งใจ  ถือว่าสำคัญยิ่ง  แม้มันจะพา “ซิ่ง” จนอดถามตัวเองไม่ได้...ตูจะรอดไหมนี่!...งานนี้?

                ลาก่อนวงการบันเทิง...พบกันใหม่เมื่อภาษาไทยต้องการ! (๕๕๕)

 

จันทร์ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๕๒

คม ชัด ลึก

โดย ไพวรินทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net