วันที่ จันทร์ กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

โลกแห่งความจริงที่ไม่ได้ลิขิตด้วยโชคชะตา


     “แล้วพวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”นี่คือประโยคส่งท้ายของนิยายแทบทุกเรื่อง นิยายที่มีทั้งเจ้าชาย เจ้าหญิง คนชนชั้นสามัญที่อยู่ๆก็กลายเป็นเจ้าชายหรือเจ้าหญิงขึ้นมา หรือแม้แต่กระทั่งคนจนที่กลายเป็นมหาเศรษฐีเพียงชั่วข้ามคืน

     บทบาทเหล่านี้เป็นแค่เพียงสิ่งที่คนๆหนึ่งได้กำหนดขึ้นมาเท่านั้น โดยที่เขาวางตำแหน่งของตัวละคร บทบาท ดำเนินเรื่อง และบทสรุปของเรื่องตามแต่ความคิด ความต้องการของเขาที่จะให้เรื่องราวดำเนินไป อาจจบลงด้วยความสุข หรืออาจลงท้ายด้วยความทุกข์ ความโศกเศร้าเสียใจ

             โลกแห่งนิยาย...ก็แค่โลกแห่งความฝันและจินตนาการ ซึ่งคนอย่างเราๆก็สามารถสรรสร้างขึ้นมาได้ เราสามารถกำหนดทิศทางของเรื่องได้ หรือแม้แต่สมมติตัวเองให้เป็นเจ้าชาย เจ้าหญิงขึ้นมา ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข อยากได้อะไรก็ได้ มีคนคอยรับใช้ ล้อมหน้าล้อมหลัง

      เมื่อเราย้อนกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ลองมองย้อนกลับมาดูตัวเอง มองดูคนรอบข้าง มองดูสิ่งต่างๆที่อยู่รอบๆตัวเรา ช่างให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แทบจะไม่มีอะไร ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนกับในนิยาย หรือถ้ามีก็แค่หนึ่งในล้าน

      ไม่มีเจ้าหญิง ไม่มีเจ้าชาย ไม่มีเส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดง ไม่มีแม้กระทั่งคนที่จะโชคดีเพียงชั่วข้ามคืน ไม่มีนางซินฯในโลกแห่งความเป็นจริง

      คนแต่ละคนไม่สามารถเลือกเกิดได้ บางคนเกิดมาเป็นคนจนมากประมาณว่าติดดินมาก ต้องคอยดิ้นรนปากกัดตีนถีบ ทำมาหากิน บางวันก็มีกิน บางวันก็ไม่มีกิน แถมบางครั้งโชคชะตายังเล่นตลก จากที่ไม่มีกิน ลำบากอยู่แล้วก็ยิ่งลำบากเข้าไปอีก อย่างเช่น เสียหัวหน้าครอบครัว เกิดมาพิการหูหนวกตาบอด มีลูกก็ไม่มาดูแลยามแก่เฒ่า สารพันปัญหาเข้ามารุมเร้าคอยบั่นทอนกำลังใจ  

               บางคนพอมีฐานะขึ้นมาหน่อย แต่ก็ต้องคอยเก็บเงินทีละเล็กทีละน้อยจึงจะสามารถสร้างตัว สร้างฐานะของตน และต้องประคับประคองให้มั่นคงขึ้นมา ถึงแม้จะมีไม่มากเท่ากับคนอื่นก็ตาม

          แต่บางคนเหมือนสวรรค์มาโปรด เกิดมาอยู่บนกองเงินกองทอง หรือกินบุญเก่าที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ประมาณว่าชาตินี้ใช้เท่าไหร่ก็ใช้ไม่หมด มีคนคอยรองมือรองเท้า พูดง่ายๆก็คนรับใช้ดีๆนี่เอง กระดิกนิ้วทีนึงก็มีคนคลานเข้ามาถามว่า“มีอะไรให้รับใช้คะ” หรือ“ต้องการอะไรคะ”สบายจนมือไม้แทบจะเป็นง่อยอยู่แล้ว

           บางคนเชื่อว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพราะบุญและกรรมเก่าที่เราสะสมมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว หรือบางคนก็คอยแต่จะโทษโชคชะตาที่คอยกำหนดให้ชีวิตของพวกเขาต้องเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้ เลยไม่คิดที่จะทำอะไรให้ดีขึ้น คอยแต่รอให้โชคชะตามาบันดลบันดาลให้เป็นไป

      ลองคิดในทางกลับกัน หากเราตั้งความหวังว่าโชคชะตาจะมาช่วย ระหว่างที่คอยอยู่นั้น หากเราพยายามดิ้นรน แก้ไข ปรับเปลี่ยนแนวทางในการดำเนินชีวิตให้เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น ชีวิตเราก็จะดีขึ้นเอง 

            บางทีคนเราอาจอาจจะกลายเป็นเจ้าชาย เจ้าหญิง มหาเศรษฐีโดยที่เราไม่รู้ตัว และเมื่อถึงวันนั้นเราจะพบว่า โชคชะตาไม่ใช่สิ่งที่มากำหนดแนวทางชีวิตของเรา แต่ตัวเราต่างหากที่จะกำหนดแนวทางชีวิตของเราเอง

 โลกแห่งความจริงเป็นโลกที่น่าอยู่เสมอ หากเราสร้างสรรค์ให้น่าอยู่ อย่าไปยึดติดกับบางสิ่งบางอย่างมากเกินไป อย่าให้บางสิ่งบางอย่างที่เรียกว่า“โชคชะตา”มามีอิทธิพลกับชีวิตของเรา โดยคิดเสมอว่า “อย่าให้โชคชะตามากำหนดชีวิต แต่จงลิขิตชีวิตของเราเอง” 

       

โดย

 

กลับไปที่ www.oknation.net