วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2552

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

พอแต่เพียงนี้เถิด?...ที่รัก!


               

พอแต่เพียงนี้เถิด?...ที่รัก!

 

ปล่อยประชาชนให้อ่อนแอต่อไปเถิดผู้นำที่รัก!

ป่วยไข้  ต่ำต้อย

น้ำข้าวของพวกท่านมีสารปนเปื้อนเกินไปที่จะเยียวยาพวกเรา

 

ปล่อยประชาชนให้ยากจนต่อไปเถิดนักการเมืองที่รัก!

โหยหิว  เดือดดิ้น

มือที่พวกท่านยื่นมาเปื่อยเน่าเกินไปที่จะฉุดช่วยพวกเรา

 

ปล่อยประชาชนให้โง่เขลาต่อไปเถิดข้าราชการที่รัก!

อ่านไม่ออก  เขียนไม่ได้

ความรู้ที่พวกท่านหยิบยื่นตอแหลเกินไปที่จะสอนพวกเรา

 

ปล่อยประชาชนให้สิ้นไร้ไม้ตอกต่อไปเถิดพ่อค้าที่รัก!

กินดิน  กินใบไม้

หนทางแห่งความมั่งคั่งเลวร้ายเกินไปสำหรับพวกเรา

 

พอแต่เพียงนี้เถิด

นักการเมืองชั่ว!

ข้าราชการฉ้อ!

พ่อค้าฉล!

พวกเราเป็นเหยื่อการต่อรองความเห็นแก่ตัวของพวกท่านมากพอแล้ว

ผืนแผ่นดินรอกลบหน้าพวกเราอยู่

 

พวกเราผู้ไม่อวดอ้างถ้อยคำรักชาติ

แต่รักชาติด้วยชีพ

ปล่อยพวกเราให้ตายในอ้อมแขนผืนแผ่นดินนี้เถิด

 

ชาตินี้...ที่รัก...เรารักกันไม่ได้

พวกเราเป็นเพียงแต่ผู้ถูกล่า

พวกท่านขุนเลี้ยงพวกเราให้อ่อนแอ  อดอยาก  โง่เขลา

เพื่อที่การล่าจะได้สุนทร  เลือดเย็น  โอชะ  นานเท่านาน

 

พอกันที

ประชาชนผู้น่าสงสารแห่งอาณาจักรการเมืองที่ไม่รู้จักพอ

พวกเราพร้อมจะตายเสียที

 

ฝากชาติไว้ด้วย

กินบ้านกินเมืองสิ้นแล้ว

อย่าลืมกินตัวเองเสียล่ะ!

 

พุธ  ๓๑ มกราคม ๒๕๕๐

ตีพิมพ์ครั้งแรก  จุดประกาย ฉบับวันพุธ  กรุงเทพธุรกิจ

โดย ไพวรินทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net